είμαστε τα παιδιά της αποστέρησης

 

του λαμπε ρατ

 

Ζούμε σε έναν κόσμο αφαιρέσεων, στον κόσμο των γραφείων, των μηχανών, των απόλυτων ιδεών και του μεσσιανισμού χωρίς αποχρώσεις.

Αλμπέρ Καμύ

 

 

Οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας υπάγονται βίαια στο γενικό ισοδύναμο του κόστους-οφέλους, οι υπαρξιακές αγωνίες μας τρέπονται σε δυσβάσταχτες αφαιρέσεις, οι ιδέες μας χάνουν την ένσαρκη διάστασή τους και γίνονται καθαρές και απόλυτες, τα σώματά μας γίνονται έρμαια ενός χυδαίου ηδονισμού ή μιας καθολικά αντιπνευματικής εργασίας, το εξεγερτικό πράττειν μας γίνεται αντικείμενο ιδιοποίησης από ακαδημαϊκούς τσαρλατάνους, από μεσσίες της πολιτικής και από στρατηγούς του επαναστατικού κινήματος.

Είμαστε τα υποκείμενα και ταυτόχρονα τα αντικείμενα μιας ακραίας αποστέρησης.

Continue reading

ο κομμουνισμός του καφενείου (του χωριού)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΤΗΝ τριετία 1985-7 ήμουν περιπλανώμενος εργάτης γης. Δεν μπορείτε να φανταστείτε που έχω κοιμηθεί  αυτά τα τρία χρόνια. Είχα όμως μια μεγάλη αγάπη: τα εγκαταλελειμμένα χωριά! Τρεχούμενο νερό, στην πλατεία ή πολύ κοντά στο χωριό, φρούτα, χόρτα, μια φορά βρήκα κρασί, τρία βαρελάκια, μισά, άσπρο, ροζέ, κόκκινο (έφυγα όταν τελείωσε, εννοείται), μια άλλη φορά ένα πιθάρι πήλινο με λάδι, ταγγισμένο μεν, τρωγότανε δε, εκεί άραζα και ξεκουραζόμουν, διάβαζα, περπατούσα, ονειρευόμουν. Τα εγκαταλελειμμένα χωριά ήταν το καταφύγιό μου, τα εξοχικά μου.

Continue reading