Οι δύο τρόποι εξόντωσης του θανάτου
Ο θάνατος, αρσενικού γένους, είναι ο απεχθεστέρος εχθρός του δυτικού Κυρίου – είναι ο ισχυρότερος αντίπαλός του. Εάν είναι μια φυσική διαδικασία – και είναι, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί γεννιούνται και πεθαίνουν – τότε και η φύση είναι ο απεχθέστερος εχθρός, ο ισχυρότερος αντίπαλος του δυτικού Κυρίου. Ο θάνατος είναι ένα ελάττωμα, ένα κουσούρι της φύσης, που πρέπει να διορθωθεί﮲ είναι ένα πολύτυπτυχο πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί. Μία από αυτές τις πτυχές είναι η απαράμιλλη ικανότητά του να κρύβεται – είναι σαν τον αντάρτη στη ζούγκλα. Η ακαταμάχητη αυτή ικανότητα τον κάνει αδιάλλακτο εχθρό – δεν μπορούμε, εμείς οι δυτικοί Κύριοι, να καταφύγουμε στην απάτη και στη πειθώ για να τον εντοπίσουμε﮲ και να τα καταφέρουμε, δεν θα μπορέσουμε να συζητήσουμε μαζί του, να τον εξαπατήσουμε ή να τον πείσουμε, ορθολογικά μιλώντας, με επιχειρήματα δηλαδή, να αποχωρήσει: είναι ανυπάκουος, απείθαρχος, αμετάπειστος, ανυποχώρητος, αγύριστο κεφάλι. Εμείς όμως είμαστε απόγονοι των ηρώων της Ιλιάδας και θα εφαρμόσουμε την μέθοδο που κληρονομήσαμε από αυτούς και την οποία εφαρμόζουμε αποτελεσματικά εδώ και πολλές χιλιετίες – θα τραβήξουμε το ξίφος, θα βγάλουμε το μαχαίρι: θα τον βρούμε και θα τον εκτελέσουμε, ευθύς αμέσως, ες το παραχρήμα, όπως θα έλεγε και ο Πλάτων. Η εκπλήρωση όμως της αιώνιας, διακαούς επιθυμίας της εξόντωσης του θανάτου, της επίτευξης της σωματικής αθανασίας, έρχεται αντιμέτωπη με δύο επιπλέον προβλήματα: πώς θα μπορέσουμε να τον εντοπίσουμε; Κι αν δεν μπορέσουμε;
Εύκολα ερωτήματα, πολύ εύκολα. Τι κάνουμε όταν δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τον αντάρτη στη ζούγκλα ή τον υπερασπιστή της πόλης; Βγάζουμε το ξίφος, τραβάμε μαχαίρι: καίμε τη ζούγκλα, ισοπεδώνουμε την πόλη – είναι πολύ απλό, δε θέλει και πολλή σκέψη. Με την ίδια μέθοδο θα κινηθούμε και στο πρόβλημα του θανάτου: όσο δεν μπορούμε να τον εντοπίσουμε, θα εξοντώσουμε αυτό μέσα στο οποίο υπάρχει. Εάν καταστρέψουμε ολοσχερώς τη φύση, εάν την αφανίσουμε, θα εξαλείψουμε και τον θάνατο. Θα τον νικήσουμε! Τη μέθοδο αυτή μας την υπέδειξε ο Θεός της εξόντωσης, ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, ο Γιαχβέ. Όταν κάποτε αποφάσισε να εξοντώσει όλους τους ανθρώπους (Γένεσις), εκτός από λίγους (πως θα ήταν Θεός χωρίς πιστούς;), επειδή ήταν κακοί, ανυπάκουοι δηλαδή και απείθαρχοι, εξόντωσε, χωρίς να δώσει εξηγήσεις, κι όλα τα ζωντανά πλάσματα της φύσης: εγώ δε ιδού επάγω τον κατακλυσμόν, ύδωρ επί την γην καταφθείραι πάσαν σάρκα, εν η έστι πνευμα ζωης, υποκάτω του ουρανού﮲ και όσα εάν ή επί της γης, τελευτήσει. (ΣΤ΄17). Πολύ παράλογη συμπεριφορά – τι έφταιγαν τα καημένα τα ζωάκια, ήταν κι αυτά κακά, ανυπάκουα και απείθαρχα; Ανακοινώνει την απόφασή του στον Νώε: και εξαλείψω παν το ανάστημα, ο εποίησα, από προσώπου πάσης της γης (Ζ΄4). Και τα εξάλειψε όλα (εκτός από λίγα): και απεθανε πάσα σαρξ κινουμενη επί της γης των πετεινών και των κτηνών και από θηρίων και παν ερπετόν κινούμενον επί της γης και πας άνθρωπος. και πάντα, όσα έχει πνοήν ζωής, και παν ό ην επί της ξηράς, απέθανε. (Ζ΄21-22). Η επανάληψη και η ποικιλία των ρημάτων (καταφθείραι, τελευτήσει, εξαλείψω, απέθανε) είναι μια ασφαλής ένδειξη ότι το γράψιμό τους εξασφάλιζε μεγάλες δόσεις ηδονής, απόλαυσης και ευχαρίστησης στον συντάκτη αυτού του κειμένου, του αφηγητή της εξάλειψης της ζωής από τον Θεό. Μια ακόμα, ασφαλέστερη, ένδειξη – αφού μας λέει τι απέθανε, ευθυς αμέσως επαναλαμβάνει όλα όσα έχει αφηγηθεί: και εξήλειψε πάν το ανάστημα, ό ην επί προσώπου της γης, από ανθρώπου έως κτήνους και ερπετών και των πετεινών του ουρανού, και εξηλείφθησαν από της γης (Ζ΄ 23).
Η μόνη εξήγηση που μπορουμε να διατυπώσουμε για την εξάλειψη όλων – οι λέξεις παν, πάσα επαναλαμβάνονται πολλές φορές στο κείμενο – των ζωντανών πλασμάτων είναι μία: λανθάνει η επιθυμία εξάλειψης του θανάτου, διατυπώνεται έμμεσα η επιθυμία της σωματικής αθανασίας. Ο συντάκτης σώζει τον άνθρωπο και τα ζωντανά διότι αντιλαμβάνεται ότι αφενός ο παντοδύναμος Θεός δεν θα μπορούσε να εξαλείψει τον άνθρωπο και όλα τα ζωντανά πλάσματα διότι ο Θεός δεν θα είχε πιστούς, άρα, δεν θα ήταν Θεός, και, αφετέρου ότι η εξέλειψη του θανάτου θα επέφερε και την εξάλειψη του ανθρώπου. Δεν θα το ξανακάνω, ομολογεί ο Θεός, διότι, έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού (Η΄21).
Μπορεί ο Θεός να τα παράτησε, μπορεί ο αφηγητής να θεωρεί αυτόν τον τρόπο εξόντωσης του θανάτου αναποτελεσματικό και αυτοκαταστροφικό, οι δυτικοί Κύριοι, δεν τα παρατούν – βρίσκονται μάλιστα σε πολύ καλό δρόμο: κάθε μέρα εξαφανιζονται δεκάδες και εκατοντάδες φυτά και ζώα, πολλές χιλιάδες κάθε χρόνο – από 10.000 μέχρι 100.000, χίλιες φορές περισσότερα από τον φυσιολογικό ρυθμό της εξέλιξης. Το ότι πάμε πολύ καλά, ότι βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο, ότι μπορεί να πλησιάζουμε το στόχο μας, επιβεβαιώνεται από την Παγκόσμια Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN), η οποία υποστηρίζει ότι 48.000 είδη φυτών και ζώων απειλούνται με εξαφάνιση. Σε πόσα χρόνια δεν θα μείνει ούτε ένα πλάσμα ζωντανό στη στεριά, στη θάλασσα και στον ουρανό; Σε πόσα χρόνια δεν θα υπάρχει ούτε ο άνθρωπος, ώστε να βεβαιωθεί κατηγορηματικά η εξόντωση του θανάτου; Θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια, αιώνες για να τα καταφέρουμε.
Μέχρι τότε όμως δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια – θα ανασκουμπωθούμε και να ψάξουμε να τον βρούμε. Ξέρουμε πού βρίσκεται – μέσα μας, μέσα στο σώμα μας – αλλά δεν ξέρουμε πού ακριβώς. Μέσα στα κύτταρα αλλά αυτά είναι πολλά. Αυτό δεν είναι πρόβλημα: σε έναν να τον βρούμε, θα τον βρούμε σε όλα. Μέχρι χτες δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα – σήμερα όμως μπορούμε. Εκατοντάδες εργαστήρια σε όλον τον πλανήτη ψάχνουν να τον βρουν και να τον εκτελέσουν, ή να τον διαχειριστούν, να τον χρησιμοποιήσουν με κριτήριο το συμφέρον τους, δηλαδή την αύξηση του πλούτου και της ισχύος, αλλά, δυστυχώς, η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν καταφέρει και πολλά πράγματα μέχρι σήμερα – δεν έχουν καταφέρει απολύτως τίποτα, παρά τις συνδυασμένες και συντονισμένες ενέργειες όλων των βιολογικών επιστημών και της τεχνολογίας – της τεχνικής που εμπνέεται, καθοδηγείται, εμπλουτίζεται, βελτιώνεται και ενισχύεται από την επιστήμη. Η συνεργασία και η σύμπνοιά τους, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, είναι μοναδική, αξιοζήλευτη. Οι επιστήμονες, και οι βοηθοί τους που κάνουν τη λάντζα, της Μοριακής και της Κυτταρικής Βιολογίας, της Βιοχημείας, της Γενετικής και της Επιγενετικής, της Αναγεννητικής Ιατρικής, της Βλαστοκυτταρικής Έρευνας και της Βιοτεχνολογίας, χρησιμοποιώντας ισχυρότατους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που γίνονται ολοένα και ισχυρότεροι, έχουν σηκώσει τα μανίκια και ψάχνουν ασταμάτητα, εργάζονται νυχθημερόν με πάθος: ποια γονίδια σχετίζονται με την μακροζωΐα, πώς το DNA επιδιορθώνει τις βλάβες, πώς γηράσκουν και πεθαίνουν τα κύτταρα, πώς γίνεται ο μεταβολισμός σε κυτταρικό επίπεδο – και άλλα πολλά. Το χρήμα ρέει χειμαρρωδώς, χορηγοί αυτοί που θα χάσουν τα περισσότερα, ό,τι έχουν και δεν έχουν, όταν μια μέρα, με το καλό, τινάξουν τα πέταλα. Όταν μια μέρα ηττηθούν, αυτό νιώθουν και πιστεύουν, από τον θάνατο και τη φύση. Την λέξη ήττα δεν θέλουν ούτε να την ακούν – νίκη, μόνο νίκη!
Κάποιοι και κάποιες, έξυπνοι και έξυπνες, έχουν αντιληφθεί ότι η επιθυμία της σωματικής αθανασίας δεν μπορεί να εκπληρωθεί. Όσο ο άνθρωπος έχει σώμα, θα είναι θνητός. Ο μόνος τρόπος να γίνει αθάνατος είναι να μην έχει σώμα – μόνο ψυχή, συνείδηση, εγκέφαλο.
(συνεχίζεται)