φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν δεν κάνω λάθος, το ερώτημα του τίτλου διατυπώνεται για πρώτη φορά. Τί, ποιοί είμαστε, τί, ποιοί γινόμαστε όταν απεργούμε; Φέρνω στο προσκήνιο αυτό το ερώτημα για να εγείρω άλλα δύο: τί κάνουμε όταν απεργούμε, και, τί πρέπει να κάνουμε;
Διατυπώνω την εξής υπόθεση εργασίας: Ας φανταστούμε ότι οι απεργοί στο μετρό, ας πούμε, δεν απεργούν αλλά κάνουν κάτι άλλο, δεν ξέρω αν είναι πιο επαναστατικό ή όχι: υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους και αποχωρούν. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ξαναδουλέψουν εκεί. Μη βαράτε, υπόθεση εργασίας είναι. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, ας το έχουμε όμως στο μυαλό μας – για μελλοντική χρήση, κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί με τις μέρες που έρχονται. Εάν, Κύριε, εσύ έχεις το δικαίωμα να μας απολύεις, εμείς έχουμε το δικαίωμα να παραιτούμαστε, δηλαδή, να πάψουμε να πουλάμε την εργασιακή μας δύναμη και να ανέβουμε στα βουνά να καλλιεργούμε τις τόσο συκοφαντημένες πατατούλες, να εκτρέφουμε κοτούλες και κατσικούλες και να ζούμε. Έχεις κανένα πρόβλημα, Κύριε;
Αν έχω, λέει! Θα έρθω και θα σας φέρω πίσω με το περίστροφο στον κρόταφο.