φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα θα γράψω τι νιώθω και τι σκέφτομαι για τους αυταπασχολούμενους, αυτούς που είναι και Κύριοι και Υποτελείς ταυτόχρονα, αυτούς που δεν είναι ούτε Κύριοι ούτε Υποτελείς – τι περίεργη κοινωνική ράτσα ανθρώπων! Εάν τους δούμε με μεγαλοκαπιταλιστικό μάτι, είναι σαφές ότι πρόκειται περί κοινωνικού απολιθώματος, περί αρχαϊσμού και αναχρονισμού, κάτι το οποίο πρέπει να εξαλειφθεί. Αν τους δούμε με μικροκαπιταλιστικό μάτι δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η έφεσή τους, η σφοδρή επιθυμία τους να είναι Κύριοι και η επιδίωξή τους να γίνουν μεγαλύτεροι και πλουσιότεροι Κύριοι. Αν τους δούμε με αναρχοκομμουνιστικό μάτι, δεν μπορεί να μην μας συγκινήσει η επιθυμία τους να μην είναι Υποτελείς αλλά ούτε και Κύριοι. Η ταύτιση όμως του Κυρίου και του Υποτελούς στο ίδιο πρόσωπο είναι πηγή μεγάλης σύγχυσης και πολλών αυταπατών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι είναι οι μεγάλοι ηττημένοι της επίθεσης του Κυρίου!
Ο Κύριος γνωρίζει πολύ καλά ποιοι είναι οι αυταπασχολούμενοι και τους χορεύει στο ταψί. Χορεύοντας στο ταψί, με τη φωτιά από κάτω να καίει, θα μάθουν και ποιος είναι ο Κύριος και ποιοι είναι αυτοί οι ίδιοι. Και ή θα πηδήξουν, με κίνδυνο να σπάσουν κάνα πόδι, και θα γλυτώσουν το φλεγόμενο ταψί, ή θα συνεχίσουν να χορεύουν, αγνοώντας ότι έρχεται ο Κύριος να τους βάλει στη μύτη τον χαλκά της αιχμαλωσίας. Όσοι και όσες αρνηθούν τον εαυτό τους και την κοινωνική τους θέση και πάρουν το δρόμο της συνεργασίας και της συμβίωσης θα σωθούν, θα απελευθερωθούν – με πόνο και οδύνη αλλά θα απελευθερωθούν· δεν υπάρχει απελευθέρωση ανώδυνη – εάν ούτε αυτό το γνωρίζουν ήρθε η ώρα να το μάθουν.
