ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΟΓΔΟΟ
«Ich liebe meine Pistole, Ich liebe meinen Penis»
17 Νοεβρίου 2032, Μόναχο, Γερμανία
« Καλή σας μέρα! Σήμερα θα μελετήσουμε μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις του σπουδαιότερου κειμένου του πολιτισμού μας, του ιδρυτικού κειμένου του δυτικού πολιτισμού, της ανυπέρβλητης μνημειώδους Ιλιάδας. Θα ήταν καλό να γνωρίζετε ότι στην Ιλιάδα διαβάζουμε τις εκφραστικότερες, τις πλέον εντυπωσιακές παρομοιώσεις όχι μόνο της ευρωπαϊκής αλλά της παγκόσμιας γραμματείας. Την παρομοίωση που θα μελετήσουμε σήμερα τη διαβάζουμε στη ραψωδία Χ και καταλαμβάνει τρεις στίχους, τους 126-8, στην πραγματικότητα όμως έναν – ο δεύτερος απλά επαναλαμβάνει τον προηγούμενο.»
Με αυτό τον τρόπο άρχισε το μάθημα του, στις έντεκα το πρωί της 17ης Νοεμβρίου του 2032, στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ-Μαξιμίλιανς του Μονάχου (LMU Munich), ένα από τα αρχαιότερα, μεγαλύτερα και υψηλού ακαδημαϊκού κύρους ιδρύματα όχι μόνο της Γερμανίας αλλά όλης της Ευρώπης, στη Σχολή Πολιτισμικών Σπουδών, ο καθηγητής Dietrich Machtlieber, την ώρα που πραγματοποιούνταν στην Ομοσπονδιακή Βουλή της χώρας των Γερμανών, των ανδρών (man) που κρατούν δόρυ (ger), η ψηφοφορία για την υπερψήφιση του νομοσχεδίου που κατέθεσε η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Διάβασε αργά, με ερασμιακή προφορά ασφαλώς, τους τρεις στίχους, τους μετέφρασε και στη συνέχεια αφιέρωσε τον υπόλοιπο χρόνο του μαθήματος στην ερμηνεία της παρομοίωσης, αφού πρώτα εξέτασε διεξοδικά το συγκείμενο, τα συμφραζόμενα, για να μπορέσουν οι ακροατές του και οι ακροάτριές του να την κατανοήσουν. Ας ακούσουμε όμως τον ίδιο τον κ. Machtlieber.
«Στη ραψωδία Χ διαβάζουμε πώς ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Έκτορα, τον Τρώα πολεμιστή που σκότωσε τον φίλο του Πάτροκλο. Μετά την καταδίωξή τους από τον Αχιλλέα, στην προηγούμενη ραψωδία, στη Φ, οι Τρώες υποχωρούν και εισέρχονται μέσα στη Τροία, εκτός από τον Έκτορα. Ο διώκτης του δεν είναι πολύ μακριά, πλησιάζει, επιθυμώντας διακαώς να τον σκοτώσει. Τι θα κάνει ο Πάτροκλος; Οι γονείς του, ο Πρίαμος και η Εκάβη, πάνω από τις επάλξεις των τειχών, τον εκλιπαρούν να μην αντιμετωπίσει τον Αχιλλέα, να μείνει ασφαλής και ζωντανός πίσω από τα τείχη. Ο Έκτορας σκέφτεται τι να κάνει. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Έκτορας είναι ήρωας κι ένας ήρωας πάντα ανησυχεί τι θα πει ο κόσμος: πολέμησε, έδειξε γεναιότητα, πέθανε ή φοβήθηκε και δεν πολέμησε; Εάν φοβηθεί και δεν πολεμήσει και δεν πεθάνει, κάποιος που βρίσκεται χαμηλότερα στη στρατιωτική ιεραρχία θα τον κατηγορήσει για δειλία κι αυτή η μομφή είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν ήρωα – πρόκειται για ατίμωση άκρως ταπεινωτική. Είναι καλύτερα να μείνω εδώ και να πολεμήσω και ή θα σκοτώσω εγώ τον Αχιλλέα και θα μπω μέσα στη Τροία νικητής ή θα σκοτώσει αυτός εμένα και θα πεθάνω ένδοξα. Δεν είναι βέβαιος όμως ότι θα μπορέσει να σκοτώσει τον Αχιλλέα και σκέφτεται και μία άλλη επιλογή. Να αφήσει τα όπλα του εκεί και να πάει στον Αχιλλέα να κλείσει συμφωνία.
Διαβάζω και μεταφράζω τους τρεις στίχους
Ου μεν πως νυν εστιν από δρυός ουδ’ από πέτρης
τω οαριζέμεναι, α τε παρθενος ηίθεός τε,
παρθένος ηίθεός τ΄οαρίζετον αλλήλοιιν.
“Όχι, δεν είναι σωστό τώρα να γλυκοκουβεντιάζω, να χαριεντίζομαι πίσω από καμιά βελανιδιά ή από ψηλό κι απότομο βράχο, όπως κάνουν μια κοπέλα κι ένας νέος”. Ο τρίτος στίχος επαναλαμβάνει αυτούσιο τον δεύτερο: “ όπως μια κοπέλα κι ένας νέος γλυκοκουβεντιάζουν οι δυο τους”. Αυτά σκέφτεται ο Έκτορας κι αυτά ακούει ο ακροατής και διαβαζει ο αναγνώστης. Όλο το νόημα της παρομοίωσης βρίσκεται στο απαρέμφατο Ενεστώτα οαριζέμεναι και στον δυικό Ενεστώτα, οαρίζετον. Αυτοί οι δύο τύποι του ρήματος οαρίζω τραβούν την προσοχή μας και αυτούς θα εξετάσουμε. Θα εξετάσουμε, δηλαδή, το υπονοούμενο που υπάρχει εδώ, τον υπαινιγμό, την αμφισημία, την οποία αντιλαμβανόταν ο ακροατής και αργότερα ο αναγνώστης στην αρχαία Ελλάδα, εμείς όμως δεν θα το αντιληφθούμε το υπονοούμενο, εκτός κι αν μελετήσουμε τη λέξη. Κι αυτό θα κάνουμε.
Τι καταλάβαινε ο αρχαίος ακροατής και αναγνώστης, πώς θα μπορούσαμε σήμερα να το πούμε με δικά μας λόγια; Να πώς: άμα πάω γυμνός, άοπλος, να τον παρακαλέσω, er wird mich . . . ficken, θα με . . . γαμήσει. Er fertigt mich ab: θα με ξεσκίσει, θα με αποτελειώσει. Er macht mich fertig: θα με καταστρέψει, θα με κάνει κομματάκια. Πώς θα με γαμήσει; Θα διεισδύσει μέσα στο κορμί μου, θα μπήξει το ξίφος του στην κοιλιά μου. Τι γίνεται εδώ; Γίνεται κάτι που το συναντάμε σε όλη την αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία: ο πόλεμος απεικονίζεται, περιγράφεται, αναπαριστάνεται με ερωτικούς και σεξουαλικούς όρους. Αυτός ο τρόπος απεικόνισης του πολέμου με σεξουαλικούς όρους δεν έχει εξαλειφθεί – επιβιώνει στις μέρες μας. Οι Ουκρανοί, για παράδειγμα, το χτύπημα κάποιου ρωσικού στόχου βαθιά, επαναλαμβάνω, βαθια μέσα στη ρωσική επικράτεια το αποκαλούν yobling, δηλαδή, fuckling, «γαμησάκι». Εμείς θα το λέγαμε fickenchen, μικρό γαμήσι. Και βέβαια θα αναρωτηθούμε: ποια είναι η προέλευση αυτού του τρόπου αναπαράστασης και περιγραφής του πολέμου;
Δεν θα δυσκολευτούμε να απαντήσουμε: ο πόλεμος αναπαριστάνεται με σεξουαλικούς όρους διότι η ερωτική συνεύρεση εκλαμβάνεται ως μάχη στην οποία ο άνδρας, ο έραστής, γενικά, διεισδύει με το πέος του, τραυματίζει, προκαλεί πόνο και αιματοχυσία στον ερωτικό του σύντροφο, που δεν είναι πια σύντροφος αλλά μια υποταγμένη ανθρώπινη ύπαρξη, ένα ερωτικό, θα λέγαμε, αντικείμενο. Η κυριαρχική σχέσημ η σχέση μεταξύ κυρίου και δούλου, μεταξύ αυτού που διατάζει κι αυτού που υπακούει, επιβάλλεται μέσω της πρόκλησης πόνου, αποτέλεσμα της διείσδυσης του πέους, το οποίο τώρα πια είναι ένα δόρυ, ένα ξίφος. Με λίγα λόγια, όποιος προκαλεί πόνο με τη διείσδυση του πέους είναι ο κύριος﮲ όποιος ή όποια υφίσταται τη διείσδυση και πονάει είναι ο δούλος. Ο σκοπός του βιαστή, το γνωρίζουμε πολύ καλά, είναι να επιβάλει την κυριαρχική σχέση στο θύμα του και με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζει την ευχαρίστηση, την απόλαυση, την ηδονή που προσδοκα, με την επιβολή της κυριαρχικής σχέσης.
Θα δούμε δύο παραδείγματα: στο ένα, η διείσδυση του πέους του εραστή προκαλεί τραυματισμό και πόνο στον ερώμενο﮲ στο άλλο, θα δούμε το δόρυ να εκλαμβάνεται ως πέος και η μάχη να απεικονίζεται με σεξουαλικούς όρους . Θα διαβάσω δύο στίχους από τον Θέογνι, τους 1286 και 1287 και θα τους μεταφράσω:
Νικήσας γάρ έχεις το πλέον εξοπίσω,
αλλά σ’ εγώ τρώσω φεύγοντά με
“Θα με αποφύγεις και θα με νικήσεις, θα μου γυρίσεις τα νώτα,/ εγώ όμως θα σε τραυματίσω καθώς θα φεύγεις από κοντά μου”. Τρώσω, θα σε τραυματίσω – με αυτόν τον τρόπο θα μεταφράσουμε κυριολεκτικά το ρήμα τρώσω. Αντιλαμβάνεστε τον υπαινιγμό και την αμφισημία. Ο ποιητής θέλει να πει, “θα μου γυρίσεις την πλάτη αλλά εγώ θα στον μπήξω, θα σου τον καρφώσω, θα σου τον χώσω και θα πονέσεις, μπορεί να τρέξει και αίμα!”. Είναι σαφές ότι ο ποιητής εκλαμβάνει το πέος του ως δόρυ, ως ξίφος. Κάτι παρόμοιο θα διαβάσουμε και στην Ιλιάδα.
Στη ραψωδία Ν συνομιλούν οι Αχαιοί ήρωες Μηριόνης και Ιδομενέας. Έχουν φύγει από την πρώτη γραμμή της μάχης και συναντιούνται στις σκηνές. Ο Μηριόνης λέει ότι ήρθε να πάρει ένα δόρυ, γιατί έσπασε αυτό που είχε, καθώς χτύπησε την ασπίδα κάποιου Τρώα αλλά μάλλον την έχει κοπανήσει και δικαιολογείται επαινώντας την προθυμία του για πόλεμο. Ο Ιδομενέας τον καθησυχάζει και του λέει: “Ξέρω πολύ καλά την ανδρεία σου, γιατί μου τα λες όλα αυτά;” Και συνεχίζει: “Ο ανδρείος εύχεται να σμίξει με τους άλλους στη θλιβερή μάχη και αν τραυματίζουν, δεν θα τραυματιζόσουν από μακριά ή θα σε χτυπούσαν από κοντά, στον σβέρκο ή στην πλάτη, αλλά το δόρυ θα σε έβρισκε στο στήθος ή στην κοιλιά, όταν θα ωρμούσες επιθυμώντας τη γλυκιά συνάντηση με τους άλλους πολεμιστές της πρώτης γραμμής” Αυτά θα διαβάσετε στους στίχους 286-291. Τέσσερα όμως υπονοούμενα, τεσσερις υπαινιγμοί, που ο ποιητής επιτυγχάνει χάριν της αμφισημίας τριών λέξεων, των ρημάτων μιγήμεναι και τυπείης και του ουσιαστικού οαριστύν, , και της προσωποποίησης ενός αντικειμένου, του δόρατος, μας επιτρέπουν να διαβάσουμε τους στίχους ως εξής: “ Ο ήρωας εύχεται να πάει στη μάχη για να γαμήσει (μιγήμεναι), κι αν τραυματιζόσουν , δεν θα τραυματιζόσουν από μακριά ή δεν θα σου το έχωνε το δόρυ από κοντά (τυπείης), στον σβέρκο ή στην πλάτη, αλλά το δόρυ (το πέος) θα αναζητούσε (αντιάσειεν) το στήθος σου ή την κοιλιά σου, καθώς θα ωρμούσες με πόθο να βρεθείς μαζί με τους άλλους προμάχουν στο γαμήσι της μάχης (στον φόνο)”.
Η παρομοίωση είναι εφικτή διότι υπάρχουν κοινά στοιχεία στη σεξουαλική συνεύρεση και στην διάπραξη του φόνου: η διείσδυση ενός όπλου ή του πέους και η πρόκληση πόνου, αίματος, τραυματισμού και θανάτου. Τα κοινά στοιχεία όμως υπάρχουν μόνο σε μια πολεμική κοινωνία που επικρατεί η κυριαρχική σχέση. Την παρομοίωση αυτή δεν θα μπορούσε να την επινοήσει κάποιος σε μια ειρηνική κοινωνία στην οποία δεν επικρατεί η κυριαρχική σχέση. Αυτά για σήμερα. Εάν θέλετε να μελετήσετε διεξοδικά το ζήτημα της αναπαράστασης του πολέμου με σεξουαλικούς όρους, θα σας πρότεινα το Ερμηνευτικό Υπόμνημα της Ιλιάδας, του Cambridge University Press, και τέσσερις μελέτες. Του J. Henderson, The Maculate Muse, του MacCary, Childlike Achlles, και του H. Monsacre, Les larmes d’ Achille. Πολύ ενδιαφέρων είναι επίσης ο πρώτος τόμος του βιβλίου Indo-European Gamesiology, δεν θυμάμαι όμως το δυσπρόφερτο όνομα του Έλληνα συγγραφέα. Ο τίτλος του πρώτου τόμου είναι Ancient and Modern Greek Gamesiology.»
Την στιγμή που τελείωνε την παράδοσή του μαθήματός του ο Dietrich Machtlieber, ανακοινωνόταν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας, στις 17 Νοεμβρίου 2032, στις δώδεκα παρά τέταρτο, το οποίο, όπως αναμενόταν, προκάλεσε ρίγη ενθουσιασμού και συγκίνησης όχι μόνο σε, σχεδόν, τους Γερμανούς και τις Γερμανίδες αλλά και στην πλειονότητα των πολιτών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το νομοσχέδιο της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης υπερψήφισαν 432 βουλευτές και καταψηφισαν 198. Δύο ήταν τα βασικά άρθρα του νομοσχεδίου: η διανομή ενός περιστρόφου (Pistole) σε όλους τους έφηβους και τις έφηβες, μαθητές και μαθήτριες του Gymnasium, του Realschule, του Hauptschule και του Gesamtschule, και η εισαγωγή του μαθήματος σκοποβολής με πραγματικά πυρά περιστρόφου (τρεις ώρες τη βδομάδα).
Η ιδέα της διανομής περιστρόφων στους έφηβους μαθητές ήταν του Hans Krieglieber, συμβούλου του Υπουγού Παιδείας. Αφού δεν θα αργήσει η μέρα που οι μαθητές θα οπλοφορούν στο σχολείο, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστήριξε, γιατί να μην τους εφοδιάσουμε εμείς με περίστροφα, ώστε να προλάβουμε όλα αυτά τα θλιβερά περιστατικά που συμβαίνουν εκεί; Γιατί να μην καθιερώσουμε ώρες σκοποβολής και εκμάθησης χειρισμού και συντήρησης των Pistolen; Και για να συνδυάσουμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου, προτείνω να τους δώσουμε Pistolen που πρωτοκατασκευάστηκαν στις δεκαετίες 1920 και 1930 ώστε να συνδυάσουν τη χρήση των περιστρόφων με το μάθημα της ιστορίας της Γερμανίας. Άλλωστε, είναι βέβαιο ότι μια μέρα θα τα χρειαστούν για να αμυνθούν από τα στίφη των μεταναστατών που αρνούνται να φύγουν από τη χώρα μας και μας καταδικάζουν σε μια ζωή στέρησης και λιτότητας. Η ιδέα ενθουσίασε τα ανώτερα κρατικά στελέχη του Υπουργείου Ανάπτυξης Υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Bundesministerium für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung). Είναι βέβαιο, υπερθεμάτισαν, ότι με την κατασκευή μεγάλου αριθμού περιστρόφων και σφαιρών όχι μόνο θα αυξηθεί το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αλλά και θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας. Μόνο η πολεμική βιομηχανία μπορεί να μας σώσει, να μας εξασφαλίσει το υψηλό βιοτικό επίπεδο που με τόσους κόπους και ιδρώτα έχουμε πετύχει και που κινδυνεύει από την ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου ανεπιθύμητων μεταναστών.
Το μάθημα της σκοποβολής (Schliessunterricht), υποδείκνυε το νομοσχέδιο, θα γινόταν από ομάδες των πέντε έως δέκα μελών (Schiessverein) ενώ οι μαθητές και οι μαθήτριες θα αποφάσιζαν εάν αυτές οι ομάδες θα ήταν μεικτές ή όχι. Μετά την συγκρότηση των ομάδων – δεν υπήρξε ούτε μία μεικτή – η διανομή των Pistolen και των σφαιρών πραγματοποιήθηκε την ώρα του πρώτου μαθήματος σκοποβολής. Οι δάσκαλοι – οι δασκάλες δεν ήταν πολλές – ήταν και συνταξιούχοι και ενεργοί στρατιωτικοί και αστυνομικοί, που προθυμοποιήθηκαν να διδάξουν, αμισθί ασφαλώς, πώς να χρησιμοποιούν οι έφηβοι και οι έφηβες την Pistole τους . Η κατάσταση που επικράτησε στ γερμανική κοινωνία μετά το πρώτο μάθημα ήταν κάτι που δεν είχαν ξαναζήσει οι Γερμανοί και οι Γερμανίδες στο παρελθόν- εκτός βέβαια από το μακρινό παρελθόν, το οποίο βέβαια δεν θυμόταν κανείς και καμία διότι είχαν όλοι και όλες πεθάνει, το οποίο όμως δεν είχε ξεχαστεί χάριν της ακαταπόνητης δραστηριότητας της κυβέρνησης του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία, της καγκελαρίου Βάιντελ. Τις επόμενες δύο μέρες μετά το πρώτο μάθημα, όλα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, κρατικά και ιδιωτικά, τα δημοφιλέστερα ειδησεογραφικά σάιτς, αναμετέδιδαν σκηνές από το μάθημα σκοποβολής με πραγματικά πυρά και, κυρίως, τις εντυπώσεις των μαθητών και των μαθητριών από τη χρήση των Pistolen τους. «Όταν πυροβόλησα πρώτη φορά ένιωσα τόσο ισχυρός, τόσο δυνατός, όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου». « Ένιωσα μια ηδονή που έμοιαζε πολύ με την εκσπερμάτιση μετά τον αυνανισμό αλλά ηδονή πολύ πιο δυνατή, μια απόλαυση που δεν μπορώ να την περιγράψω με λόγια». «Πάντα ήθελα να είχα πέος και τώρα μπορώ να πω ότι το απέκτησα», δήλωσε μια δεκαεξαχρονη μαθήτρια στο Ντίσελντορφ και συνέχισε: «Ich liebe meinen Penis». «Θα το έχω πάντα κοντά μου, δεν θα το αποχωριστώ πότε. Με κάνει να νιώθω δυνατός, ασφαλής». «Ο Ζεύς είχε τον κεραυνό του, ο Γιαχβέ τις εμπρηστικές βόμβες με τις οποίες έκαψε τα Σόδομα και τα Γόμορα, εγώ έχω την Pistole μου. Είμαι ένας μικρός θεός, ένας ανθρωποθεός». «Ich liebe meine Pistole, αυτό μπορώ να πω, τίποτα άλλο».
Τα μαθήματα σκοποβολής συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια διανεμήθηκαν Pistolen και στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, όπως επίσης και σε όλους τους εργαζόμενους και εργαζόμενες. Το ομαδικό μάθημα σκοποβολής έγινε και για αυτούς υποχρεωτικό, μία ώρα τη βδομάδα, αλλά μπορούσαν να ασκηθούν και περισσότερες ώρες. Κι αυτό έγινε. Δεν πέρασαν πολλοί μήνες και για πολλά εκατομμύρια Γερμανών και Γερμανίδων η καθημερινή συνάντηση για το μαθημα σκοποβολής με τα άλλα μέλη της ομάδας, που ήταν όλες μεικτές, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, έγινε καθημερινή ρουτίνα. Μετά τη δουλειά τους πήγαιναν πρώτα στο μάθημα και μετά στο σπίτι τους, όπως πριν μια δεκαετία πήγαιναν πρώτα να φάνε σε κάποιο εστιατόριο. Τα εστιατόρια όμως είχαν κλείσει, μετά τον παγκόσμιο λιμό του 2032, και το μάθημα σκοβολής ήταν μια δραστηριότητα από την οποία εξασφάλιζαν μεγάλες δόσεις ευχαρίστησης και απόλαυσης. «Καθώς φεύγει η σφαίρα από την Pistole μου, νιώθω να φεύγει όλη κούραση, όλο το άγχος, και μάλιστα με την ίδια ταχύτητα και την ίδια ένταση». Η κατανάλωση όμως μεγάλων ποσοτήτων σφαιρών ανάγκασε την κυβέρνηση να περιορίσει τον αριθμό μαθηματων – μέχρι τρία τη βδομάδα.
Η πολεμική βιομηχανία δούλευε νυχθημερόν για να παραγάγει αυτόν τον τεράστιο αριθμό Pistolen και σφαιρών: πρώτες και καλύτερες η Rheinmetall AG, η KNDS Germany και η Heckler & Koch﮲ τις μεγαλύτερες ποσότητες όμως κατασκεύαζαν οι βιομηχανίες που ήταν εξειδικευμένες στην κατασκευή Pistolen: η Korth Arms (η «Rolls-Royce» των περιστρόφων), η Janz, η Spohr Revolver και η Hermann Weihrauch. Στους μαθητές και στις μαθήτριες ηλικίας από 12 έως 18 ετών διανεμήθηκαν μικρά περίστροφα μικρού διαμετρήματος, ενώ στους φοιτητές τα μεσαίου μεγέθους. Συγκεκριμένα, στους μαθητές και μαθήτριες του Γυμνασίου και του Λυκείου διενεμήθηκαν τα εξής μοντέλα Pistolen: το μοντέλο PPK, του 1931 – είναι το πιστόλι που κρατάει ο James Bond – και τα Modell 1 έως Modell 9 της Walther, των πρώτων χρόνων του εικοστού αιώνα﮲ τα Mauser, Model 1910 / 1914 / 1934﮲ τα Sauer 38H﮲ τα Ortgies Pocket Pistol, του 1920, κατασκευασμένο από την Deutsche Werke και, τέλος, το Menz Liliput, του Μεσοπολέμου.
Στους φοιτητές διανεμήθηκαν τα μεσαίου μεγέθους PP (1929), P99 Compact και PDP Compact της Walther, τα USP Compact και P2000/P30 SK της Heckler & Koch, και τα P230 και P232 της SIG Sauer. Στους εργαζόμενους: τα Κorth Combat και Korth Ranger, το Janz Revolver (Compact εκδόσεις) και τα Arminius Revolvers της Weihrauch.
Η χρηματιστηριακή αξία όλων αυτών των πολεμικών βιομηχανιών αυξήθηκε κατακόρυφα. Ακολούθησαν την πορεία της Rheinmetall AG, της οποίας η χρηματιστηριακή αξία είχε αυξηθεί στα τέσσερα πρώτα χρόνια του πολέμου στην Ουκρανία κατά 1.700%! Κατακόρυφη αύξηση σημείωσαν και οι εξαγωγές σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες η λατρεία του κινητού (der Handykult) υποχώρησε και υποκαταστάθηκε από τη λατρεία του περιστρόφου (der Revolverkult). Δεν συζητούσαν πια για ποδόσφαιρο ή για τα αυτοκίνητα αλλά για τα Pistolen τους. Έπιναν καφέ και τα άφηναν πάνω στο τραπέζι, τα αντάλλαζαν για να τα περιεργαστούν, όλο και κάποιος ξέχναγε να αφαιρέσει τη γεμιστέρα, κάποιος άλλος ξέχναγε να το ασφαλίσει, κάποιος άλλος δοκίμαζε αν η σκανδάλη είναι σκληρή και όλο και κάποιος τραυματιζόταν ελαφριά ή βαριά, όλο και κάποιος άφηνε την τελευταία του πνοή σε κάποιο καφέ. Η ζήτηση για Pistolen ήταν τόσο μεγάλη που όλες οι γερμανικές αυτοβιομηχανίες περιόρισαν δραστικά την παραγωγή αυτοκινήτων και προσανατολίστηκαν προς την παραγωγή περιστρόφων για όλες τις ηλικίες. Μπορούσαν να το κάνουν μιας και για την κατασκευή των μηχανών εσωτερικής έκρηξης και των πιστολιών χρησιμοποιούνται οι ίδιες εργαλειομηχανές. Την μηχανή εσωτερικής έκρηξης την κατασκεύασαν οπλουργοί, η οποία δεν είναι παρά ένα πυροβόλο όπλο στο οποίο το βλήμα, το πιστόνι, εκσφενδονίζεται αλλά επιστρέφει πίσω, με την μπιέλα, μετατρέποντας την ευθύγραμμη κίνηση σε παλινδρομική (στρόφαλος).