φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν μετά την Ιλιάδα διαβάσουμε Αρχίλοχο, τον πρώτο προσωπικό ποιητή της δυτικής γραμματείας και του δυτικού πολιτισμού ( έζησε περί το 700 με 620 π. Χ.) θα αμειφθούμε με μια κάποια αμηχανία, η οποία βέβαια γεννά πάντα ερωτήματα και απορίες. Γι΄αυτή την αμηχανία θα μιλήσω σήμερα και για τα ερωτήματα και τις απορίες που γεννά. Θα ήθελα όμως πρώτα, άκρως συνοπτικά και απλά, να πω μερικά πράγματα για την Ιλιάδα, τον Αρχίλοχο (ένας από τους μεγάλους μου έρωτες) και τη λυρική ποίηση.
Η Ιλιάδα είναι ένα έπος που εξυμνεί και αποκηρύσσει τον ηρωισμό. Εάν όλη η δυτική λογοτεχνία, αλλά και άλλα είδη της δυτικής γραμματείας, σχολιάζει και αποκηρύσσει τον ηρωισμό, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συνεχίζει αυτό που άρχισε η Ιλιάδα. Η Ιλιάδα είναι η πρώτη (χρονικά) και κάθε τι που είναι πρώτο (χρονικά) μας κερδίζει την καρδιά, όπως μας την κερδίζει και ο Αρχίλοχος, ο πρώτος (χρονικά) προσωπικός ποιητής. Στη ραψωδία Α ο Αχιλλέας είναι ένας καθαρόαιμος μαχαιροβγάλτης ήρωας που μόλις του δοθεί ευκαιρία καταφεύγει στη χρήση του σπαθιού για να λύσει τις διαφορές του. Όταν δεν τον παίρνει, όπως στην Ιλιάδα, βάζει την ουρά στα σκέλια, φουντώνει από την τσαντίλα και τον μόνο που τον απασχολεί είναι η εκδίκηση. Στη ραψωδία Ω, μετά από λίγες μέρες, ο Αχιλλέας είναι ένας ήρωας με ένα τεράστιο αρχοντικό, με αυτοσυγκράτηση, με αυτοπειθαρχία, με ευγένεια, με κάποιον αξιοσημείωτο αυτοέλεγχο των συναισθημάτων, έτοιμος όμως ανά πάσα στιγμή να ξανακυλήσει στον ηρωισμό, όπως το πρεζάκι στη πρέζα.