αγαπητοί δάσκαλοι και γονείς
Θυμόσαστε όταν είμασταν πιτσιρίκια και έφηβοι/ες με πόση λαχτάρα περιμέναμε να έρθουν οι διακοπές του καλοκαιριού, της άνοιξης ( Πάσχα ) και του χειμώνα ( Χριστούγεννα); Θυμόσαστε πόσο χαιρόμασταν όταν χιόνιζε και δεν πηγαίναμε σχολείο, όταν γίνονταν εκλογές, όταν αρρώσταινε κάποιος καθηγητής, όταν παντρευόταν κάποια δασκάλα, όταν γεννούσε η καθηγήτρια; Θυμόσαστε όταν μας ανακοίνωναν ότι θα πάμε εκδρομή πως ουρλιάζαμε από ανακούφιση; Θυμόσαστε με τι χαρά σχίζαμε τα βιβλία, και τα καίγαμε; Και τις κοπάνες για μπάνιο, για μπιλιάρδο, τις μπουρδελότσαρκες, τους πορνοσινεμάδες (μια φορά είχαμε πάει στον Αρίωνα, στην Αθηνάς, και μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας κάποιος έκανε μια πίπα σ’έναν από την παρέα και μόλις άνοιξαν τα φώτα είδαμε ότι ήταν ο θεολόγος μας – πήραμε όλοι είκοσι στα θρησκευτικά). Θυμόσαστε τα ατελείωτα χαμουρέματα στα ρέματα, στα δάση, στις παραλίες και στα γιαπιά; Λες και η ζωή ήταν έξω από το σχολείο και μας περίμενε, λες και η λήξη της σχολικής χρονιάς ή το σχόλασμα σήμαινε την πρόσκαιρη αποφυλάκισή μας.
Τώρα που γίνατε δάσκαλοι και καθηγητές, τί λέτε, είναι και σήμερα τα σχολεία χώροι εγκλεισμού της νεολαίας; Είναι χώροι όπου κρατούνται μακρυά από την κοινωνία τα παιδιά και οι έφηβοι; Παρατηρώ πως και σήμερα η συμπεριφορά τους και τα αισθήματά τους είναι ακριβώς ίδια με αυτά των φυλακισμένων. Η οδύνη του εγκλεισμού, της αιχμαλωσίας, το μυαλό στην απόδραση, καταστροφές στο χώρο, ανυπακοή και απειθαρχία προς τους ανθρωποφύλακες (ναι, ναι, ανθρωποφύλακες είσαστε, παιδοφύλακες, εφηβοφύλακες). Είσαστε παιδαγωγοί, έχετε σκεφτεί προς τα που τα οδηγείτε; Δεν γνωρίζετε πως όλα τα προβλήματα μέσα στη σχολική αίθουσα, στο σχολείο γενικά, είναι εκφάνσεις, συμπτώματα του αποτρόπαιου εγκλεισμού; Οι μαθητές στην Αμερική αλληλοσκοτώνονται, στα διαλείμματα, σε όλα τα σχολεία, σε ολόκληρη την Ευρώπη, τρέχοντας πάνε στις τουαλέτες για να ανάψουν ένα τσιγαράκι, να στρίψουν ένα δίφυλλο να το πιούνε παρεϊτσα. Δεν ηθικολογώ, γράφω τι γίνεται. Για την πολύ άσχημη ατμόσφαιρα που επικρατεί στο σχολείο, για την αδια¬φορία των παιδιών, για την χαμηλή αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα της εκπαίδευσης, κατηγορείτε ο ένας τον άλλον: εσείς ρίχνετε την ευθύνη στους μαθητές και οι μαθητές σε σας. Εσείς υποστηρίζετε ότι τα παιδιά είναι απείθαρχα (ζωηρά τα λέτε, ενώ άμα είναι φυτά είναι καλά) και δεν διαβάζουν, ενώ οι μαθητές διατείνονται ότι είστε αμόρφωτοι, ότι βαριέστε, ότι απουσιάζετε, ότι τα σχολεία δεν έχουν βιβλιοθήκες, ότι περνάνε αυτοκίνητα και ο θόρυβος τους αποσπά την προσοχή. Πούτσες μπλε. Ποιόν, ποιούς πάτε να κοροϊδέψετε, οι καθηγητές τους μαθητές, και οι μαθητές τους καθηγητές; Και όλοι μαζί, εμάς;
Θα γνωρίζετε βέβαια ότι οι μαθητές όλων των βαθμίδων βρίσκονται μέσα στη τάξη μόνο 12 με 15 λεπτά της ώρας κατά μέσο όρο. Στο άλλο μισάωρο όνειροπολούν, ο νους τους ταξιδεύει. Θυμάστε πως μας επανέφεραν στη τάξη; “Που βόσκεις, Δρατζίδη;”, με φώναζαν οι καθηγητές μου. Ναι, δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικό να εργάζεσαι, να διδάσκεις, και οι μαθητές σου να είναι αλλού. Είναι θλιβερό, πως το αντέχετε; Προσπαθείτε με τεχνάσματα να τους τραβήξετε την προσοχή αλλά κουράζεστε και τα παρατάτε. Καλά κάνετε, δεν είναι ευγενικό εκ μέρους σας να είστε αποτελεσματικοί και αποδοτικοί ανθρωποφύλακες.
Θα γνωρίζετε επίσης ότι όσα μαθαίνει ένα παιδί στις πρώτες έξι τάξεις της υποχρεωτικής εκπαίδευσης (βασικά, ανάγνωση, γραφή και αριθμητική) μπορεί να τα μάθει μέσα σε έναν χρόνο σε ηλικία 12-14 χρονών. Και τότε γιατί τα έχουμε κλεισμένα μέσα στις σχολικές αίθουσες; Για να μάθουν τι; Τα εκπαιδεύουμε για να συνηθίσουν την αιχμαλωσία, την πειθαρχία, την υπακοή, να περνάνε ώρες πολλές καθιστά στις καρέκλες και να ζούνε μέσα