3 Φεβρουαρίου, 2011

There were 2 posts published on 3 Φεβρουαρίου, 2011 (this is page 1 of 1).

αρχαία ελληνικά στο δημοτικό; η φιλία στο Facebοok

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Μετά από προτροπή ενός καλού φίλου, που του έχω εμπιστοσύνη, έκανα εγγραφή στο Facebook. Προσωπικά δεν με βοηθάει σε τίποτα και δεν πολυασχολούμαι. Κάνω καμιά βόλτα, ακούω κάνα τραγουδάκι, τίποτα παραπάνω. Χτές έπεσα σε μια ανάρτηση (ανάρτηση το λένε;) ενός από τους φίλους μου, τους 31. Γνωρίζω 7 από αυτούς και αυτές. Οι άλλοι μου είναι παντελώς άγνωστοι. (Κάποιος έχει 4.οοο φίλους και βάλε!). Ο Γεώργιος Τσακιράκης, δεν τον γνωρίζω, είναι μέλος (ένας από τους 5.001) μιας κίνησης που απαιτεί την ένταξη της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στο δημοτικό και στο γυμνάσιο. Έκανα δυο σχόλια, το ένα μετά το άλλο. Να το πρώτο:

Αίσχος! Απαράδεκτο! Πόσο ακόμα θα στερήσετε από τα παιδιά το παιχνίδι; Πόσο ακόμα πιο πολύ θα τα φυλακίσετε και θα τα βασανίσετε;

Και το δεύτερο, καπάκι:

Εσύ, Γεώργιε Τσακιράκη, γνωρίζεις Αρχαία Ελληνικά; Εγώ, γνωρίζω, είμαι οικοδόμος, καλουπατζής.

Και η απάντηση από τον Γεώργιο Τσακιράκη.

Καλέ μου Θανάση, ηρέμησε. Δεν ξέρω βέβαια τα πραγματικά ελατήρια αυτής της, σχεδόν προσωπικής και σχεδόν υβριστικής, επίθεσης αλλά έχεις την αγάπη μου. Τυχαίνει να έχεις απέναντί σου έναν καθηγητή της κλασικής λογοτεχνίας και, ταυτόχρονα, λ…άτρη της νέας ελληνικής γλώσσας την οποία με σεβασμό και πάντα υπηρετεί. Την πρώτη μου βέβαια ιδιότητα (του κλασικού φιλόλογου) δεν την ήξερες. Τη μαθαίνεις τώρα. Πώς είναι λοπόν δυνατό να κατηγορείς ευθέως κάποιον-που ποτέ δεν ήξερες το επάγγελμά του- για άγνοια και επιπλέον να κομπάζεις για προσωπική σου γνώση (την οποία άλλωστε δεν πρόκειται-στο βαθμό που υπάρχει-να στην αμφισβητήσω); Εγώ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ και μάλιστα σε άγνωστό μου-επαγγελματικά και ανθρώπινα- “ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ”. Παραλίγο να μου πεις και “ρε”. Αντιλαμβάνεσαι πως κάνεις κάποιο λάθος; Χαίρομαι πολύ που είσαι ό,τι είσαι και ό,τι κάνεις. ΧΡΗΣΙΜΟΤΑΤΑ ΟΛΑ. Χρησιμότατος όμως και ο σεβασμός και η σύνεση μπροστά στο άγνωστο. ‘Εν οίδα ότι ουδέν οίδα”. Τον ξέχασες τον Σωκράτη; Αρχαία Ελληνικά είναι. Με μήνυμα. Μην επαίρεσαι. Να συζητάς. Για τις υπόλοιπες θέσεις σου θα σου πω αύριο. Συνηθίζω να σκέφτομαι πριν μιλήσω.

Απαντώ:

Continue reading →

there’s daggers in men’s smiles (Macbeth, ACT II SCENE III)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Χτες, ο Αντιφάτης μου χάρισε τρανή χαρά.

Επισκέπτομαι μια φορά το χρόνο την Αθήνα, δυο τρεις τη Θεσσαλονίκη, αγοράζω (δυστυχώς) μερικά βιβλία που χρειάζομαι, κάνω καμιά βόλτα στα βιβλιοπωλεία, τυχαίνει και πιάνω στα χέρια μου τον Μάκβεθ στο πρωτότυπο, τον Άμλετ, τον Βασιλιά Λιρ, τον Οθέλο, δεν φτάνουν τα ρημάδια τα λεφτά, λέω, μια άλλη φορά, έγινα 53 κι ακόμα ένα έργο του Σέξπυρ,  όπως προτείνει ο Θόδωρας, δεν έχω διαβάσει.  Μόνο μεταφρασμένα. Και χτες, ο Αντιφάτης μου υποδεικνύει ένα site με το κείμενο του Μάκβεθ. Κάνω ένα κλίκ και εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μου ένας κατάλογος με όλα τα έργα του Σέξπυρ. Πάω στον Άμλετ, διαβάζω, Who’s there? Nay, answer me. Hand, and unfold yourself. Πάω στον Οθέλο, διαβάζω, Tush! never tell me; Τυπώνω τις δυο πρώτες σκηνές του Μάκβεθ και με τη βοήθεια λεξικού και μετάφρασης, με το μολύβι στο χέρι, διαβάζω. Μου αρέσει πολύ το διάβασμα.

Πάω στη δεύτερη πράξη του Μάκβεθ, στο τέλος της τρίτης σκηνής και διαβάζω There’s daggers in men’s smiles. Ο Β. Ρώτας μεταφράζει: Εδώ ‘χουν  τα χαμόγελα λεπίδες: όσο πιο στενή / συγγένεια από αίμα, τόσο πιο αιμοβόρα. Πολλοί ισχυρίζονται, και συντάσσομαι μαζί τους, ότι το χαμόγελο και το γέλιο είναι μετεξέλιξη μιας γκριμάτσας εκφοβισμού. Ίσως να μην μάθουμε ποτέ κάτω από ποιες συνθήκες έγινε αυτή η μετεξέλιξη. Πάντως, τα daggers, οι λεπίδες, είναι τα δόντια, και όχι μόνο, αλλά κυρίως αυτά. Όταν (χαμο)γελάμε δείχνουμε τα δόντια μας – ο εκφοβισμός πάντα υπάρχει. Τρόμος δηλαδή, και αυτού που γελάει και αυτού που το βλέπει. Τα  δόντια είναι ένα αρχέγονο όπλο. Δεν είναι τυχαίο που τα παιδιά το χρησιμοποιούν ενστικτωδώς , αμείλικτα, αλύπητα, αδίστακτα, μα πάντα αποτελεσματικά. Άλλωστε, οι περισσότεροι φόνοι, το 97%, γίνονται μεταξύ ανθρώπων που είναι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, συνέταιροι. Γιατί να σκοτώσεις έναν ξένο; Έχει λόγους κάποιος να σκοτώσει τον πατέρα του ή τη μάνα του, έχει λόγους να σκοτώσει κάποιος τη γυναίκα του η τον εραστή της, έχει λόγους να σκοτώσει κάποιος τον συνεταίρο του που τον έριξε. Έτσι δεν είναι;

Μια χαρά χαρίζεις, εφτά σου χαρίζει η ζωή. Ένα κακό κάνεις, εφτά πέφτουν στο κεφάλι σου. Έχει υπάρξει όμως άνθρωπος που να μην έχει κάνει κακό; ΟΧΙ!  Είμαστε και καλοί και κακοί. Για τον Σέξπυρ, Κακό είναι η κατάργηση των ορίων της ελευθερίας και της επιθυμίας. Αυτό είναι σαφέστατο στον Μάκβεθ. Και το να κάνεις ή να βλέπεις τον άλλον να υποφέρει. (Αυτό είναι ο Θεός, το Ύψιστο Κακό, η πλήρης κατάργηση των ορίων της ελευθερίας και της επιθυμίας).

Δυο μπουκάλια κρασί τα άφησα στην άκρη. Δεν είναι για μένα.