η γένεση της δημοκρατίας (1): o δήμος στα κρατικά αρχεία της μυκηναϊκής Πύλου

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το ζήτημα της γένεσης της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, δηλαδή της αθηναϊκής δημοκρατίας, είναι ένα από τα πολλά άλυτα ζητήματα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Αν και υπάρχει κάποιο πρόβλημα πηγών, δεν είναι αυτή η εξήγηση το γιατί δεν υπάρχει μια γενικά αποδεκτή άποψη. Η αδυναμία μας να εξηγήσουμε τη γένεση της δημοκρατίας οφείλεται σε μεθοδολογικούς λόγους. Μιας και η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν μια δουλοκτητική δημοκρατία, μια δημοκρατία δηλαδή που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη χρήση των δούλων στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου,  θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη γένεσή της μόνο εάν κατανοήσουμε το ζήτημα της γένεσης του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής, που κυριαρχούσε κατά την κλασική εποχή (5ος αιώνας π. Χ.). Ποιος όμως τρόπος παραγωγής είχε προηγηθεί, για ποιους λόγους παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε; Πότε και πως έγινε η μετάβαση από τον έναν τρόπο παραγωγής στον άλλον;

Το ζήτημα της γένεσης της αθηναϊκής δημοκρατίας αλλά και όλα τα άλλα άλυτα ζητήματα,  τα οποία συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους μιας και είναι στιγμές της διαδικασίας της μετάβασης από τον ποιμενισμό στην δουλοκτησία, επιχειρώ να το προσεγγίσω σε μια  Εισαγωγή στην αρχαία ελληνική ιστορία, την οποία γράφω εδώ και πολλά χρόνια. Από σήμερα θα αρχίσω να δημοσιεύω τμήματα αυτής της εργασίας τα οποία καταπιάνονται με το ζήτημα της γένεσης της δημοκρατίας. Θα μελετήσουμε τους όρους δημοκρατία και ισονομία, τους όρους δήμος, κράτος (και κρατέω) και νόμος, θα μελετήσουμε τη λήψη των αποφάσεων (βασιλεία, αριστοκρατία, ολιγαρχία) στη μυκηναϊκή Πύλο, την Ιλιάδα και την Οδύσεια, τη λυρική ποίηση, τον Πίνδαρο και Αισχύλο, θα μελετήσουμε τις συνελεύσεις του λαού στα λεγόμενα ομηρικά έπη, τα φαινόμενα της πόλεως και της αγοράς, όπως και άλλα ζητήματα που άπτονται των προαναφερθέντων.

Το κίνητρο για την δημοσίευση αυτών των σημειωμάτων είναι οι αντιλήψεις των υποστηρικτών της αυτονομίας και της αυτοθέσμισης, οι οποίες ακολουθούν, λιγότερο η περισσότερο πιστά, τις θεωρίες του Κ. Καστοριάδη. Πριν σηκώσω τα μανίκια μου και σας παρουσιάσω την αρχική σημασία και τη σημασιολογική εξέλιξη των όρων δήμος, κράτος (κρατέω) και δημοκρατία στις αρχαίες ελληνικές πηγές θα παρουσιάσω απλά και σύντομα τον βασικό πυρήνα των απόψεων των υποστηρικτών της αυτονομίας και της αυτοθέσμισης. Κι αυτό διότι οι απόψεις που υποστηρίζουν βασίζονται σε μια πρόσληψη της αθηναϊκής δημοκρατίας η οποία δεν στηρίζεται κατά κανένα τρόπο στις διαθέσιμες γραπτές πηγές. Πρόκειται για μια παντελώς εξιδανικευμένη εικόνα, η οποία προδίδει  άγνοια και διαστρέβλωση. Οι υποστηρικτές της αυτονομίας και της αυτοθέσμισης διαβάζουν  και υιοθετούν τις απόψεις του Κ. Καστοριάδη, ο οποίος, έχοντας παντελή άγνοια των πηγών της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, υιοθέτησε και τροποποίησε, για να τις εναρμονίσει με τη δική του θεωρία, απόψεις φιλελεύθερων αστών ελληνιστών.

Continue reading

κλινική ‘Γλυκιά Ζωή’ (2)

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

2. να μην βρέξει ποτέ, να μη χαλάσει ποτέ ο καιρός

Εάν, φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες, έχετε πειστεί ότι η βρομιά είναι μισή αρχοντιά, ότι το παν είναι το ήμισυ της αρχής, ότι το πι πρέπει να γραφτεί με κεφαλαίο στη φράση ‘παν μέτρον άριστον’, ότι ο Άμλετ είπε two beers or not two beers, τότε, θα μπορέσετε να συνεχίσετε την ανάγνωση του αστυνομικού μυθιστορήματος που κρατάτε στα χέρια σας, αν και δεν είμαι βέβαιος αν πρόκειται για αστυνομικό ή για μυθιστόρημα. Σας υπόσχομαι ότι θα φρίξετε, σας προειδοποιώ ότι η ζωή σας θα διαιρεθεί σε δύο περιόδους, στην προ και μετά την ανάγνωση της κλινικής ‘Γλυκιά Ζωή’. Όταν θα τελειώσετε την ανάγνωση αυτού του ογκωδέστατου κειμένου, θα αντιληφθείτε ότι στο κρανίο σας έχει μπηχτεί ένα τσεκούρι αλλά μην προσπαθήσετε να το απομακρύνετε – θα έρθει μια μέρα που θα είναι πολύ της μόδας να κυκλοφορούμε με ένα τσεκούρι μπηγμένο στο κρανίο μας. Όσοι δεν θα φέρουν οξύ πέλεκυ σφηνωμένο στο πάνω μέρος του τριχωτού της κεφαλής,  δεν θα είναι ζωντανοί, σας απειλώ και σας διαβεβαιώνω. Αυτός όμως δεν είναι ο μόνος λόγος. Θα πονέσετε, θα πονέσετε πολύ εάν αποπειραθείτε να το βγάλετε, και θα πονέσετε διότι  η τσεκουριά θα είναι ΑΑΑ: αναίμακτη, ανώδυνη και ανεπαίσθητη.

Continue reading

οι συνέπειες της θεωρίας του εμμενούς κομμουνισμού

καλημέρα σας φίλες και φίλοι

Είμαι γερός, και χαρούμενος, όσο μου επιτρέπεται ασφαλώς. Επανέρχομαι μετά από ένα σύντομο διάλειμμα διαβάσματος και μελέτης – άλλωστε,  διαβάζουμε για να γράφουμε, έτσι δεν είναι; Και μιας και με απασχολεί κατ’ εξοχήν το ζήτημα του εμμενούς κομμουνισμού, σήμερα και τις επόμενες μέρες θα καταπιαστώ με αυτό.

Εάν ο κομμουνισμός είναι διαδικασία (οργάνωσης της ύλης, της φύσης, της ζωής και της ομάδας/κοινωνίας) και σχέση (Πρότασης/Συνεργασίας με υλικό υπόβαθρο την Κοινοχρησία/Κοινοκτησία), τότε δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική: ο κομμουνισμός υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Οι περισσότεροι γελούν με αυτή την άποψη και τη χλευάζουν, άλλοι χαμογελούν, άλλοι παίρνουν δουλειά για το σπίτι και ίσως κάποιοι και κάποιες πιθανόν να θεωρούν ότι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Θα έχετε αντιληφτεί ότι ούτε το γέλιο ούτε ο χλευασμός ούτε η περιφρόνηση με ενοχλούν: γελάτε, δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί δεν κλαίτε.

Μια άποψη, μια σκέψη, μια θεωρία είναι επικίνδυνη (για τον Κύριο και την Κυριαρχία) εάν είναι γόνιμη, εάν δηλαδή παράγει νέες σκέψεις, οι οποίες παράγουν άλλες κοκ. Εάν μας επιτρέπει να ξαναδούμε πολλά πράγματα με άλλο μάτι, εάν μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε και να εξηγήσουμε φαινόμενα που μέχρι τώρα μένουν ανεξήγητα και δυσερμήνευτα. Επιστημολογικά, η θεωρία του εμμενούς κομμουνισμού συνιστά μια αλλαγή παραδείγματος και αυτό θα είναι το θέμα του προκείμενου σημειώματος, το οποίο όμως θα γράψω αύριο το πρωί γιατί χτές κραιπάλιασα και άργησα να ξυπνήσω. Τα παιδιά θα πάνε στο σχολείο κι εγώ αμέσως μετά πρέπει να πάω να κόψω ξύλα.

Το πρώτο ζήτημα που θα εξετάσω θα είναι το εξής: μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε την παγκόσμια ιστορία μέσα από πρίσμα της θεωρίας του εμμενούς κομμουνισμού, να ξαναδιαβάσουμε δηλαδή την παγκόσμια ιστορία με εργαλείο αυτή τη θεωρία; Σε τι συμπεράσματα άραγε θα καταλήξουμε;

Continue reading