φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Προ ολίγων ημερών, εξέφρασα τον έρωτά μου για την ποιήτρια, αριστοκρατικής καταγωγής, Σαπφώ. Θα μου πείτε, μα με μια αριστοκράτισσα θα ασχολούμαστε τώρα; Αλήθεια; Μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείτε;
Η Σαπφώ δεν ήταν μόνο αριστοκρατικής καταγωγής αλλά και γνωστή, μάλλον φίλη του Αλκαίου, του επίσης αριστοκράτη, ολιγάρχη, ποιητή, και γνωστή του τύραννου Πιττακού, όπως μας πληροφορεί ο Στράβων (617). Οι αριστοκράτες του 7ου αιώνα (η Σαπφώ γεννήθηκε μάλλον περί το 630) ήταν γαιοκτήμονες δουλοκτήτες ή έμποροι, ήτοι δουλέμποροι, μιας και το πρώτο και πολυτιμότερο εμπόρευμα της αγοράς ήταν οι δούλοι, η ύπαρξη των οποίων προϋποθέτει την εξόντωση αυτών που δεν θα γίνουν δούλοι· η αγορά, η ανταλλαγή εμπορευμάτων, τείνει εγγενώς προς τη δουλεία -σήμερα, ο νεοφιλελευθερισμός (‘ θα σωθούμε [οι Κύριοι] αν χειροτερέψει η κατάστασή σας’) είναι προπαρασκευαστική φάση του νεοναζισμού, τείνει δηλαδή προς τη δουλεία, προς την εξόντωση.
Υπήρχαν βέβαια και οι ελεύθεροι καλλιεργητές, κάτοχοι μικρού και μεσαίου μεγέθους κτημάτων. Κατά τον 7ο και 6ο αιώνα, άρχισαν κι αυτοί να χρησιμοποιούν δούλους. Η πολιτική υποτύπωση αυτής της διαδικασίας είναι η τυραννία. Όταν ολοκληρώθηκε αυτή η διαδικασία, η τυραννία έδωσε τη σκυτάλη στη δημοκρατία: χωρίς τους δούλους στην παραγωγή είναι ανέφικτη η αρχαία δημοκρατία κι αυτός είναι ο λόγος που την αποκαλούμε δουλοκτητική. (Αυτά που λέει ο Καστοριάδης περί αυτοθέσμισης και ιδιαιτερότητας είναι λίαν επιεικώς μπούρδες). Οι πρώτοι και στη συνέχεια όλοι οι δημοκράτες ηγέτες ήταν αριστοκράτες οι οποίοι, όπως και τα πρώτα ξαδερφάκια τους, οι τύραννοι, θεωρούσαν ότι η αύξηση της ισχύος τους ήταν δυνατή μόνο με την παραχώρηση ενός μέρους της λείας στους ελεύθερους μικροκαλλιεργητές. Μια άλλη μερίδα όμως των αριστοκρατών, οι ολιγαρχικοί, έκριναν ότι αυτή η παραχώρηση ήταν απαράδεκτη – από αυτή τη μερίδα προέρχονταν και ο θείος Πλάτων.