του λαμπε ρατ
Εκεί όπου σταματά η μοναξιά, εκεί αρχίζει η αγορά· κι εκεί όπου αρχίζει η αγορά, αρχίζει και ο θόρυβος των μεγάλων θεατρίνων και το βούισμα των δηλητηριωδών μυγών…
Γεμάτη από επίσημους παλιάτσους είναι η αγορά – και ο λαός περηφανεύεται για τους μεγάλους άνδρες του! Είναι γι’ αυτόν οι κύριοι της στιγμής. Η στιγμή όμως τους πιέζει: έτσι σε πιέζουν κι αυτοί. Κι από σένα θέλουν επίσης ένα ναι ή ένα όχι.
Φρίντριχ Νίτσε
Το δημοψήφισμα «έγινε». Ο «κυρίαρχος ελληνικός λαός» -και το περιστέρι και η εκάλη, και τα εξάρχεια και το κολωνάκι, ένας ισοπεδωτικός ωκεανός μικρομπουρζουαζίας και φιλισταϊσμού από άποψη κουλτούρας, τρόπου σκέψης και ζωής- πήρε «θέση» στην έρημο του πραγματικού. Αυτήν που είχε και πριν προκηρυχθεί το δημοψήφισμα. Τη θέση της μαζικής δημοκρατίας. Τη θέση της δημοκρατίας ως μορφής, ιδεολογίας και θεάματος, της ψευδαίσθησης συμμετοχής στις αποφάσεις. Τη θέση της μέσω του διχασμού τεχνητής επανασυγκόλλησης. Τη θέση της παθητικής αποδοχής και της αντιπολίτευσης. Τη θέση του εκσυγχρονιστικού πλουτοπροδρομισμού (οι ταξικά ανώτεροι) ή του εκσυγχρονιστικού πτωχοπροδρομισμού (οι ταξικά κατώτεροι).