φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Όταν θα φτάσουμε στη Θέκλα, μια από τις Αόρατες Πόλεις του Ίταλο Καλβίνο (εκδ. Καστανιώτης, μετ. Ανταίος Χρυσοστομίδης, σελ. 158), θα δούμε μια πόλη να χτίζεται, όχι γιατί είναι νέα αλλά γιατί το χτίσιμο εκεί δεν τελειώνει ποτέ. Κι αν ρωτήσουμε γιατί το χτίσιμο συνεχίζεται τόσο πολύ καιρό, οι κάτοικοι θα μας απαντήσουν: για να μην αρχίσει η καταστροφή. Η έκπληξη θα μας παροτρύνει να ρωτήσουμε ακόμα: Τί έννοια έχει αυτό το συνεχές χτίσιμο; Ποιος είναι ο στόχος μιας υπό κατασκευής πόλης αν όχι η ίδια η πόλη; Ποιο είναι το πρόγραμμα που ακολουθείτε, ποιο είναι το σχέδιο; Οι κάτοικοι θα μας πουν ότι δεν μπορούν να διακόψουν την εργασία τους, θα μας απαντήσουν μόλις νυχτώσει.
‘ Η δουλειά σταματά το δειλινό. Η νύχτα κατεβαίνει πάνω από το εργοτάξιο. Είναι μια νύχτα γεμάτη αστέρια. Να το σχέδιό μας, λένε. ‘
Οι Αόρατες Πόλεις του Ίταλο Καλβίνο είναι ένα σχόλιο πάνω στον αόρατο κομμουνισμό. Αόρατος δεν σημαίνει ανύπαρκτος, κατά κανένα τρόπο. Θα δούμε τον αόρατο κομμουνισμό των Αόρατων Πόλεων μόνο εάν τον ψάχνουμε, μόνο εάν διαβάζουμε προσεκτικά και ελεύθερα. Διότι όταν διαβάζουμε ψάχνουμε, συνειδητά ή υποσυνείδητα. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να διαβάσω κείμενα της παγκόσμιας γραμματείας, της ανθρωπολογίας, της εθνογραφίας, της λαογραφίας (αγροτικής και αστεακής), της δυτικής γραμματείας, κυρίως της λογοτεχνίας, ψάχνοντας να εντοπίσω σκέψεις και σχόλια και παρατηρήσεις και εικασίες σχετικά με τον αόρατο κομμουνισμό, τον κομμουνισμό του παρόντος. Είναι μια ανάγνωση που θα με απασχολήσει τα υπόλοιπα χρόνια, δεν είναι και πολλά, ανάγνωση που θα συνεχιστεί από άλλους και άλλες.