εγώ, ο σωτήρας

ο βάτραχος

δεν πονούσε

δεν έσκουζε

δεν έκλαιγε

σαν να μη συνέβαινε τίποτα

το φίδι

δεν είχε βλέμμα θριαμβευτή

σαν να μην συνέβαινε τίποτα

η αρβύλα μου, στρατιωτικής προέλευσης,

το πάτησε πίσω από το κεφάλι

με ένα ξύλο

προσπάθησα να ανοίξω το στόμα

τα δόντια, πάνω και κάτω,

καρφωμένα στη σάρκα

δεν άνοιγε το στόμα του

του πάτησα το κεφάλι ξανά

του έβαλα το ξύλο πιο βαθιά στο στόμα

και τράβηξα το βάτραχο

δεν κουνήθηκε

(που να πάει; )

η νύξη έγινε τομή, νύξη και τομή

έχασκαν οι σάρκες

το φίδι έφυγε

έφυγα κι εγώ

ήταν αρχές φθινοπώρου

 

 

 

ΖΩΗ

 

από το Τίποτα

στο Τίποτα

μέσω του Ατίποτα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σήμερα, 2 Φεβρουαρίου, ο Μιχάλης έχει γενέθλια. Όταν γεννήθηκε, το 1959, ήμουνα 14 ημερών – κι αυτό σημαίνει ότι αρχίσαμε να μπουσουλάμε την ίδια εποχή, την ίδια εποχή περπατήσαμε, πήγαμε στο σχολείο το 1964, την ίδια εποχή βγάλαμε τρίχες στ’ αρχίδια, κλπ., κλπ. Αισθανόμαστε μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους συνομηλίκους μας, μια τρυφερότητα: βγήκαμε από το Τίποτα τον ίδιο χρόνο, διανύουμε το Ατίποτα ταυτόχρονα, και ζωή να ‘χουμε, ενδέχεται, επαναλαμβάνω, ενδέχεται,  να επιστρέψουμε  στο Τίποτα την ίδια εποχή, αν και ο Μιχάλης δικαιούται τουλάχιστον 14 μέρες επιπλέον.

Του εύχομαι να μη χάσει την παιδικότητα και την εφηβικότητα της ματιάς του. Θα μου πείτε, μα δεν την έχεις δει τη ματιά του. Ωραία, εάν η ευχή μου είναι άστοχη, ας μας διαβεβαιώσει: Αθανάσιε, η ματιά μου δεν έχει ίχνος παιδικότητας και εφηβικότητας. Σε αυτή τη περίπτωση, θα κάνουμε μια άλλη ευχή. Για δώρο, του έχω μια αποκλειστική είδηση. Μου τηλεφώνησε ο Κύριος Ευα. Βενιζέλος και μου είπε ότι η εκλογή του νέου αρχηγού του ΠαΣοΚ δεν θα γίνει από τη βάση στις 18 Μαρτίου. ‘Δε θα γίνουμε ρεζίλι, Αθανάσιε, εάν πάνε να ψηφίσουν 45.000 ή 70.000;’ Ναι, του λέω, θα γελάνε και τα γιδοπρόβατα στις στάνες. Οπότε, Μιχάλη, αποσύρω την υποψηφιότητά μου και δεν θα έρθω στη δύσκολη θέση να σου ζητήσω να με ψηφίσεις.

Και κάτι άλλο. Θα τα ξαναπούμε στις 2 Μάρτη, σέ ένα μήνα.

Πριν από μερικά χρόνια ξεκίνησα το γράψιμο ενός βιβλίου με τον τίτλο ‘το διάβασες;’ στο οποίο παρουσιάζω τα 200 σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας γραμματείας. Αρχίζω με το Έπος του Γκιλγκαμές και τελειώνω με το Τέλος του Παιχνιδιού του Σάμουελ Μπέκετ. Πρόκειται για μια ματιά στην παγκόσμια ιστορία μέσω αυτών των κειμένων. Μέσα σε αυτά τα 200 κείμενα, συγκαταλέγω και την Οδύσσεια. Εάν τα περιόριζα στα είκοσι, θα έβαζα την Ιλιάδα, όχι όμως την Οδύσσεια. Ο Μιχάλης ενδιαφέρθηκε να μάθει τη γνώμη μου για την Οδύσσεια. Σήμερα είναι η κατάλληλη μέρα.

Continue reading →