φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ο φίλος μου ο Γ. είναι ο πιο παλιός μου φίλος – κράτησε πολλές φορές στην αγκαλιά του, όταν ήταν βρέφος, την 34χρονη σήμερα κόρη μου. Μεγαλώσαμε μαζί στην Πεντέλη, τρία χρόνια μικρότερος. Οι πατεράδες μας νταμαρτζήδες. Δουλέψαμε μαζί στην οικοδομή, αυτός μάστορας, εγώ βοηθός. Αηδιασμένος από τη δουλείά και το μεροκάματο, έφυγε από την Αθήνα και ζει τώρα στο τόπο καταγωγής των γονιών του – στη Σαντορίνη, όπου προσπαθεί να αποφύγει όσο μπορεί το μεροκάματο. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα μπάρκαρε, μάνα θα πάω στα καράβια, και γύρισε όλο τον κόσμο. Θα σας μεταφέρω δύο περιστατικά που με αφηγήθηκε.
ΣΤΗΝ Ταϊλάνδη, δεκαετία του ΄80, δεν πρόλαβε να δέσει το καράβι κι έρχεται μια μέρα ένας πατέρας με την δωδεκάχρονη κόρη του και του λέει: πάρτην σε παρακαλώ, κράτησέ την όσο θα μείνετε εδώ, θα σου κάνει δουλειές (και όχι μόνο), δεν μπορώ να τη φροντίσω. Τη κράτησε ένα μήνα, δεν την πείραξε, κάνανε καλή παρέα. Στην Ινδία, δεν πρόλαβαν να δέσουν κι έρχονται Ινδοί άνεργοι εργάτες και τους λένε ικετεύοντας: τη δουλειά που έχετε να κάνετε (ματσακόνι, καθάρισμα παλιών χρωμάτων και σκουριών και ξαναβάψιμο), θα την κάνουμε εμείς, το μόνο που θέλουμε είναι ένα κουτί ΟΜΟ (σκόνη απορρυπαντικού). Οχτώ ώρες δουλειά για ένα ΟΜΟ – μη με πιστεύετε, δεν πειράζει. Είναι δίλημμα και δελέαρ: τί ωραία να δουλεύει άλλος κι εσύ να παίρνεις το μεροκάματο! Ο Γ. δέχτηκε, όπως όλοι άλλωστε, μόνο που δεν τους έδινε ένα ΟΜΟ αλλά πολύ περισσότερα.
Ο φίλος μου ο Λ. είναι μηχανικός υπολογιστών και ζει στην Αθήνα. Τον γνώρισα στη γύρα, ζήσαμε και δουλέψαμε μαζί – περιπλανώμενοι εργάτες γης, μεταξύ των ετών 1985-7. Εγώ επέστρεψα στην Αθήνα, ο Λ. την έκανε για Γερμανία. Δούλεψε ένα χρόνο σε εργοστάσιο (σωληνουργία), αηδίασε με το εργοστάσιο και σπούδασε. Βρήκε δουλείά σε μια πολύ μεγάλη εταιρεία που τον έστελνε σε όλο τον κόσμο. Δούλεψε και στη Νιγηρία, όταν η κόκακόλα έστηνε εκεί το εργοστάσιό της. Θα γνωρίζετε ότι η ανεργία στη Νιγηρία μπορεί να ξεπερνάει και το 70%, οι παραγκουπόλεις της αχανείς. Οι άνθρωποι πεθαίνουν στους δρόμους, βλέπεις τους νεκρούς, μου αφηγείται ο Λ., στους δρόμους, δεν φαίνονται από τις μύγες. Μη με πιστεύετε, δεν πειράζει. Οι άνθρωποι απλά υπάρχουν, δεν κάνουν τίποτα – και όλοι με ένα κινητό στο χέρι. Αν δεν ξέρετε γιατί, πολύ ευχαρίστως να σας το πω: το κινητό είναι ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο για να επικοινωνήσουν με άλλους και άλλες και να βρουν κάτι να φάνε, να δουλέψουν καμιά ώρα ή καμιά μέρα, να κάνουν καμιά μπίζνα, καταλαβαίνετε τώρα.
ΟΤΑΝ, φίλες και φίλοι, γνωρίζεις, εμένα εννοώ, και εσείς θα το γνωρίζετε, ότι τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πληθυσμού (6 δισ. από τα 8 – το 75%) ζουν με κάτω από δύο εβρά τη μέρα, όταν λιμοκτονούν, όταν γνωρίζεις ότι όλοι αυτοί οι πληθυσμοί έχουν χαρακτηριστεί ως περιττοί και πλεονάζοντες, άχρηστοι και ως παραγωγοί και ως καταναλωτές, όταν γνωρίζεις ότι έχει αποφασιστεί αυτοί οι πληθυσμοί να εξοντωθούν, ήδη εξοντώνονται, και διαβάζεις ότι το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι ανόητοι, απολίτιστοι και φιλοτομαριστές καταναλωτές, τότε, φίλες και φίλοι, αντιμετωπίζεις με δέος ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα – με αυτό το πρόβλημα ασχολούμαστε και θα ασχολούμαστε μέχρι να το εξαντλήσουμε. Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο όταν διαβάζεις την ανησυχία του συντάκτη της παραπάνω πρότασης ότι το 1 τρις εβρά που θα κόψει η ΕΚΤ θα φτάσει στα χέρια αυτών των βάρβαρων καταναλωτών, οι οποίοι θα καταναλώσουν ανοήτως, απολιτίστως και φιλοτομαριστικώς και έτσι θα κατασπαταλήσουν φυσικούς πόρους και θα καταστρέψουν το οικοσύστημα. Επιτέλους, έχει δοθεί η απάντηση στο ερώτημα ποιοι ευθύνονται για την κατασπατάληση των φυσικών πόρων και την καταστροφή του οικοσυστήματος. Θα τα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά, φίλες και φίλοι. Δεν θα κωλώσουμε, δεν θα υποχωρήσουμε, δεν θα σκύψουμε το κεφάλι μπροστά σε τίποτα! Θα φέρουμε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά μια ακόμα έκφραση και εκδήλωση του ποιμενικού τρόπου σκέψης.