το μέλλον ανήκει σε όποιον ανήκει η (ευρεία) Σιβηρία

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΧΕΙ επισημανθεί από λογοτέχνες και πολιτικούς ότι, εάν σταματήσουν σήμερα οι γεννήσεις, σε 75 χρόνια, το 2100 δηλαδή, δεν θα υπάρχει άνθρωπος σοφός πάνω στη Γη ούτε για δείγμα. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί, όσο κι αν επιδεινώνεται η γονιμότητα και των γυναικών και των ανδρών. Το 2200, μπορεί –  αν δεν είναι βέβαιο. Για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, ως είδος και ως κοινωνίες, θα πρέπει να γεννιούνται παιδιά. Υπάρχει και μια δεύτερη προϋπόθεση: τα  παιδιά αυτά, και οι ενήλικες προφανώς, πρέπει να έχουν να φάνε, ρούχα, παπούτσια, σπίτι, νερό, θέρμανση, μέσα συγκοινωνίας και επικοινωνίας, πρέπει να υπάρχει δηλαδή, άυλος και υλικός κοινωνικός πλούτος. Ο άυλος είναι κατ΄ εξοχήν οι σχέσεις με το περιβάλλον, όποιο κι είναι αυτό, και με τους άλλους, και οι σχέσεις αυτές προκαλούν συναισθήματα, εμπειρίες, γνώσεις, δεξιότητες, αντιλήψεις, ιδεολογία. Ο πυρήνας του υλικού κοινωνικού πλούτου είναι η τροφή, διότι όπως καλά γνωρίζετε, φαντάζομαι, τρώμε κάθε μέρα. Έχουμε σχηματίσει μια λανθασμένη εντύπωση για την παραγωγή της τροφής, την οποία, στις δύο-τρεις προσεχείς δεκαετίες, θα αναγκαστούμε να πετάξουμε στα σκουπίδια. Επειδή οι παραγωγοί της τροφής, οι αγρότες, γεωργοί και κτηνοτρόφοι, είναι ένα μικρό κλάσμα του ενεργού πληθυσμού, 5-10%, έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι η παραγωγή της τροφής είναι εύκολη και κάτι το ασήμαντο, δευτερεύουσας σημασίας. Σιγά  τα λάχανα! Δεν είναι έτσι, δεν είναι καθόλου έτσι.

ΤΟ 50%, τουλάχιστον, της παραγωγής του υλικού κοινωνικού πλούτου αφορά, σχετίζεται, άμεσα ή έμμεσα,  με  την παραγωγή της τροφής –  φυτικής και ζωικής. Για να παραχθεί η τροφή χρειαζόμαστε πολλά, πάρα πολλά, μηχανήματα, οχήματα, συνεργεία επισκευής, λιπάσματα, φυτόφάρμακα, ζωοτροφές, φάρμακα για ζώα, εργαλεία για άρδευση και άλλα για πολλές γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Για να μεταφερθεί και να συντηρηθεί, χρειαζόμαστε φορτηγά, αποθήκες τεράστιες, ψυγεία, συσκευασίες σε απίστευτες ποσότητες. Για να πουληθεί χρειαζόμαστε κτήρια και ψυγεία (σούπερ μάρκετ, μανάβικά, λαϊκές). Αγοράζουμε τροφή κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, δεν αγοράζουμε ρούχα και παπούτσια και βιβλία κάθε μέρα ή κάθε βδομάδα.

ΓΙΑ να παραχθεί η τροφή, φυτική και ζωική, χρειαζόμαστε γη, πρώτες ύλες (για οχήματα, λιπάσματα, μηχανήματα κλπ) και ενέργεια. Πολλή γη, πολλές πρώτες ύλες, πολλή ενέργεια. Υπάρχουν όλα αυτά; Υπάρχουν; Πού υπάρχουν; Πώς τα παίρνουμε από εκεί που υπάρχουν; Ποιο μέρος του πλανήτη διαθέτει την περισσότερη γη, τις περισσότερες πρώτες ύλες και την περισσότερη ενέργεια; Το μέρος του πλανήτη με τους περισσότερους φυσικούς πότους, με τις μεγαλύτερες εκτάσεις γης που μπορεί να καλλιεργηθούν, με τα  μεγαλύτερα κοιτάσματα μετάλλων (πρώτες ύλες) και με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων (κάρβουνο, πετρέλαιο, φυσικό αέριο) είναι η Ασία. Ακολουθούν η Αφρική, η Νότια και Βόρεια Αμερική, η Αυστραλία. Ποιο είναι το πιο φτωχό σε ξεκούραστη γη, σε  πρώτες ύλες και σε ενέργεια (ορυκτών καυσίμων); Η Ευρώπη. Στην Ασία, το μεγαλύτερο μέρος των φυσικών πόρων της (παρθένα γη, πρώτες ύλες και ενέργεια) βρίσκεται στη ευρεία Σιβηρία, στη Ρωσία δηλαδή. Όταν λέω ευρεία Σιβηρία εννοώ και την Αρκτική και τα κράτη της κεντρικής Ασίας, στα νότια της Σιβηρίας (Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν κ.α.). Ακολουθεί η Κίνα, η οποία όμως δεν έχει πολλή γη και μάλιστα ξεκούραστη. Η Κίνα, να σας δώσω ένα παράδειγμα, έχει κάρβουνο για διακόσια (200) χρόνια! Αντιλαμβάνεστε βέβαια τι έχει να γίνει, εάν καεί όλο αυτό! Όταν όλος ο πλανήτης ξεμείνει από φυσικούς πόρους, η Κίνα και η Ρωσία θα συνεχίζουν απρόσκοπτες. Το μέλλον ανήκει σε όποιον ανήκει η Σιβηρία και σε όποιον συνεργάζεται με τη Ρωσία, στην οποία ανήκει η Σιβηρία: η Κίνα, η Ινδία, το Ιράν και άλλες χώρες (BRICS και σία).

ΟΤΑΝ δεν έχεις κάτι, υπάρχουν δύο τρόποι να το αποκτήσεις: να το αρπάξεις ή να το αγοράσεις. Το πρώτο λέγεται πόλεμος, το δεύτερο λέγεται εμπόριο, ανταλλαγή, όσο γίνεται ίση – όχι άνιση!  Τη στιγμή όμως αυτή αντιμετωπίζουμε ένα  κρίσιμο και θεμελιώδες ερώτημα: Τι μας συμφέρει, να αγοράσουμε ή να αρπάξουμε με τη βία, με τον πόλεμο, κάτι που δεν έχουμε; Μας συμφέρει να το πάρουμε με πόλεμο! Διότι θα σταματήσουμε να το αγοράζουμε, θα γίνει δικό μας. Η ανταλλαγή είναι καλή και απαραίτητη αλλά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Όταν έχω κάτι σε μεγάλη ποσότητα και το ανταλλάσσω με κάτι που δεν έχω αλλά έχει ο άλλος, τότε ωφελούνται και οι δύο, αυξάνεται δηλαδή ο πλούτος και η ισχύς και των δύο! Η Ρωσία δίνει στην Ευρώπη πετρέλαιο και φυσικό αέριο, η Ευρώπη δίνει κάτι που δεν έχει η Ρωσία. Με αυτό τον τρόπο αυξάνεται ο πλούτος και η ισχύς και της Ευρώπης και της Ρωσίας. Θέλουμε όμως να αυξηθεί ο πλούτος και η ισχύς της Ρωσίας; Όχι, βέβαια! Κατά κανένα τρόπο! Η διακοπή προμήθειας ορυκτών καυσίμων από τη Ρωσία, ο πόλεμος και οι οικονομικές κυρώσεις είναι αψευδής μάρτυρας: δεν θέλουμε να αυξηθεί ο πλούτος και η ισχύς της Ρωσίας. Γιατί δεν το θέλουμε αυτό;

ΔΥΟ είναι οι απαντήσεις: Η πρώτη: διότι η Ρωσία είναι εχθρός που θέλει να μας καταστρέψει και να μας κατακτήσει: εάν αυξηθεί ο πλούτος και η ισχύς της Ρωσίας, η Ρωσία θα έρθει και θα κατακτήσει την Ευρώπη, θα μας υποδουλώσει, θα μας τα πάρει όλα και, το χειρότερο,  θα μας γαμήσει κι από πάνω γυναίκες και κόρες, μπορεί κι εμάς –  είναι ικανά για όλα αυτά τα κτήνη. Η δεύτερη: διότι θέλουμε να αποδυναμώσουμε τη Ρωσία, να την διαλύσουμε και να αρπάξουμε τη Σιβηρία –  διότι το μέλλον ανήκει σε όποιον ανήκει η Σιβηρία. Ένα από τα δύο ισχύει και συμβαίνει, φίλες και φίλοι, ένα από τα δύο και τίποτα άλλο. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, συντάσσομαι με αυτούς και αυτές που πιστεύουν τη δεύτερη απάντηση και  επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής. Ας δούμε επί τροχάδην δύο από αυτά –  τα σημαντικότερα.

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ότι στις μέρες μας η πολεμική παραγωγή, υπό την ευρεία έννοια (στην παραγωγή των οχημάτων, των όπλων και των βλημάτων θα πρέπει να προσθέσουμεκι αυτήν που αφορά τον γενικό εξοπλισμό του στρατού, των ερευνετικών πολεμικών κέντρων – τροφή, ρουχισμός, κατοικίες κλπ), είναι άμεσα και έμμεσα συνδεδεμένη με την παραγωγή του υλικού κοινωνικού πλούτου που απαιτείται για την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της κοινωνίας. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ο καπιταλισμός σήμερα  δεν μπορεί να αναπαραχθεί χωρίς την ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση της πολεμικής παραγωγής. Εάν η πολεμική παραγωγή των δυτικών κοινωνιών σταματήσει σήμερα ολοσχερώς, ο δυτικός καπαλισμός θα καταρρεύσει μέσα σε λίγα χρόνια, να μην πω μέσα λίγους μήνες. Εάν η πολεμική παραγωγή σταματήσει, θα σταματήσει το 50% της βιομηχανικής παραγωγής και της μεταποίησης. Θα παραθέσω ένα από τα πάμπολλα παραδείγματα για να το κατανοήσουμε πλήρως. Για να κατασκευαστεί ένα drone χρειάζονται οι παρακάτω πρώτες ύλες και πρέπει να συνεργαστούν οι παρακάτω βιομηχανίες (την ΑΙ ρώτησα) :

Οι πρώτες ύλες χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες ανάλογα με το τμήμα του drone που εξυπηρετούν: [1]

• Δομικά Υλικά (Σκελετός & Έλικες):
  • Ανθρακονήματα (Carbon Fiber): Η σημαντικότερη πρώτη ύλη λόγω της κορυφαίας αναλογίας αντοχής προς βάρος.
  • Κράματα Αλουμινίου & Τιτανίου: Χρησιμοποιούνται στα συστήματα προσγείωσης και στα σημεία υψηλής καταπόνησης.
  • Μηχανικά Πλαστικά (ABS, Πολυανθρακικά): Για ελαφριά καλύμματα, προστατευτικά και εξαρτήματα παραγωγής 3D-printing ή injection molding. [1, 2, 3, 4, 5, 6]
• Σύστημα Πρόωσης (Κινητήρες):
  • Σπάνιες Γαίες (Νεοδύμιο, Πρασεοδύμιο): Απαραίτητες για την κατασκευή των ισχυρών, μόνιμων μαγνητών των ηλεκτρικών μοτέρ (brushless motors).
  • Χαλκός: Για τις περιελίξεις των κινητήρων και τις καλωδιώσεις. [1, 2]
• Αποθήκευση Ενέργειας (Μπαταρίες):
  • Λίθιο, Κοβάλτιο, Νικέλιο, Μαγγάνιο & Γραφίτης: Τα βασικά συστατικά για τις μπαταρίες λιθίου (LiPo / Li-ion), οι οποίες προσφέρουν τη μέγιστη δυνατή πυκνότητα ενέργειας για μεγαλύτερη διάρκεια πτήσης. [1, 2]
• Ηλεκτρονικά & Αισθητήρες (Τα «Μυαλά» του Drone):
  • Πυρίτιο & Νιτρίδιο του Γαλλίου (GaN): Για τους ημιαγωγούς (μικροτσίπ) και τους ενισχυτές ισχύος.
  • Ίνδιο, Αντιμόνιο & Γερμάνιο: Χρησιμοποιούνται στους προηγμένους αισθητήρες (θερμικές κάμερες, γυροσκόπια, GPS). [1, 2]

2. Βιομηχανίες που Πρέπει να Συνεργαστούν

Για να μετατραπούν οι παραπάνω ύλες σε ένα έτοιμο προϊόν, απαιτείται μια ολοκληρωμένη εφοδιαστική αλυσίδα και η σύγκλιση των εξής βιομηχανιών: [1]

ΡΩΤΗΣΤΕ την ΑΙ να σας πει ποιες πρώτες ύλες απαιτούνται για να κατασκευαστεί ένα αεροπλανοφόρο, ένα πυρηνικό υποβρύχιο, ένας διηπειρωτικός πύραυλος ή μια ατομική βόμβα και ποιες βιομηχανίες πρέπει να συνεργαστούν και θα πάθετε την πλάκα σας. Η πολεμική βιομηχανία αποσπά ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες άυλου και υλικού κοινωνικού πλούτου, ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες πρώτων υλών και ενέργειας –  για να κατασκευάσει όπλα με τα οποία θα καταστρέψει υλικό κοινωνικό πλούτο!

ΑΣ δούμε και το δεύτερο επιχείρημα. Μέσα στο αίμα του οργανισμού του δυτικού πολιτισμού κυκλοφορεί ένας ιός που λέγεται επιθυμία και φαντασίωση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Η Δύση σήμερα, τα ισχυρότερα κράτη της Δύσης, οι ΗΠΑ και κάποια από αυτά της ΕΕ (Αγγλία, Γερμανία και Γαλλία –  και κάποιες υπηρέτριες τους) δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν τον ιό –  είναι το όραμά της, η στρατηγικής της επιδίωξη. Οι καλύτερες μέρες της Δύσης, και οι χειρότερες όλων των άλλων, ήταν οι μέρες που είχε κατακτήσει όλον τον πλανήτη –  ή όλη την Οικουμένη, όταν ταύτιζαν την Οικουμένη με τη Γη. Ποιες ήταν οι καλύτερες μέρες της Δύσης; Οι αυτοκρατορίες, η Αμερικάνικη και η Βρετανική, οι μεγαλυτερες από όσες υπήρξαν, αυτές που είχαν προηγηθεί: η Ολλανδική, η Ισπανική, η Βενετική, η Βυζαντινή, η Ρωμαϊκή, η Μακεδονική και η Αθηναϊκή, η μήτρα όλων των αυτοκρατοριών της Δύσης. Ο τρούλος της Αγίας του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη συμβολίζει την οικουμενική κυριαρχία  – ο τρούλος είναι ο ουρανός, όλος ο ουρανός, πάνω από την Οικουμένη, τη Γη. Ο ένας και μοναδικός χριστιανικός Θεός, ο Θεός της Δύσης, ο Παντοκράτωρ,  είναι η προσωποποίηση της απόλυτης ισχύος και ταυτόχρονα φαντασιωσική εκπλήρωση της επιθυμίας της απόλυτης ισχύος.

ΑΥΡΙΟ θα δούμε εάν η Ουκρανία (Δύση) ισοπεδώσει πρώτα τη  Ρωσία ή η Ρωσία την Ουκρανία.