οι δυο ανθρωποι που κλενε (της Αποστολίας)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Να καταργηθεί η δυστυχία, να καταργηθεί ο πόνος, να καταργηθούν τα γηρατειά, να καταργηθεί ο θάνατος, να καταργηθεί η κακοκαιρία, κραυγάζει ο δυτικός Κύριος και σιγοτραγουδάει ο Υποτελής υπάκουος υπήκοος, και εκτρεφόμενο ζώο με παραλλαγή και στρατιώτης με πολιτικά – πόσο τον σκέφτομαι και τον αγαπάω! Να καταργηθεί η φύση! Να καταργηθεί το χιόνι, και η βροχή και ο κάψωνας, που λέει και η Αποστολία. Να έχουμε (πανταχού παρόν βρε παιδιά αυτό το ρήμα!), να έχουμε ήλιο αλλά να μην κάνει πολλή ζέστη, μια θερμοκρασία γύρω στους 25 με 30 βαθμούς Κελσίου! Ο επίγειος Παράδεισος! Υπάρχει επίγειος Παράδεισος, υπάρχει, εκεί στη Μαλαισία, στη Ταϊλάνδη, στην Ινδία, εκεί που ένας νεόπλουτος αν δεν πάει δεν θεωρείται πλούσιος, δεν θεωρείται Κύριος. Το να ζεις εκεί, στους επίγειους Παραδείσους, είναι μια έμμεση διακήρυξη των επιθυμιών του Κυρίου να υποτάξει τη φύση – είναι σαν την πλατωνική και χριστιανική αθανασία της ψυχής: αφού αυτόν τον καιρό δεν μπορούμε να τον έχουμε εδώ, ας τον έχουμε αλλού. Εάν πάμε εκεί, τη νικήσαμε τη Φύση – την ώρα που η Ευρώπη έγινε παγοδρόμιο και η Αγγλοουαλία μια τεράστια λίμνη βάθους δύο μέτρων. ” Εδώ κάτω”, διαπίστωνε η ρεπόρτερ στη τηλεόραση, πάνω σε βάρκα ευρισκόμενη, “έβοσκαν πρόβατα και λίγο πιο κάτω ήταν ένα γήπεδο γκολφ “. Ο Παρατατικός μου αρέσει πάρα πολύ, είναι 0 χρόνος του δυτικού πολιτισμού.