φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σε εποχής κρίσης, παρατηρείται η εκκίνηση μιας αντίρροπης διαδικασίας: από τη μια, η διαιώνιση και αναζωπύρωση του ατομικισμού, και από την άλλη, η υποχώρησή του, το ξεθώριασμά του, η ανάπτυξη της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, η τόνωση της συλλογικότητας. Ας διευκρινίσω ότι διακρίνω τον ατομικισμό από τον αναρχικό ατομισμό: ο πρώτος επιδιώκει την βελτίωση της θέσης ενός προσώπου μέσα στην αρένα του διάχυτου κοινωνικού ανταγωνισμού σε βάρος των άλλων αναπαράγοντας και ενισχύοντας την προσωπική και κοινωνική εξαχρείωση, ενώ ο αναρχικός ατομισμός προσβλέπει προς την βελτίωση του προσώπου με τέτοιο τρόπο ώστε να ενισχύεται η ανάπτυξη των άλλων. Ο ατομικισμός, ειδικά ο κτητικός, κάνει έναν άνθρωπο πιο εγωμανή, πιο εγωιστή, ενώ ο αναρχικός αναρχισμός ενισχύει την ελευθερία και την ισότητα. Ο ατομικισμός καταργεί πολλά όρια της ελευθερίας και της επιθυμίας, ο αναρχικός ατομισμός τα λαμβάνει υπόψη του.
Οι επιφυλάξεις του αναρχικού ατομισμού δείχνουν την οργάνωση ως πηγή ανελευθερίας, ανισότητας και προσωπικής αλλοτρίωσης. Δεν συμμερίζομαι αυτές τις επιφυλάξεις. Η οργάνωση δεν είναι εγγενώς αλλοτριωτική, είναι όμως βέβαιο ότι υπάρχουν μορφές οργάνωσης που είναι: η εργασιακή, η μαθησιακή, η πολιτική, κλπ. και είναι μορφές που η Κυριαρχία τις εγκαθιδρύει, τις αναπαράγει και τις ενισχύει. Μια παρέλαση είναι μια μορφή οργάνωσης αλλά τα στοιχεία της φασιστικής ιδεολογίας και τέχνης είναι ολοφάνερα: οι μαθητές και οι στρατιώτες, και όποιοι άλλοι, υπάρχουν για να τους δίνει ο Κύριος, ο οποίος δεν μπορεί να μην είναι φασίστας (και δημοκράτης – πρόκειται για δυο όψεις του ίδιου νομίσματος), μια μορφή, μια διάταξη. Είναι σαφής η τάση της παρέλασης προς το μνημειακό, προς την μαζική υπακοή προς τον Κύριο που θεάται την κοινωνική αιχμαλωσία των υποτελών Του. Αυτό που ισχύει για την παρέλαση, ισχύει και για την σχολική αίθουσα, τους αθλητικούς αγώνες, το ποδόσφαιρο, την εκκλησία, το δρόμο, τον ζωολογικό κήπο, το εργοστάσιο, τον στρατώνα, τη φυλακή, κλπ.