Όποιος και όποια καταπιαστεί θεωρητικά με το ζήτημα της Κυριαρχίας θα βρεθεί αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος με κάποια παράδοξα. Να ένα: τι κάνουμε όταν ο Κύριος μας καλεί ή μας διατάζει να επαναστατήσουμε; Εάν επαναστατήσουμε, θα υπακούσουμε, άρα δεν θα επαναστατήσουμε! Εάν δεν επαναστατήσουμε, δεν θα υπακούσουμε, άρα θα επαναστατήσουμε ενώ δεν θα έχουμε επαναστατήσει!
Να ένα άλλο παράδοξο: τι κάνουμε όταν ο Κύριος μας καλεί ή μας διατάζει να τον διατάξουμε; Ζητάω νέα εντολή, λένε προς τους ψηφοφόρους οι επίδοξοι πρωθυπουργοί. Εάν τον διατάξουμε, επιβεβαιώνουμε την Κυριαρχία, γινόμαστε Κύριοι, σαν αυτόν. Εάν δεν τον διατάξουμε, παραμένουμε υποτελείς.
Να και ένα άλλο: τι κάνουμε όταν ο Κύριος μας καλεί ή μας ενθαρρύνει να εκφράζουμε την οργή μας, να διαμαρτυρόμαστε, να διατυπώνουμε αιτήματα, να διεκδικούμε, να ζητάμε; Δεν εξαφανίζεται με αυτόν τον τρόπο η όποια ισχύς της διαμαρτυρίας και της διεκδίκησης;
Κι άλλο ένα: τι κάνουμε όταν ο Κύριος μας καλεί σε διάλογο, όταν ο διάλογος αυτός δεν είναι παρά μια προειλημμένη απόφαση, άρα διαταγή;
Είναι δυνατόν να στρεφόμαστε κατά του Κυρίου και η δράση μας, οι συμπεριφορές μας και οι πρακτικές μας να τον ενισχύουν;