φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ, ακούω, με θλίψη και απογοήτευση,  άντρες και γυναίκες να υποστηρίζουν απόψεις οι οποίες είναι κατά λέξη επανάληψη των απόψεων που πλασάρουν οι τηλε-σχολιαστές δελτίων ειδήσεων, δηλαδή των θέσεων, των αποφάσεων της Κυβέρνησης, δηλαδή του Κυρίου της παραγωγής και του χρήματος. Θλίβομαι όταν ακούω τους υποτελείς Παραγωγούς του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου να παπαγαλίζουν τα λόγια των Κυρίων τους. Τη στάση αυτή την αποκαλώ αποβλάκωση, το γνωρίζετε. Σήμερα, οι υποτελείς Παραγωγοί βιώνουν μια αντίφαση πρωτοφανή: από τη μια θέλουν να ζήσουν, δεν θέλουν να εργαστούν, δυσφορούν με το μεροκάματο και τον μισθό, από την άλλη όμως είναι είναι φοβισμένοι, γιατί έχουν εσωτερικεύσει τον εκφοβισμό και τις απειλές, καλυμμένες και φανερές, του Κυρίου, είναι απομονωμένοι, επειδή προκρίνουν τον ανταγωνισμό και τον κτητικό ατομικισμό αντί της συνεργασίας και της αλληλεγγής, και είναι και αποβλακωμένοι, γιατί μιμούνται τον Κύριο (θέλουν να γίνουν πλούσιοι, ισχυροί και διάσημοι) και όχι μόνο πιστεύουν στα λόγια Του αλλά και τα υποστηρίζουν σαν να είναι δικές τους σκέψεις, αποφάσεις και επιθυμίες. Ο Κύριος απειλεί ότι ‘η χώρα θα χρεοκοπήσει αν δεν παρθούν μέτρα’, δέχονται κι αυτοί και υποστηρίζουν ότι η χώρα θα χρεοκοπήσει αν δεν παρθούν μέτρα.

Χτές το βράδυ μας κάλεσαν για φαγητό σε ένα σπίτι και μεταξύ άλλων συζητήθηκε και το θέμα των κλειστών επαγγελμάτων. Ένας νεαρός τάχθηκε με ζήλο υπέρ του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων και ζήτησε να ακούσει τη γνώμη μου. Και την είπα. Απλά. Πολύ απλά. Την επαναλαμβάνω, όχι και τόσο πιστά – αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ!

Είναι δέκα η ώρα, ακούγονται τραγούδια και φωνές από το μαχαλά, τη γειτονιά των μουσουλμάνων τουρκόγυφτων, γάμο θα κάνουν, τα παιδιά κοιμήθηκαν, είπα να γράψω κάτι που σκέφτηκα σήμερα το πρωί, την ώρα που ήμουν στον λαχανόκηπο. Σκέφτηκα, ότι από άποψη θεωρίας πολέμου η απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτίων είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για την κήρυξη γενικής απεργίας. Μη με παρεξηγείτε, θεωρητικά μιλάω, δεν έχω καμιά αυταπάτη πως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα συντονίσουν μια τέτοια απεργία. Απλά θα ήθελα να υποστηρίξω την άποψη ότι, εάν συνέτρεχαν υποκειμενικές συνθήκες, εάν δηλαδή η οργάνωση και η συνείδηση των υποτελών Παραγωγών ήταν διαφορετική, εάν βασίζονταν στην αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, το ρήγμα στην ενότητα των Κυρίων που έχει προκύψει θα ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την κήρυξη και πραγματοποίηση μιας γενικής απεργίας διαρκείας. Να το κομβικό επιχείρημά μου: Όσο θα παρατείνεται η απεργία, ολοένα και περισσότερα τμήματα της παραγωγής θα αναγκάζονται να σταματήσουν, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου θα αναγκαστεί να τεθεί εκτός παραγωγής. Αυτό που αναμένεται ότι θα γίνει, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή της συνειδητής επιδίωξης, θα μπορούσαμε να είχαμε μια ταύτιση του αντικειμενικά αναμενόμενου με το υποκειμενικά επιδιωκόμενο.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Θα γνωρίζετε από τη ζωή σας ότι ο Κύριος, το αφεντικό μας, όχι μόνο στη δουλείά αλλά σε κάθε κοινωνική πρακτική, σε κάθε κοινωνικό πεδίο, άλλοτε διατάζει κι άλλοτε απαγορεύει. Κάθε φορά που ο Κύριος διατάζει, δείχνει ότι είναι αδύναμος, ενδεής – όταν διατάζουμε, ικετεύουμε,εκλιπαρούμε. Ο Κύριος είναι ένας ένοπλος ζητιάνος. Όταν διατάζουμε, επιβάλλουμε στον άλλον να κάνει κάτι που εμείς δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε. Κάθε φορά που ο Κύριος απαγορεύει, δείχνει ότι είναι ισχυρός: απαγορεύει στον άλλον να κάνει κάτι γιατί θέλει να το κάνει μόνο αυτός. Ο Κύριος λοιπόν είναι και αδύναμος και ισχυρός – κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Θα ρωτήσετε: πως είναι δυνατόν ένας Κύριος να διατάζει τους Υποτελείς του να επαναστατήσουν; Και όμως, φίλες και φίλοι, είναι! Θα έχετε παρατηρήσει ότι η ιστορική Αριστερά μεταχειρίζεται πολύ συχνά την Προστακτική: διατάζει τους Υποτελείς Παραγωγούς να κάνουν το ένα ή το άλλο και πολύ συχνά τους διατάζει να εξεγερθούν, να ξεσηκωθούν. Διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων τίτλους σαν κι αυτούς: ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ, ΕΞΕΓΕΡΘΕΙΤΕ και άλλοι παρόμοιοι. Οι Κύριοι της ιστορικής Αριστεράς γουστάρουν πολύ να διατάζουν, να καθοδηγούν, να υποδεικνύουν, να απαγορεύουν. ΚΑΥΛΩΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι θα στερηθούν αυτήν την καύλα. Διατάζουν και τα μέλη των κομμάτων τους, που τη λένε βάση, αλλά και όλους τους άλλους (φιλικά διακείμενους, ψηφοφόρους, κλπ)

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η συμπεριφορά τους έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο. Η συντριπτική πλειονότητα των μελών της ιστορικής Αριστεράς από το 1974 μέχρι σήμερα την έχει κάνει από τα κόμματα, εξ αιτίας της επικράτησης της κυριαρχικής σχέσης (εγώ αποφασίζω και διατάζω, εσύ εκτελείς πιστά και αφοσιωμένα). Ο κόσμος της εργασίας τους γυρίζει τη πλάτη. Αναρωτιούνται οι Κύριοι της Αριστεράς: έτσι όπως πάμε, μια μέρα θα εξαφανιστούμε, δεν θα υπάρχει Αριστερά, κι αν δεν υπάρχει Αριστερά, ούτε εμείς θα υπάρχουμε. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Τι να κάνουμε; Βρήκαν τι να κάνουν: να επαναστατήσουν οι ίδιοι, να διατάξουν τα μέλη τους να επαναστατήσουν!

Ισχυρίζονται λοιπόν ότι χρειάζεται μια δημοκρατική επανάσταση στο εσωτερικό της αριστεράς, χρειάζεται μια εσωτερική επανάσταση. Ποιος κάνει αυτή τη διαπίστωση; Οι Κύριοι της Αριστεράς. Στην Εποχή της 25ης Ιουλίου 2010, διαβάζουμε μια συνέντευξη του Γ. Μπανιά που έδωσε στον Πάνο Λάμπρου (σελ. 6-7). Τον ρωτάει ο δημοσιογράφος (μετά από μια συζήτηση για τα χάλια και την κατάντια της Αριστεράς): Μήπως χρειάζεται μια εσωτερική επανάσταση; Και απαντά ο Γ. Μπανιάς: Δεν γίνεται αλλιώς. Και εμείς με τη σειρά μας αναρωτιόμαστε: ποιοι θα την κάνουν την επανάσταση; Ποιος θα είναι ο σκοπός τους; Γιατί δεν την έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες;

Ας δούμε πρώτα το σκοπό της εσωτερικής επανάστασης. Ο σκοπός της είναι να αποφασίζουν τα μέλη, όχι οι Κύριοι. Αυτή είναι η δημοκρατική επανάσταση που πρέπει να γίνει. Γιατί δεν την έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες; Δεν την έχουν κάνει διότι τους το απαγόρευαν τα στελέχη, οι Κύριοι της Αριστεράς. Τώρα δεν τους το απαγορεύουν; ΟΧΙ!  Τώρα τους το επιτρέπουν, τους ενθαρρύνουν! Διαβάστε τι λέει ο Γ. Μπανιάς: Να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών του, και αυτό δεν σημαίνει να τον κάνουμε κόμμα, αλλά να δώσουμε χώρο και λόγο στον κόσμο του. Δηλαδή ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ούτε χώρο ούτε λόγο! Το χώρο και τον λόγο δεν θα τα εξασφαλίσει μόνος του ο κόσμος, όχι, εμείς θα τα δώσουμε, εμείς θα κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ έναν ΣΥΡΙΖΑ των μελών του! Εμείς, τα στελέχη, οι Κύριοι της Αριστεράς. Και γιατί να το κάνουν, γιατί να δώσουν χώρο και λόγο; Για να μην εξαφανιστούν! ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ, ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ! Και θα συμβεί το εξής: και ο κόσμος θα έχει χώρο και λόγο και τα στελέχη, οι Κύριοι,  θα αποφασίζουν και θα διατάζουν!  Πως μπορεί να γίνει αυτό, μόνο ένας Μπανιάς και οι όμοιοί του το γνωρίζουν. Σας θυμίζει κάτι αυτό το σκηνικό;

Μα ασφαλώς! Την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης! Η ιστορική Αριστερά θα έχει τη τύχη της Σοβιετικής Ένωσης! Θα καταρρεύσει εν ριπή οφθαλμού! Τι έκαναν οι Κύριοι της Σοβιετικής Ένωσης; Για να προλάβουν να μετεξελιχθούν, έδωσαν χώρο και λόγο στους Υποτελείς τους! Και τα πάντα κατέρρευσαν. Έτσι ακριβώς θα καταρρεύσει και η ιστορική Αριστερά – η οργανωτική της δομή είναι παρόμοια με την κοινωνική δομή (κρατικοκαπιταλιστική) της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν ξεχνάμε ότι κάθε οργανωτική δομή που υιοθετεί ένα κόμμα  είναι μια πρόταση για την κοινωνική οργάνωση. Το πως θα οργανώσει αύριο την κοινωνία η ΔΕΑ του Νταβανέλου ή η ΚΟΕ του Ρινάλντι  φαίνεται από την οργανωτική δομή που υιοθετούν (κόμμα-κράτος, κόμμα-στρατώνας, κόμμα-στάνη).

Αξίζει τον κόπο να θέσουμε μια τελευταία ερώτηση. Ποια θα είναι η έκβαση αης της επιβαλλόμενης από τους Κυρίους της Αριστεράς δημοκρατικής επανάστασης; Δυο είναι οι πιθανές εξελίξεις. Η πρώτη: εάν αποφασίζουν τα μέλη, οι Κύριοι είναι περιττοί. Εάν αποφασίζουν οι Κύριοι, τα μέλη θα έχουν χώρο και λόγο να λένε τη γνώμη τους – χωρίς να αλλάζουν οι αποφάσεις των Κυρίων. Στη πρώτη περίπτωση θα έχουμε μια κομμουνιστική δημοκρατία. Στη δεύτερη, θα έχουμε μια αριστοκρατική/στρατιωτική/τσομπαναραίϊκη δημοκρατία, τον πρόγονο τόσο της αρχαίας ελληνικής δουλοκτητικής δημοκρατίας όσο και της σημερινής αστικής.καπιταλιστικής. Ποια θα επιβληθεί τελικά;

Μα φυσικά η δεύτερη! Οι Κύριοι της Αριστεράς δεν εχουν καμιά διάθεση να αυτοακυρωθούν, να αυτοκτονήσουν. Προτιμούν να γίνουν υποτελείς Κύριοι, δηλαδή τσιράκια του Κυρίου  καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος (Λαζαρίδης, Τσουκάτος, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Μπίστης, Κουναλάκης και άλλοι πολλοί και πολλές – ο Κουβέλης και η συμμορία του αύριο. . .) παρά να πάψουν να είναι Κύριοι! Η ιστορική Αριστερά δεν μπορεί να αλλάξει, δεν μπορεί να μετεξελιχθεί. Η Αριστερά του μέλλοντος δεν θα προέλθει από την  ιστορική Αριστερά  που πεθαίνει αλλά από αυτούς που της έχουν γυρίσει τη πλάτη, τους ανένταχτους.

φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ!

Τα παιδιά κοιμήθηκαν, έφαγαν πατάτες βραστές και γιαούρτι και κοιμήθηκαν, ησύχασαν τ’ αυτιά μου, έβρεξε σήμερα εδώ στην Αλεξανδρούπολη, το πρωί φύτεψα πατάτες, θα τις βγάλω τέλη Οκτώβρη, φύτεψα λάχανα, κουνουπίδια, μπρόκολα και πράσα, διάβασα Κάφκα (τον Πύργο) – ναι, πρέπει να κάνουμε ΥΠΟΜΟΝΗ, αυτό μας λέει με μια λέξη ο Κάφκα, και είναι συγκλονιστικός, πρέπει να κάνουμε υπομονή, τόσο ανθρωπολογικά όσο και κοινωνικά. Ανθρωπολογικά, θα κάνουμε υπομονή γιατί μια μέρα θα πεθάνουμε, είμαστε θνητοί, δεν θα γίνουμε ποτέ αθάνατοι, αντιμετωπίζουμε καθημερινά το άγχος του θανάτου, συνειδητά ή ασύνειδα. Γεννιόμαστε με την υπόσχεση του θανάτου, ο Σ. Μπέκετ το έγραψε, μου αρέσει πολύ όπως το διατύπωσε αυτός ο έξοχος κριτικός του τσομπαναραίϊκου πνεύματος ( Περιμένοντας τον Γκοντό και Το τέλος  Παιχνιδιού), πόσο φοβερό είναι το μυστήριο του θανάτου! Πρέπει να κάνουμε και κοινωνικά υπομονή, γιατί δεν ελέγχουμε την ζωή μας τόσο όσο θα θέλαμε, θέλουμε να ζήσουμε και δεν μπορούμε, δεν μας αφήνει ο φθονερός και χαιρέκακος Κύριος ημών, τα αφεντικά μας, οι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος, τα τσιράκια τους, από τους πολιτικούς και τους ποδοσφαιριστές μέχρι τους ειδικούς και τους καλλιτέχνες.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ο Κύριος ελέγχει ασφυκτικά τη ζωή μας και τότε αναγκαζόμαστε να κινηθούμε πέραν της ΥΠΟΜΟΝΗΣ. Είναι εύκολο να κατηγορείς και να μέμφεσαι και δύσκολο να κατανοείς. Ναι, αναγκαζόμαστε να κινηθούμε ατομικά πέραν της ΥΠΟΜΟΝΗΣ. Οι δρόμοι που μας ανοίγονται είναι πολλοί: φυγή, τρέλα, φόνος, αυτοκτονία. Αυξάνεται, για παράδειγμα,  δραματικά ο αριθμός των εργαζομένων που αυτοκτονούν κατά την διάρκεια της δουλείάς, είναι πρωτοφανές, δεν έχει ξαναγίνει. Για να ‘προτιμήσεις’  τον θάνατο από τη ζωή την ώρα που δουλεύεις, μπορούμε να φανταστούμε τις συνθήκες που επικρατούν;  Οι δρόμοι αυτοί μπορεί να διανυθούν και ομαδικά: ομαδική φυγή, ομαδική τρέλα, ομαδικός φόνος, ομαδική αυτοκτονία. Ένας από αυτούς τους δρόμους είναι η ένοπλη πάλη, ο ένοπλος αγώνας. Προσάπτεται σε αυτούς που τον ακολουθούν η κατηγορία της βιασύνης, της έλλειψης υπομονής, από αυτούς που τάσσονται υπέρ της ένοπλης επαναστατικής βίας αλλά την αναβάλλουν διότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες. Θα γνωρίζετε ότι απορρίπτω ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ την ένοπλη επαναστατική βία, τόσο την βιαστική όσο και την μελλοντική,  και το επιχείρημά μου είναι απλούστατο: δεν λαμβάνονται υπόψη τα δυο βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του (κοινωνικού) πολέμου: πρώτον, νικάμε χωρίς να πολεμάμε, και, δεύτερον, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Με τη  χρήση των όπλων τα αξιώματα αυτά γίνονται κουρέλια: όποιο όπλο και να πάρεις, ο Κύριος θα διαθέτει και ένα ισχυρότερο. Θα μπορούσαμε να λάβουμε μέρος σε μια κοινωνική επανάσταση όπου οι αντίπαλοι καταφεύγουν στη χρήση ατομικών βομβών; Φίλες και φίλοι, δεν υπάρχει πια χώρος για παρανομία, συνωμοσία, ένοπλη βία, πρωτοπορία, ουτοπία, ελπίδα, μεσσιανισμό. Στρατιωτικά, πιο ισχυροί από τον Κύριο δεν θα γίνουμε ποτέ!  Αυτό σημαίνει ότι ούτε να κρυφτούμε μπορούμε! Ο Κύριος γνωρίζει ή μπορεί να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι κάνουμε, ποι είμαστε, τι σκεφτόμαστε, με ποιους κάνουμε παρέα. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΡΙΠΤΩ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΩΗ. Και την ψευδωνυμία των μπλόκερς ασφαλώς!

Τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του πολέμου, τα κουρελιάζουν και οι εξεγέρσεις. Αυτός ασφαλώς είναι και ο λόγος που ο Κύριος καταστέλλει τόσο εύκολα τις εξεγέρσεις – αφού πρώτα αφήσει τους υποτελείς να ξεθυμάνουν, να εκτονωθούν, να χαλαρώσουν και μετά να τους γαμήσει! Θέλει ο Κύριος να εξεγείρονται οι υποτελείς του; Αν θέλει λέει!

Γιατί να θέλει; Μα είναι απλό, για να νιώσει την ηδονή που του χαρίζει η καταστολή, η κάμψη της βούλησης των εξεγερμένων, η εγκαθίδρυση της σχέσης της Κυριαρχίας, η ενδυνάμωσή της. Ο Κύριος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν την ηδονή, δεν μπορεί να ζήσει, η ζωή του είναι άδεια, δεν μπορείς να είσαι Κύριος χωρίς ζωντανούς Υποτελείς, χωρίς Υποτελείς που θέλουν να αποφύγουν τον Κύριο, τις διαταγές του, τη βία του, την καταστροφή του. Από τη στιγμή που δεν ανησυχεί ότι δεν θα μπορέσει να καταστείλει μια εξέγερση, και μπορεί να το κάνει με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία, τις θέλει τις εξεγέρσεις, είναι ένα παιχνίδι για τον Κύριο, του θυμίζει τη γάτα με το ποντίκι. Παρόλο που η εξέγερση θα ξεθυμάνει από μόνη της, παρόλο που δεν χρειάζεται να κάνει κάτι για να εξοβολίσει από τον δημόσια σκηνή, τρέχει να την καταστείλει, γουστάρει πολύ να βλέπει τους εξεγερμένους να πεθαίνουν, να τρέχουν πανικόβλητοι, να εκλιπαρούν για έλεος.

Η εξέγερση θα ξεθυμάνει από μόνη της γιατί είναι μια συλλογική εκτόνωση συσσωρευμένου άγχους που προκαλείται από τις συνθήκες της Κυριαρχίας. Το άγχος το εκτονώνουμε, το διοχετεύουμε και μόνοι μας και με τους άλλους. Και ατομικά και συλλογικά. Η παρακολούθηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα είναι μια μορφή συλλογικής εκτόνωσης του άγχους. Κολλημένοι με τις οικονομικές, πολιτισμικές, κοινωνικές και άλλες αναλύσεις και θεωρίες, έχουμε αδιαφορήσει πλήρως τόσο για τη σχέση του άγχους με την πολιτική όσο και των συναισθημάτων με αυτήν (για τον φθόνο, τη μνησικακία, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, τη θλίψη και άλλα πολλά – εάν δεν έχετε διαβάσει την Ηθική του Σπινόζα, θα κάνατε πολύ καλά να αφιερώνατε κάνα δυο μήνες γι’ αυτό το αριστούργημα. Το λιντσάρισμα, η παρακολούθηση των θανατικών ποινών, η θέαση ταινιών με αναρίθμητους φόνους είναι μορφές εκτόνωσης του άγχους. Εάν ο φόνος είναι η αγχογόνος πρακτική, ξέρετε ποια είναι η πλέον αχγολυτική; Ο φόνος! Ο φόνος είναι μια αιφνίδια εκτόνωση μεγάλων ποσοτήτων συσσωρευμένου άγχους  – που προέρχεται από στέρηση, από έλλειμμα ζωής.Εάν δείτε τους φονιάδες μετά το φόνο, θα διαπιστώσετε ότι τα πρόσωπά τους λάμπουν από ηρεμία και γαλήνη. Αλλά, πολύ γρήγορα, το άγχος τους οδηγεί κατευθείαν στη κόλαση της οδύνης και της ενοχής.

Οι εξεγέρσεις δεν με ενδιαφέρουν – και είμαι βέβαιος ότι θα διαφωνείτε. Μου είναι αδιάφορο – δεν γράφω για να γίνω αρεστός. Γράφω όπως χέζω ή κατουράω. Δεν βλέπω καμιά απολύτως διαφορά. Θα μου πείτε τα γράπτά .λεχουν συνέπειες. Γιατί τα σκατά, δεν έχουν; Άσε που για να χέσεις σήμερα, χρειάζεσαι μια ολόκληρη περιουσία! Δεν με ενδιαφέρουν διότι μπορεί να τις καταστείλει ο Κύριος. Με ενδιαφέρει αυτό που δεν μπορεί να καταστείλει. Αυτό που δεν μπορεί να καταστείλει, εγώ το αποκαλώ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Μια χειρονομία του χεριού, ένα βλέμμα μπορεί να είναι επανάσταση. Επανάσταση είναι να μην πληρώνεις εισιτήριο. Επανάσταση είναι να μην πληρώνεις διόδια. Επανάσταση σημαίνει σταμάτημα, ατομικό και συλλογικό, προσωρινό και διαρκές, σταμάτημα του τρόπου που σκέφτεσαι, σταμάτημα του τρόπου που νιώθεις, που πράττεις. Ξέρετε τι λέει ο Κύριος για το σταμάτημα; Λέει stasis is death,   το  σταμάτημα είναι θάνατος! Η απεργία είναι σταμάτημα, η διαδήλωση δεν είναι σταμάτημα. Κίνημα; Ακινησία! Κινήματα; Ακινήματα! Συλλογική Ακινησία! Απουσία, Φυγή, Σταμάτημα, αυτές είναι οι λέξεις του μέλλοντος, οι λέξεις της διαρκούς και γενικευμένης ανάτασης που προκαλείται από το σταμάτημα (επ-ανά-σταση).

Και πρίν, κατά και μετά το σταμάτημα, το πέρασμα στη πράξη. Το πέρασμα στη συμβίωση, στη συνεργασία, στην αλληλεγγύη, στην αλλληλοθεια, στη δημιουργική σύγκρουση, στην κοινοχρησία, στην κοινοκτησία, το πέρασμα στη διεύρυνση του κομμουνισμού, το πέρασμα στην διεύρυνση και στη  δημιουργία κομμουνιστικοτήτων, κομμουνιστικών θεσμών, όχι αύριο, εδώ και τώρα. Μόνο με την διεύρυνση του εμμενούς κομμουνισμού θα μπορέσουμε να επιλύσουμε τα πολλά και οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, που ο προβληματουργός Κύριος προκαλεί, παράγει, αναπαράγει διότι είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει. Η δουλειά του Κυρίου είναι να μας δημιουργεί προβλήματα και μετά να εμφανίζεται ως σωτήρας, ως προστάτης, ως νταβατζής δηλαδή.

Δώδεκα. Πως πέρασε η ώρα! Δώδεκα. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

Φίλες και φίλοι, σας εύχομαι καλό αύριο

Αθανάσιος Δρατζίδης, οικοδόμος (καλουπατζής), Αλεξανδρούπολη.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όλη (σχεδόν) η ορολογία της πολιτικής, της ηθικής, της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της γραμματικής, της αισθητικής και της οικονομίας,  όλοι οι θεσμοί, οι αντιλήψεις, οι αξίες, οι συμπεριφορές που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του δυτικού πολιτισμού είναι ή ποιμενικής ή πολεμικής προέλευσης.  Οι περισσότεροι από αυτούς διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του δυτικού πολιτισμού, κατά την αρχαϊκή εποχή (750-500 π. Χ.), κατά την μετάβαση από τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής και σκέψης στον δουλοκτητικό, την εποχή που ο ήρωας/ποιμένας/πολεμιστής γίνεται δουλοκτήτης/γαιοκτήμονας, την εποχή που εγκαταλείπει την εκτροφή των ζώων, που του εξασφάλιζε την επιβίωση και του παρείχε πλούτο, ισχύ και φήμη, και στρέφεται στη καλλιέργεια της γης μέσω των χρήσης ομιλούντων εργαλείων,των δούλων, των απαχθέντων παραγωγών κοινωνικού πλούτου, των ανδραπόδων. Τη διαδικασία αυτή, τη διαδικασία του αφηρωισμού,  μας την περιγράφει με έξοχο και συγκλονιστικό τρόπο η Ιλιάδα (του πιο κομψού αφηγηματικού ύφους στη δυτική λογοτεχνία): ο Αχιλλέας στην ραψωδία Α είναι ήρωας, στην Ω δεν είναι.

Η Ιλιάδα μας λέει ότι η επιβίωση του ήρωα/ποιμένα/πολεμιστή εξαρτιόταν από την εξόντωση, την εκδίωξη, την αρπαγή του πλούτου (γή, ζώα, γυναίκες, όπλα, κλπ) ή του γειτονικού ποιμενικού γένους ή απομακρισμένων αγροτικών κοινοτήτων. Η λεία του πολέμου εξασφάλιζε την επιβίωση και την ισχύ του ήρωα και η αφαίρεσή της ήταν η πιο θανάσιμη προσβολή που μπορούσε να δεχτεί ένας ήρωας: η αφαίρεσή της μείωνε τον πλούτο, την ισχύ και τη φήμη (κλέος). Με μια τέτοια περίπτωση αφαίρεσης της λείας τροφοδοτεί την έριδα μεταξύ του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα – εσείς θα έχετε γυναίκα κι εγώ, ο αρχηγός, δεν θα έχω, ρωτάει ο πρώτος στην Α της Ιλιάδας. Η εξασφάλιση της λείας ήταν πολύ σημαντική για τον ήρωα, όπως πολύ σημαντική ήταν και η διανομή της.

Η μοιρασιά της λείας μας άφησε πολλούς θεσμούς, μας άφησε πολλές αντιλήψεις, μας άφησε ένα πλουσιότατο λεξιλόγιο.Πολλά από αυτά τα στοιχεία επιβιώνουν μέχρι στις μέρες μας και αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε λεπτομερειακά με αυτά. Την προέλευση, την περιγραφή και το λεξιλόγιο της διανομής της λείας, αλλά και τους θεσμούς και τις αντιλήψεις  που προήλθαν από αυτήν, εξετάζω διεξοδικά στην Διανεμητική.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Θα έχουμε καύσωνα το σαββατοκύριακο, καιρός είναι να απομακρυνθούμε από την πολιτική (αποκαλώ πολιτικίτιδα την διαρκή, άρα διαστροφική, ενασχόληση με αυτήν) και προτείνω να δροσίσουμε το κορμί μας, το μυαλό μας και τη ψυχή μας με άλλες μορφές έκφρασης. Θα σας χαρίσω ένα διήγημα, από μια αδημοσίευτη συλλογή με τίτλο ‘συναντήσεις’ και μια σύντομη εισαγωγή στη Διανεμητική, αντικείμενο της οποίας είναι η μελέτη των θεσμών, των αντιλήψεων και του πλουσιότατου λεξιλογίου που προήλθαν από την διανομή της πολεμικής λείας – της λείας που εξασφάλιζε, και συνεχίζει να εξασφαλίζει ( κέρδος, τόκος), τον πλούτο, την ισχύ και τη φήμη του ήρωα/ποιμένα/πολεμιστή, του αρχαϊκού Κυρίου, του πρόγονου του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος.

Σας εύχομαι υγεία και χαρά,

θα είμαστε μαζί τη Δευτέρα, στις δέκα και μισή το βράδυ – μέχρι στις μία.

ζωντανοί νεκροί

Α

Ένα ασθενοφόρο διασχίζει το δρόμο ουρλιάζοντας. Τα φώτα έχουν κάνει τη νύχτα μέρα. Έχει νυχτώσει. Πεζοί δεν περπατούν μπροστά από τη τζαμαρία. Παραγγέλνουν και οι τρεις καπουτσίνο.

«Κάρλ», λέει ο Φρίντριχ, «αυτός ο συγγραφέας είναι μοχθηρός και χαιρέκακος».

«Γιατί Φρίντριχ, τι σου έκανε; Είναι οικοδόμος, καλό παλικάρι».

Ο Φρίντριχ πίνει μια γουλιά καφέ και με το μουστάκι βουτηγμένο στο αφρόγαλο λέει:

«Τώρα βρήκε να μας αναστήσει; Εδώ; »

Ούτε ο Καρλ, ούτε ο Βάλτερ του απαντά.  Ένα ασθενοφόρο διασχίζει το δρόμο ουρλιάζοντας. Πεζοί δεν περπατούν μπροστά από τη τζαμαρία, βλέπουν καθαρά το δρόμο. Τα φώτα έχουν κάνει τη νύχτα μέρα. Ο δρόμος είναι πεντακάθαρος, το έρημο πεζοδρόμιο είναι πεντακάθαρο.

«Φρίντριχ, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό», σχολιάζει ο Βάλτερ.

Ένα πρεζόνι, γυναίκα, νέα γυναίκα με άσπρα μαλλιά και χαλασμένα δόντια σταματά μπροστά στη τζαμαρία και τους κοιτάζει με βλέμμα απλανές. Ένα ασθενοφόρο διασχίζει το δρόμο ουρλιάζοντας. Το πρεζόνι τους χαμογελά. Ο Κάρλ χαμογελά· ο Φρίντριχ χαμογελά· ο Βάλτερ χαμογελά. Η κοκαλιάρα γυναίκα κάνει μια ντάγκλα, ας τη πούμε μετάνοια, και το κεφάλι της ακουμπά στο τζάμι. Μένει εκεί· ακίνητη. Ένα περιπολικό της Αστυνομίας σταματά στο δρόμο, δυο ευγενέστατοι αστυνομικοί κατεβαίνουν.  Δυο ευγενέστατοι αστυνομικοί οδηγούν τη γυναίκα στο περιπολικό. Μόλις είχε προλάβει να σβήσει το τσιγάρο στον αριστερό πήχη, λίγο πιο κάτω από τον αγκώνα. Το περιπολικό απομακρύνεται. Αργά.

«Βάλτερ, τη βλέπεις εκείνη τη κολόνα», ρωτάει ο Κάρλ.

«Τη βλέπω, Κάρλ».

«Τι είναι αυτό που κινείται συνεχώς αριστερά-δεξιά, πάνω κάτω;»

«Δε βλέπω καλά, Καρλ. Φωτογραφική μηχανή μου φαίνεται».

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

έντεκα παρά, τα παιδιά κοιμήθηκαν, ακούω Grateful Dead, πρώτη φορά φέτος Ιούλιο μήνα δεν έχω κάνει ακόμα μεροκάματο, προχτές πήρα το τελευταίο ταμείο, τη βγάζω για τους επόμενους οκτώ (8) μήνες και μετά, το μετά είναι μετά, δε φοβάμαι, δε φοβάμαι γιατί δε κωλώνω σε καμιά δουλειά, δε κωλώνω γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει αλληλεγγύη. Τι σημαίνει ρίσκο. Τι σημαίνει περιπέτεια, όχι αλητεία, που την έχω ζήσει και τη ξέρω πολύ καλά και πληγώνομαι όταν αποκαλείτε τον Παπανδρέου αλήτη, όχι δεν είναι αλήτης, ο Κύριος δεν μπορεί να είναι άλήτης, ο αλήτης είναι άρχοντας, όχι όλοι, περιπέτεια πνευματική και κοινωνική, θέλει να ρισκάρεις και δεν ρισκάρουμε, δεν ρισκάρουμε, τα παιδιά σήμερα έφτιαξαν ένα δικό τους τραγούδι, την ώρα που με το στόμα ανοιχτό έβλεπαν στην τηλεόραση και άκουγαν τον Θέμη Ανδρεάδη να τραγουδάει θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν, τον παιδικό μου φίλο, να παίζω με τον ελέφαντα, να μη τρώω ξύλο, σύνθεσαν το τραγούδι Ο ΠΑΠΑΝΤΡΕΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ / ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΑΤΩΣΟΥΜΕ, ένας εφοπλιστής θέλησε να ταφεί ση γενέτειρά του, στη Χίο, αλλά όλο το βράδυ πέρασαν πολλοί, πάρα πολλοί κι έχεσαν στον τάφο του, πολλοί και πολλές που έχασαν γιο, άντρα, αδελφό, φίλο, γείτονα, συνάδελφο, ο Παπαντρέου θα φέρει την πανούκλα, τη πανούκλα του ανταγωνισμού και της κτητικού ατομικισμού, θέλει να συρρικνώσει τον κομμουνισμό του παρόντος, τη συμβίωση, την συνεργασία, την αλληλεγγύη, μόνο έτσι μπορούν να επιβιώσουν, εάν δεν συρρικνώνουν τον κομμουνισμό καθημερινά, δεν μπορούν να υπάρξουν, κι αν αρχίσει να διευρύνεται θα τα κάνει πάνω του ο Κύριος καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος,  και θα γίνει γιατί προσεγγίζουμε τα όρια, μετά από ένα σημείο και πέρα δεν μπορεί να συρρικνωθεί περαιτέρω ο κομμουνισμός, τότε ζούμε την Αποκάλυψη, ο Κομμουνισμός είναι η Αποκάλυψη, ζούμε την Αποκαλυψη του Κυρίου, την Κυριαρχία τη ζούμε καθημερινά, ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος εμφανίζεται  ως σύγκρουση Αποκαλύψεων, ως σύγκρουση Κομμουνισμού-Κυριαρχίας, επανάσταση σημαίνει στάση, σταμάτημα, απουσία, Πανταχού Απουσία, το σταμάτημα φέρνει ανάσταση, η διαρκής ανάσταση της στάσης λέγεται επανάσταση, και μετά το σταμάτημα, κατά τη διάρκεια του, συγκρότηση και εγκαθίδρυση κομμουνιστικών θεσμών, αύριο θα πάμε στη Ξάνθη, θα επισκεφτούμε μια φίλη μας, γέννησε, δυο μηνών η κοπέλα μας, φτού μη τη ματιάσουμε . . .

Δεν έχω όρεξη να διαβάσω, θα κάνω ένα τσιγάρο. . .πιο δυνατά οι Grateful Dead. . .

Εις Υγείαν, φίλες και φίλοι, Καλό σας βράδυ, καλό αύριο. . . λέγανε παλιά στη Σίφνο.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Ξημέρωσε, πάω στο λαχανόκηπο να βγάλω τις πατάτες, θα τις αφήσω δυο μέρες στον ήλιο να ψηθούν και μετά θα τις αποθηκεύσω, σε μέρος ξερό αλλά να μην τις βλέπει ο ήλιος. Το σημείωμα θα το γράψω αύριο, το πρωί, πριν ξημερώσει. . .

Υγεία και χαρά, φίλες και φίλοι

και μη ξεχνάτε

ότι υγιείς είναι και οι αγελάδες στο στάβλο

ότι η σκέψη είναι ποίηση και η ποίηση δημιουργία. .

Νύχτωσε. . .

Διάβασα κάπου, μα δε θυμάμαι που, ότι ο Γ. Ρούσης, ο οποίος είναι καθηγητής στο Πάντειο πανεπιστήμιο, αρθρογράφος στην Ελευθεροτυπία, ένας από τους 77 (αρχικά) που συμμετέχουν στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς,  ο Γ. Ρούσης λοιπόν υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς είναι οι ανένταχτοι. Η άποψη αυτή είναι και αληθινή και ψευδής, είναι μία ανάμειξη αλήθειας και ψεύδους. Ποια είναι η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι οι η πέραν του ΠαΣοΚ (και του Κουβέλη ) αριστεροί και αριστερές αποτελούν το 30 με 35% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου. Εάν η οργανωμένη Αριστερά δεν ξεπερνάει το 12%, τότε οι υπόλοιποι είναι ανένταχτοι, οι περισσότεροι των οποίων δεν ψηφίζουν – και σε αυτούς προστίθεται και ο συντάκτης αυτού του σημειώματος. Δηλαδή, 18 με 23%. Αυτή είναι η αλήθεια.

Το ψέμμα; Το ψέμμα είναι η διαπίστωση ότι οι ανένταχτοι είναι κόμμα. Γιώργο Ρούση, οι ανένταχτοι δεν είναι κόμμα, ούτε καν μεταφορικά μιλώντας. Είναι βέβαιο ότι ο Γ. Ρούσης δεν ψεύδεται συνειδητά, ούτε ασύνειδα, είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές. Το θέμα είναι πολύ λεπτό, άρα σημαντικό, και αξίζει να το σχολιάσουμε. Εγείρεται το εξής ερώτημα: Γιατί ο Γ. Ρούσης βλέπει τους ανένταχτους ως κόμμα;

Continue reading →