φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΜΙΑ φορά τη βδομάδα πάω στη Σαλονίκη και κάθε λίγους μήνες στην Αθήνα και βλέπω πράγματα που δεν μπορώ να δω στον κήπο, στο δάσος και στο χωριό. Βλέπω ανθρώπους στα φανάρια να περιμένουν σκρολάροντας, να περνάνε σκρολάροντας και να συνεχίσουν σκρολάροντας, αποφεύγοντας ανθρώπους και πράγματα χωρίς να τα βλέπουν. Εκπλήσσομαι, μένω εμβρόντητος: τι ικανότητες έχουν αναπτύξει αυτοί οι άνθρωποι! Μαθαίνω ότι οι άνθρωποι στις πόλεις, παντού δηλαδή, μιας και δεν υπάρχουν πια χωριά, αυτάρκεις κοινότητες δηλαδή, είναι πάνω από πέντε ώρες τη μέρα μπροστά στην οθόνη, σκρολάροντας. Και αναρωτήθηκα γιατί να το κάνουν αυτό. Σκέφτηκα ότι αφού το κάνουν όλοι και όλες, από παιδιά μέχρι μανεκέν για σάβανα, και το κάνουν πολλές ώρες, δεν μπορεί να είναι διαστροφή. Θα πρέπει να ικανοποιούν κάποια ανάγκη, να εκπληρώνουν κάποια επιθυμία. Ποια ανάγκη, ποια επιθυμία; Την απάντηση θα μας τη δώσει το σκρολάρισμα – και μόνο το σκρολάρισμα: η πρακτική αυτή είναι κίνηση και αλλαγή. Αυτό ακριβώς που είναι και η ζωή. Και μιας και στη ζωή μας δεν υπάρχει κίνηση και αλλαγή, το σκρολάρισμα υποκαθιστά τη ζωή και γίνεται ζωή. Το σκρολάρισμα είναι ζωή που μας δείχνει, που επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει κίνηση και αλλαγή. Η συρρίκνωση της ζωής στο σκρολάρισμα, η υποκατάσταση της ζωής με το σκρολάρισμα, επικυρώνει και ενισχύει δραματικά μια ήδη επιβεβλημένη σχέση με την κίνηση και την αλλαγή: περιορισμός της κίνησης και της αλλαγής, κυριαρχία της ακινησίας και της παθητικότητας, της ευκολίας και της άνεσης. Εάν όμως η αλλαγή, η αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης, η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, η επανάσταση είναι μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια με δυσκολίες και επίπονες προσπάθειες, τότε οι σκρολάροντες και οι σκρολάρουσες θα αποφεύγουν κάθε μορφή αλλαγής, ρίσκου και κινδύνου. Και η ζωή τους θα αλλάζει μόνο όταν δεν θα το θέλουν και δεν το επιδιώκουν, μόνο όταν υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεων των ισχυρών Κυρίων. Έχεις δουλειά και σε απολύουν – κίνηση και αλλαγή! Βγάζεις μέχρι και 80 ή και 100 ευρά ως ντελιβεράς και μια μέρα κάποιο αυτοκίνητο βλήμα πέφτει πάνω σου και σκοτώνεσαι – κίνηση και αλλαγή!
Η ζωή είναι κίνηση και αλλαγή. Οι κάτοικοι των πόλεων δεν το βλέπουν αυτό διότι ζουν σε ένα καθεστώς ακινησίας, παθητικότητας, ευκολίας και άνεσης. Αυτοκίνητο και κυλιόμενες σκάλες! Γιατί να μαγειρέψω; Τις πλατφόρμες διανομής φαγητού γιατί τις έχουμε; Να πω παραμύθι στα παιδιά; Υπάρχουν εφαρμογές, εάν αγappάς τα παιδιά σου. Χαρακτηρίζουμε κάποιον φυτό αλλά αγνοούμε τι γίνεται μέσα στο φυτό, αγνοοούμε ότι αυτό που φαίνεται – ακινησία, απραξία, παθητικότητα – κρύβει αυτό που δεν φαίνεται: ένα κόσμο συνεχούς κίνησης και αλλαγής. Η ζωή η ίδια δεν άρχισε ως κίνηση και αλλαγή; Πώς ζούσαμε, ως τροφοσυλλέκτες και κυνηγοί, επί 290.000 χρόνια από τα 300.000 που κινούμαστε και υπάρχουμε πάνω στον πλανήτη; Περπατούσαμε για να πάμε να βρούμε την τροφή μας, δεν πηγαίναμε καθισμένοι και ακίνητοι με το μετρό και με το αυτοκίνητο. Δεν υπονοώ να ξαναγίνουμε τροφοσυλλέκτες και κυνηγοί, αυτό είναι παντελώς και απολύτως αδύνατον. Θέλω να πω, και το λέω, ότι η κίνηση και η αλλαγή μας λείπει αλλά δεν μπορούμε ούτε να κινηθούμε ούτε να αλλάξουμε. κλπ
ιγουΓΙΑΤΙ οι κάτοικοι των πόλεων σκρολάρουν κάθε μέρα ώρες πολλές; Η ζωή είναι κίνηση και αλλαγή, το σκρολάρισμα είναι κίνηση και αλλαγή, άρα, το σκρολάρισμα είναι ζωή. Scrolaro ergo sum.