Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου. Αργεί να ξημερώσει. Έφτιαξα καφεδάκι και το ήπια κάτω από τον έναστρο ουρανό. Δεν θα κάνει κρύο σήμερα, θα πάω επιτέλους στον κήπο να κουβαλήσω κοπριά από μαντρί που βρίσκεται εκεί κοντά, να φυτέψω κρεμμύδια και αρακά, είναι η εποχή τους, και να μαζέψω ό,τι λαχανικά δεν έκαψε η παγωνιά. Πριν όμως, πρέπει να πάω στο λιμάνι να αγοράσω ψάρια, ολόφρεσκα νιάκια, 5 ευρά το κιλό, θα έχουμε φίλους σήμερα, θα ψήσουμε. Επιστρέφοντας από το κήπο, θα κατέβω στις εκβολές του ποταμού να μαζέψω άγρια ραδίκια και ζοχούς.
Θυμήθηκα ότι πέρυσι τέτοια εποχή έσκασε μύτη η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και σήμερα ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες που με βοήθησαν να στηθεί. Θα έχετε, νομίζω, αντιληφθεί ότι προκρίνω τον πληθυντικό από τον ενικό – κακώς διδάσκουμε στα παιδιά μας πρώτα τον ενικό. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί πάρα πολύ και εντός του έτους θα παρουσιάσω ένα κείμενο. Προκρίνω τον πληθυντικό έναντι του ενικού διότι θεωρώ ότι κάθε τι που υπάρχει στην κοινωνία είναι συλλογικό δημιούργημα – δεν υπάρχουν ατομικά δημιουργήματα. Εγώ, εσύ, όλοι μας, όλες μας, είμαστε συλλογικά δημιουργήματα. Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών. Θεωρώ ακόμα πολύ μεγάλο ελάττωμα την αχαριστία, την αγνωμοσύνη. Το κακό ( μια προσβολή, μια αδιαφορία, μια βρισιά, μια ταπείνωση) το ξεχνώ πολύ γρήγορα, το καλό (την αναγνώριση, την αλληλεγγύη, τη βοήθεια, την εκτίμηση) ΠΟΤΕ. Θα υποψιάζεστε προφανώς τη συνάφεια μεταξύ του συλλογικού δημιουργήματος και της ευγνωμοσύνης. Από τη στιγμή που είμαστε συλλογικές δημιουργίες, δεν μπορεί να είμαστε αγνώμονες και αχάριστοι. Εάν είμαστε, η συλλογική δημιουργία υπόκειται σε μια μειονική σπείρα που η κατάληξή της είναι η αλληλοεξόντωση (μεταφορικά και κυριολεκτικά), αυτοεξόντωση δεν υπάρχει. Αυτό που θεωρούμε ως ατομικό δημιούργημα ή αυτοκαταστροφή, αυτοεξόντωση, δεν είναι παρά οι τελικές στιγμές της συλλογικής διαδικασίας δημιουργίας ή καταστροφής, εξόντωσης, κλπ.Εάν δεν είμαστε αγνώμονες, κλπ, τότε εκκινεί μια πλεονική σπείρα που η κατάληξή της θα είναι ένα δημιούργημα κοινό σε όλους (γνώση, θεσμός, έργο τέχνης και άλλα πολλά) τα οποία θα εκκινήσουν μια νέα πλεονική σπείρα δημιουργίας, κοκ. Για αυτές τις έννοιες, μειονική και πλεονική σπείρα θα αναφερθούμε αναλυτικά στο μέλλον.