φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Επανέρχομαι να σχολιάσω τον σχεδιασμό και τη στρατηγική των φοιτητών (συλλαλητήρια, ενότητα με τους αγανακτισμένους), να διατυπώσω τις σκέψεις μου και να εκθέσω τις απόψεις μου για τον κοινωνικό πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ φοιτητών και του Κράτους (Κυρίου Διαμαντοπούλου) και θα επανέλθω πολλές φορές ακόμα. Θεωρώ το ζήτημα εξόχως σημαντικό διότι είμαι βέβαιος ότι η έκβαση αυτού του κοινωνικού πολέμου μπορεί να αποβεί νικηφόρα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αποβεί κιόλας. Εάν δεν αποβεί, υπεύθυνος δεν θα είναι ο Κύριος Διαμαντοπούλου αλλά οι φοιτητές. Σήμερα, θα καταπιαστούμε με τις έννοιες της κλιμάκωσης και του συντονισμού (άρα, και της αποκλιμάκωσης και του αποσυντονισμού, τουτέστιν, της προϊούσας διάλυσης).
Πριν συνεχίσω θα ήθελα να παραθέσω τον σχεδιασμό των φοιτητών και να κάνω τρεις συντομότατες παρεκβάσεις που θα μου επιτρέψουν να εκθέσω τις σκέψεις μου. Οι δυο πρώτες αφορούν τους φοιτητές και η τρίτη τον Κύριο Διαμαντoπούλου.
Οι φοιτητές είναι αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τον αγώνα τους: θα πάρουν μέρος σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήρια, την Πέμπτη ( 8/9/11), το Σάββατο θα συγκεντρωθούν μαζί με άλλους έξω από την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης και να ενωθούν με τους αγανακτισμένους. Φοιτητές και ΑΓΑ.ΠΟ., ως προς τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα (μιλάω τη γλώσσα τους) μιμούνται την ιστορική Αριστερά, η οποία λατρεύει το δρόμο, τις διαμαρτυρίες, τις φραστικές απειλές, τις ικεσίες, τις συγκεντρώσεις, τις πορείες, τις διαδηλώσεις, τα συλλαλητήρια, όπου πολλοί μαζί λαλούν και χορεύουν κι αργεί να ξημερώσει. Αυτές οι μορφές αγώνα, δεν είναι αγώνας αλλά τρόποι ομαδικής, συλλογικής, μαζικής έκφρασης (διαμαρτυρίας, οργής, ικεσιών, απόγνωσης και θρήνου). Κινούνται μεταξύ δειλίας και απερίσκεπτης τόλμης: είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα περνάν από τις απειλές στην ικεσία και στη φυγή.
Πέρα από τη μίμηση, υπάρχει και το στοιχείο της μη συσσώρρευσης της πείρας (του αγώνα) στο χώρο των Πανεπιστημίων. Η κατάσταση του φοιτητή είναι μια προσωρινή, μεταβατική κατάσταση. Εάν κάτι μαθαίνει ο φοιτητής, το παίρνει μαζί του. Αυτό σημαίνει ότι η πείρα αυτή συσσωρεύεται εκτός του πεδίου μάχης, διαχέεται στην κοινωνία.