φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Οι αναγνώστες που διαβάζουν τα κείμενά μου, δεν είναι πάνω από είκοσί (20), γνωρίζουν πολύ καλά ότι το γράψιμο για μένα είναι ανάγκη, όπως είναι το φαγητό, η εργασία, ο ύπνος, ο έρωτας, το χέσιμο. Δεν γράφω όμως μόνο για μένα, γράφω τουλάχιστον για έναν/μία αναγνώστη/αναγνώστρια, χαίρομαι όμως που είναι είκοσι. Μιας λοιπόν και το γράψιμο είναι ανάγκη, παθιάζομαι, τα κείμενα είναι μακροσκελή, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να τα ρίχνουν μια επιπόλαιη ματιά – η ανάγνωση από την οθόνη είναι όντως κουραστική και άκομψη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο τρόπος που γράφω δεν είναι γραμμικός, δεν είναι μια απλή λογική ακολουθία σκέψεων και επιχειρημάτων αλλά είναι αποσπασματικός, χαοτικός, ελλειπτικός, χασματώδης. Οι υποψιασμένοι αναγνώστες αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτός ο τρόπος γραφής – οι ανυποψίαστοι θεωρούν ότι διατελώ εν πλήρει συγχύσει, ότι δεν ξέρω ή δεν μπορώ να γράψω. Ας θεωρούν και ας σκέφτονται ό,τι θέλουν. Ο αποσπασματικός τρόπος γραφής είναι ένα μοντελάκι που το φιλοτεχνώ εν πλήρει συνειδήσει εδώ και σαράντα (40) χρόνια, δεν έχω καμιά διάθεση να το εγκαταλείψω, οπότε δεν μπορεί παρά να μου χαρίζει ευχαρίστηση και απόλαυση.
Τα σημεία στα οποία έχω εστιάσει την προσοχή της κριτικής μου στις απόψεις του περιοδικού blaumachen για τον κομμουνισμό και την επανάσταση είναι τέσσερα.
1. μια επιστημολογική παρατήρηση
Κάθε θεωρητικό σύστημα που θέλει να πιστεύει ότι κομίζει κάποια νέα σκέψη, κάποιο νέο θεωρητικό εργαλείο οφείλει να έχει επίγνωση της μεταβατικής του κατάστασης: δεν είναι κλειστό και ολοκληρωμένο αλλά ανοιχτό και ατελές, είναι σε εξέλιξη, βρίσκεται σε φάση διαμόρφωσης και γένεσης. Μεταφέρει πολλά στοιχεία του παρελθόντος, είναι κληρονόμος πτυχών της παράδοσης και ο σκοπός της κριτικής είναι να εντοπίσει τόσο τα νέα στοιχεία όσο κι αυτά του παρελθόντος, πολλά από τα οποία είναι αναχρονιστικά και η διαιώνισή τους πηγή ταλαιπωρίας, αποτυχίας, αδιεξόδου, σύγχυσης και ήττας.