Χτες, Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ έκαναν τετράωρη στάση εργασίας και, στην Αθήνα, συγκεντρώθηκαν έξω από το Υπουργείο Μεταφορών για να διαμαρτυρηθούν. Τους είδα στην τηλεόραση να πετάνε ντομάτες και αυγά. Και άκουσα ότι η συνάντησή τους με κάποιον κρατικό ρουφιάνο του Κυρίου δεν είχε αποτελέσματα και άκουσα ακόμα ότι απείλησαν πως θα κλιμακώσουν τον αγώνα τους. Καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοούν! Θα κάνουν απεργία. Μονοήμερες επαναλαμβανόμενες ή διαρκείας; Ό,τι και να κάνουν, ο Κύριος δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Ο Κύριος είναι ανυποχώρητος διότι έχει ήδη νικήσει (και) στο πεδίο των σιδηροδρόμων και το μόνο που απομένει είναι να αντιμετωπίσει την αντίσταση των εργαζομένων.
Θα την αντιμετωπίσει με άνεση, με το ειρωνικό και σαρκαστικό χαμόγελο στα χείλη: απεργείστε, απεργείστε! Που θα πάει, θα σταματήσετε. Και τότε θα επιστρέψετε με σκυμμένο το κεφάλι και θα ζαρώσετε. Εάν σας διατάξω να γονατίσετε να μου κάνετε μια πίπα, θα γονατίσετε. Καλύτερα η πίπα παρά η ανεργία, έτσι δεν είναι;
Δεν με απασχολεί τόσο πολύ η βεβαιότητα ότι οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ θα ηττηθούν κατά κράτος και ότι ο Κύριος θα γιορτάσει άλλη μια νίκη. Η βεβαιότητα αυτή είναι δεδομένη για μένα εδώ και χρόνια. Κάτι άλλο με απασχολεί: Γνωρίζουν οι εργαζόμενοι ότι θα ηττηθούν ή έχουν την εντύπωση ότι θα αποκρούσουν την επίθεση του Κυρίου; Εάν γνωρίζουν ότι θα ηττηθούν, γιατί αγωνίζονται; Εάν γνωρίζουν ότι θα νικήσουν, πόσο βέβαιοι είναι; Θα μου πουν, δεν μπορείς να είσαι 1.000% βέβαιος ότι θα νικήσεις, μπορεί και να ηττηθείς. Ναι, αλλά γιατί ο Κύριος είναι 1.000% βέβαιος ότι θα νικήσει;
Θα μου πει κάποιος: αυτό το λες εσύ. Εμείς λέμε ότι θα νικήσουμε, πιστεύουμε ότι θα νικήσουμε. Πολύ ωραία, τα ξαναλέμε μετά την υπερψήφιση του νομοσχεδίου (δηλαδή της επίθεσης του Κυρίου στα τρένα – στους εργαζόμενους και τους επιβάτες).
Μόνο ένα ερώτημα. Μιας και δεν έχετε αποκλείσει το ενδεχόμενο της ήττας, έχετε σκεφτεί τι θά κάνετε σε αυτή την περίπτωση;
Να η δική μου πρόταση: να καταργήσετε τα εισιτήρια, να διευρύνετε τον κομμουνισμό του τρένου. Μπορείτε να το κάνετε; Εάν το κάνετε τώρα, θα νικήσετε. Είμαι βέβαιος 1.000%. Το γιατί και το πως, μπορείτε να το διαβάσετε στο άρθρο ΟΣΕ:απεργἰα ή δωρεάν μετακίνηση, στην κατηγορία Πανταχού Απουσία.
Στο προηγούμενο σημείωμα διατύπωσα την άποψη ότι η οίηση, η αλαζονία των μελών της κυβέρνησης οφείλεται στην πεποίθηση ότι έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν. Εάν δεν πολεμήσουν, σημαίνει ότι έχουν νικήσει χωρίς να πολεμήσουν. Θρίαμβος! Είναι βέβαιοι όμως ότι θα πολεμήσουν και ότι η διεξαγωγή του πολέμου θα είναι ένας ευχάριστος περίπατος, μια ενδιαφέρουσα εμπειρία που αξίζει να τη ζήσει κανείς μιας και το βράδια θα κλείνουν σε πολυτελή εστιατόρια με αστακούς και σαμπάνιες, με σχόλια, κοτσομπολιά, χαμόγελα. . . και με πίπα στο κοντινό πολυτελές ξενοδοχείο – απο ουκρανέζα ή ρωσίδα πόρνη πολυτελείας (ξανθιά, δίμετρη).
Υποστηρίξαμε ότι θεωρούν πως έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν διότι έχουν επιβάλλει στους υποτελείς Παραγωγούς τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσουν. Θα πολεμήσετε όπως θα σας πούμε εμείς να πολεμήσετε, λένε οι Κύριοι. Θα πολεμήσετε με τέτοιο τρόπο ώστε για μας ο πόλεμος να είναι μια στρατιωτική άσκηση, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην διακυβευτεί σε καμιά περίπτωση η νίκη, με τέτοιο τρόπο ώστε να εξοβελιστεί όχι απλά το ενδεχόμενο της ήττας αλλά και το ενδεχόμενο του κινδύνου.
Πως καταφέρνουν οι Κύριοι να επιβάλλουν στους υποτελείς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να πολεμήσουν και να ηττηθούν; Με τους υπηρέτες τους, τα τσιράκια τους, τους λακέδες τους, τους ρουφιάνους τους: τους ηγέτες της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Και οι ηγέτες αυτοί τα καταφέρνουν πολύ καλά – και ασφαλώς πληρώνονται και καλά.
Στο σημείο αυτό οφείλουμε να διατυπώσουμε δυο ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα: ποιος είναι ο ρόλος των ηγετών της Αριστεράς; Μπορούμε να πολεμήσουμε με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που μας επιβάλλει ο Κύριος;
διάβασα το πρόσφατο άρθρο σου που δημοσιεύτηκε στο gremistis.blogspot.com με τίτλο Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ . . . ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ! και αναδημοσιεύτηκε πρώτα στο www.aristerovima.gr και μετά στο YouPayYourCrisis.blogspot.com Από ό,τι έχω προσέξει, κείμενα αναδημοσιεύονται όταν ο οικοδεσπότης ή η οικοδέσποινα συμφωνεί, τουλάχιστον στις γενικές γραμμές, με τον φιλοξενούμενο. Το θεωρώ λογικό, πολύ λογικό. Συνήθως, για να μη πω πάντοτε, αυτοί που διαφωνούν μαζί μας είναι κάπως ενοχλητικοί και μας κουράζουν και καλό είναι να τους αποφεύγουμε. Νομίζω πως αυτή η μορφή αυτοάμυνας είναι κατανοητή. Και σκοπό να έχει να μας προστατέψει από την ανάγκη επανεξέτασης των απόψεών μας, των ιδεών μας, της ιδεολογίας μας. Από την άλλη, δεν γίνεται διάλογος μεταξύ αυτών που συμφωνούν, γίνεται όμως κάτι άλλο: η αυτοκριτική και ο διάλογος γίνονται βορά στην ακόρεστη πείνα για προβολή και αναγνώριση. Διάβασα το κείμενό σου, αγαπητέ Δημήτρη, τρεις (3) φορές προσπαθώντας να εντοπίσω, και να βεβαιωθώ, την βασική ιδέα γύρω από την οποία ανεγείρεις το οικοδόμημα του γραφτού σου, ιδέα με την οποία, υποθέτω, θα συμφωνούν και άλλοι – το επιβεβαιώνουν άλλωστε οι αναδημοσιεύσεις.
Και νομίζω πως την εντόπισα. Συνήθως, θα το γνωρίζεις άλλωστε, εμείς οι ίδιοι που συντάσσουμε ένα κείμενο, διατυπώνουμε με άκρως συνοπτικό τρόπο, με μια πρόταση, το περιεχόμενό του. Η πρακτική αυτή τις περισσότερες φορές είναι μη συνειδητή – αλλά αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Έχω επίσης παρατηρήσει, Δημήτρη, ότι αυτή η πρόταση βρίσκεται άλλοτε στην αρχή του κειμένου κι άλλοτε στο τέλος. Στη πρώτη περίπτωση, ο συντάκτης οφείλει να την αναπτύξει και να την στηρίζει με επιχειρήματα. Στη δεύτερη, λειτουργεί ως συμπέρασμα, ως ανακεφαλαίωση, ως πρόταση ή άποψη που παράγεται ως άμεση συνέπεια των σκέψεων που έχουν προηγηθεί. Στο δικό σου κείμενο, η κεντρική ιδέα παίρνει τη μορφή μιας πρότασης, η οποία κλείνει το κείμενο, και σχετίζεται φυσικά με την διαπίστωση ότι δεν έχουμε την Αριστερά που χρειαζόμαστε. Μας προτείνεις ένα τρόπο να αποκτήσουμε μια νέα Αριστερά. Με το τρόπο αυτό συμφωνούν και άλλοι πολλοί -εξ ου και οι αναδημοσιεύσεις. Αυτό ακριβώς απασχολεί και μένα, το πως θα προκύψει μια νέα Αριστερα, αγαπητέ Δημήτρη, κι αυτός είναι ο λόγος που κάθομαι και σου γράφω.
Επειδή ίσως κάποιοι αναγνώστες και αναγνώστριες αυτής της επιστολής να μην έχουν διαβάσει το κείμενό σου, θα παραθέσω τ0 τμήμα του κειμένου όπου διατυπώνεται η πρότασή σου: Ο κόσμος δεν αποστρέφεται τον δικομματισμό αναζητώντας αριστερές ίντριγκες ή αριστερά λαμόγια! Η βάση της αριστεράς δεν υπάρχει για να συνεχίζουν οι ηγέτες της την καριέρα τους. Χρειάζεται καθαρούς ανθρώπους που να αντιπαραθέτουν έμπρακτα την δική τους ηθική και προσωπική στάση ζωής στον πολιτισμό της ρεμούλας, της απάτης, της κοροϊδίας που κατέστρεψε τη χώρα και άφησε ανυπεράσπιστη την κοινωνία μας. Μόνο πάνω σε άλλο ήθος, σε άλλη ηθική, μπορεί να θεμελιωθεί ένα νέο πολιτικό διάβημα. Αυτά γράφεις, αγαπητέ Δημήτρη, και με αναστάτωσες, μου έδωσες δουλειά για το σπίτι. Γίνονται λοιπόν έρευνες. . . Μου το επιτρέπει η ασάφεια αυτών που γράφεις. Και κάποιες αντιφάσεις. Για να λες ότι χρειαζόμαστε καθαρούς ανθρώπους, θα είσαι βέβαιος ότι υπάρχουν. Εκτός εάν υποθέτεις ότι υπάρχουν. Δε νομίζω, είσαι απόλυτα βέβαιος ότι υπάρχουν και γνωρίζεις κάποιους από αυτούς. Πολύ θα ήθελα να μάθω κι εγώ, κι όχι μόνο εγώ, ποιοι είναι αυτοί οι καθαροί άνθρωποι. Δεν θα ήθελα να τους ονοματίσεις όλους και όλες, ίσως να είναι πάρα πολλοί, αλλά θα μπορούσες να μας υποδείξεις τους καθαρότατους, ή, έστω, τους καθαρότερους. Καθαρός, καθαρότερος, καθαρότατος. Άξιος, αξιότερος, αξιότατος. Ο καθαρός (ηθικά) είναι άξιος, ο ανήθικος είναι ανάξιος.Γνωρίζουμε κάποιους που δεν είναι καθαροί (ηθικά), άρα είναι ανάξιοι, αυτούς έχεις κι εσύ στο μυαλό σου και δεν φοβόμαστε να τους αποκαλέσουμε με το όνομά τους. Μεταξύ αυτών, ο Τσίπρας, ο Παπαδημούλης, ο Λαφαζάνης. Τι κρίμα! Να γνωρίζουμε τους ανήθικους και τους ανάξιους και να μην γνωρίζουμε τους καθαρούς και τους άξιους!
αγαπητή Νάντια, γεια σου και χαρά σου, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις!
Διάβασα με τη δέουσα προσοχή το τελευταίο σου άρθρο με το τίτλο ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ και χάρηκα πολύ με το τρόπο με τον οποίο το κλείνεις: Μήπως θα έπρεπε ο κόσμος της Αριστεράς να πάρει σήμερα την υπόθεσή της – και την υπόθεση της κοινωνίας – με πιο άμεσο τρόπο στα χέρια του; Αν δεν κάνω λάθος, πρόκειται περί ρητορικής ερώτησης. Μιας και η ρητορική προέρχεται από τον πόλεμο, θα το γνωρίζεις άλλωστε, κάθε φορά που διαβάζω ένα ρητορικό ερώτημα το μυαλό μου πάει κατευθείαν στον πόλεμο. Αυτό συνέβη και με το δικό σου ερώτημα και αναρωτήθηκα περί τίνος πολέμου πρόκειται. Θα ήθελα ακόμα να συμπληρώσω ότι κάθε ρητορική ερώτηση, πάντα κάτι φανερώνει και πάντα κάτι κρύβει – ο διπλωματικός της χαρακτήρας είναι σαφέστατος. Και πρέπει να τα συσχετίσουμε αυτά τα δυό: όταν πολεμάς, αναγκαστικά, πρέπει πάντα να είσαι σαφής αλλά και πάντα να αποφεύγεις να εκτίθεσαι.
Γνωρίζετε ότι απορρίπτω κατηγορηματικά κάθε μορφή ένοπλης επαναστατικής βίας (στις έξι Αυγούστου θα γράψω αναλυτικά γι’ αυτήν – στις 6 Αυγούστου 1945 ο Κύριος έριξε εναντίον αμάχων τη πρώτη ατομική βόμβα), ότι απορρίπτω την πρωτοπορία, την παρανομία, την συνωμοσία, την ουτοπία, την ελπίδα, τον επαναστατικό μεσσιανισμό. Το βασικό μου επιχείρημα είναι ότι ζούμε σε κομμουνιστική κοινωνία, ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική, ότι κάθε μορφή Κυριαρχίας είναι μια μορφή διαχείρισης του εμμενούς κομμουνισμού, ότι η Κυριαρχία για να διαιωνιστεί και να ισχυροποιηθεί οφείλει να συρρικνώνει καθημερινά τον εμμενή κομμουνισμό, ότι όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι παράγωγα αυτής της συρρίκνωσης και ότι ο μόνος τρόπος να τα επιλύσουμε είναι η συλλογική διεύρυνση του εμμενούς κομμουνισμού. Και αν με ρωτήσετε τι είναι ο κομμουνισμός θα σας πω ότι είναι η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, η δημιουργική σύγκρουση, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία που εξασφαλίζουν την ισότητα και την ελευθερία, ότι είναι η συνειδητή και έμπρακτη πρόκριση όλων αυτών έναντι του ανταγωνισμού, του κτητικού ατομικισμού, του ηρωισμού, της μίμησης του Κυρίου, της φιλαυτίας, της μεγαλομανίας, της ματαιοδοξίας και άλλων πολλών.
Η αντίληψη αυτή εστιάζει στην συλλογική, συνειδητή και έμπρακτη, αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων τόσο μέσω της συλλογικής ακύρωσης των αποφάσεων του Κυρίου όσο και με το πέρασμα στη πράξη, στη διεύρυνση του κομμουνισμού. Υπεύθυνοι για τη συνειδητή συρρίκνωση του κομμουνισμού είναι ασφαλώς οι Κύριοι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος αλλά δεν μας ενδιαφέρουν τα πρόσωπα, μας ενδιαφέρουν οι αντιλήψεις τους, οι απόψεις τους, οι αποφάσεις τους, ο τρόπος σκέψεις τους, οι φόβοι τους, οι επιθυμίες τους. Και μας ενδιαφέρουν διότι μας βοηθούν να καταργήσουμε μια κοινωνική σχέση, την Κυριαρχία, που μας καταστρέφει και μας ταλαιπωρεί. Όχι να τιμωρήσουμε τον φορέα αυτής της κοινωνικής σχέσης! Θεωρώ ότι η τιμωρία, η οποιαδήποτε τιμωρία, η οποιαδήποτε ποινή είναι έγκλημα, αυτή είναι μια κομμουνιστική αρχή την οποία καλό θα ήταν να μη ξεχνάμε ποτέ – θα ασχοληθούμε διεξοδικά με αυτήν στο μέλλον. Από την άλλη, αρέσει πολύ στον Κύριο να τιμωρεί και να επιβάλλει ποινές! Και στα μέλη της Σέχτας Επαναστατών αρέσει πολύ να τιμωρούν και να επιβάλλουν ποινές! Τα μέλη της Σέχτας Επαναστατών είναι Κύριοι, είναι ήρωες, το παίζουν Κύριοι, θέλουν να είναι Κύριοι, να είναι ισχυροί, πλούσιοι (να μη συμμετέχουν στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου) και διάσημοι!
Τι θα καταφέρουν από όλα αυτά; Θα γίνουν ποτέ ισχυροί; ΟΧΙ! Θα γίνουν ποτέ πλούσιοι! ΟΧΙ! Θα γίνουν ποτέ διάσημοι; ΝΑΙ! ΝΑΙ! Μια μέρα θα γίνουν διάσημοι! Θα γίνουν δηλαδή ένδοξοι και πασίγνωστοι ήρωες! Όλοι γι’ αυτούς θα μιλούν! Πως;
Θα γνωρίζετε από τη ζωή σας ότι ο Κύριος, το αφεντικό μας, όχι μόνο στη δουλείά αλλά σε κάθε κοινωνική πρακτική, σε κάθε κοινωνικό πεδίο, άλλοτε διατάζει κι άλλοτε απαγορεύει. Κάθε φορά που ο Κύριος διατάζει, δείχνει ότι είναι αδύναμος, ενδεής – όταν διατάζουμε, ικετεύουμε,εκλιπαρούμε. Ο Κύριος είναι ένας ένοπλος ζητιάνος. Όταν διατάζουμε, επιβάλλουμε στον άλλον να κάνει κάτι που εμείς δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε. Κάθε φορά που ο Κύριος απαγορεύει, δείχνει ότι είναι ισχυρός: απαγορεύει στον άλλον να κάνει κάτι γιατί θέλει να το κάνει μόνο αυτός. Ο Κύριος λοιπόν είναι και αδύναμος και ισχυρός – κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Θα ρωτήσετε: πως είναι δυνατόν ένας Κύριος να διατάζει τους Υποτελείς του να επαναστατήσουν; Και όμως, φίλες και φίλοι, είναι! Θα έχετε παρατηρήσει ότι η ιστορική Αριστερά μεταχειρίζεται πολύ συχνά την Προστακτική: διατάζει τους Υποτελείς Παραγωγούς να κάνουν το ένα ή το άλλο και πολύ συχνά τους διατάζει να εξεγερθούν, να ξεσηκωθούν. Διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων τίτλους σαν κι αυτούς: ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ, ΕΞΕΓΕΡΘΕΙΤΕ και άλλοι παρόμοιοι. Οι Κύριοι της ιστορικής Αριστεράς γουστάρουν πολύ να διατάζουν, να καθοδηγούν, να υποδεικνύουν, να απαγορεύουν. ΚΑΥΛΩΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι θα στερηθούν αυτήν την καύλα. Διατάζουν και τα μέλη των κομμάτων τους, που τη λένε βάση, αλλά και όλους τους άλλους (φιλικά διακείμενους, ψηφοφόρους, κλπ)
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η συμπεριφορά τους έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο. Η συντριπτική πλειονότητα των μελών της ιστορικής Αριστεράς από το 1974 μέχρι σήμερα την έχει κάνει από τα κόμματα, εξ αιτίας της επικράτησης της κυριαρχικής σχέσης (εγώ αποφασίζω και διατάζω, εσύ εκτελείς πιστά και αφοσιωμένα). Ο κόσμος της εργασίας τους γυρίζει τη πλάτη. Αναρωτιούνται οι Κύριοι της Αριστεράς: έτσι όπως πάμε, μια μέρα θα εξαφανιστούμε, δεν θα υπάρχει Αριστερά, κι αν δεν υπάρχει Αριστερά, ούτε εμείς θα υπάρχουμε. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Τι να κάνουμε; Βρήκαν τι να κάνουν: να επαναστατήσουν οι ίδιοι, να διατάξουν τα μέλη τους να επαναστατήσουν!
Ισχυρίζονται λοιπόν ότι χρειάζεται μια δημοκρατική επανάσταση στο εσωτερικό της αριστεράς, χρειάζεται μια εσωτερική επανάσταση. Ποιος κάνει αυτή τη διαπίστωση; Οι Κύριοι της Αριστεράς. Στην Εποχή της 25ης Ιουλίου 2010, διαβάζουμε μια συνέντευξη του Γ. Μπανιά που έδωσε στον Πάνο Λάμπρου (σελ. 6-7). Τον ρωτάει ο δημοσιογράφος (μετά από μια συζήτηση για τα χάλια και την κατάντια της Αριστεράς): Μήπως χρειάζεται μια εσωτερική επανάσταση;Και απαντά ο Γ. Μπανιάς: Δεν γίνεται αλλιώς. Και εμείς με τη σειρά μας αναρωτιόμαστε: ποιοι θα την κάνουν την επανάσταση; Ποιος θα είναι ο σκοπός τους; Γιατί δεν την έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες;
Ας δούμε πρώτα το σκοπό της εσωτερικής επανάστασης. Ο σκοπός της είναι να αποφασίζουν τα μέλη, όχι οι Κύριοι. Αυτή είναι η δημοκρατική επανάσταση που πρέπει να γίνει. Γιατί δεν την έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες; Δεν την έχουν κάνει διότι τους το απαγόρευαν τα στελέχη, οι Κύριοι της Αριστεράς. Τώρα δεν τους το απαγορεύουν; ΟΧΙ! Τώρα τους το επιτρέπουν, τους ενθαρρύνουν! Διαβάστε τι λέει ο Γ. Μπανιάς: Να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών του, και αυτό δεν σημαίνει να τον κάνουμε κόμμα, αλλά να δώσουμε χώρο και λόγο στον κόσμο του. Δηλαδή ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ούτε χώρο ούτε λόγο! Το χώρο και τον λόγο δεν θα τα εξασφαλίσει μόνος του ο κόσμος, όχι, εμείς θα τα δώσουμε, εμείς θα κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ έναν ΣΥΡΙΖΑ των μελών του! Εμείς, τα στελέχη, οι Κύριοι της Αριστεράς. Και γιατί να το κάνουν, γιατί να δώσουν χώρο και λόγο; Για να μην εξαφανιστούν! ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ, ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ! Και θα συμβεί το εξής: και ο κόσμος θα έχει χώρο και λόγο και τα στελέχη, οι Κύριοι, θα αποφασίζουν και θα διατάζουν! Πως μπορεί να γίνει αυτό, μόνο ένας Μπανιάς και οι όμοιοί του το γνωρίζουν. Σας θυμίζει κάτι αυτό το σκηνικό;
Μα ασφαλώς! Την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης! Η ιστορική Αριστερά θα έχει τη τύχη της Σοβιετικής Ένωσης! Θα καταρρεύσει εν ριπή οφθαλμού! Τι έκαναν οι Κύριοι της Σοβιετικής Ένωσης; Για να προλάβουν να μετεξελιχθούν, έδωσαν χώρο και λόγο στους Υποτελείς τους! Και τα πάντα κατέρρευσαν. Έτσι ακριβώς θα καταρρεύσει και η ιστορική Αριστερά – η οργανωτική της δομή είναι παρόμοια με την κοινωνική δομή (κρατικοκαπιταλιστική) της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν ξεχνάμε ότι κάθε οργανωτική δομή που υιοθετεί ένα κόμμα είναι μια πρόταση για την κοινωνική οργάνωση. Το πως θα οργανώσει αύριο την κοινωνία η ΔΕΑ του Νταβανέλου ή η ΚΟΕ του Ρινάλντι φαίνεται από την οργανωτική δομή που υιοθετούν (κόμμα-κράτος, κόμμα-στρατώνας, κόμμα-στάνη).
Αξίζει τον κόπο να θέσουμε μια τελευταία ερώτηση. Ποια θα είναι η έκβαση αης της επιβαλλόμενης από τους Κυρίους της Αριστεράς δημοκρατικής επανάστασης; Δυο είναι οι πιθανές εξελίξεις. Η πρώτη: εάν αποφασίζουν τα μέλη, οι Κύριοι είναι περιττοί. Εάν αποφασίζουν οι Κύριοι, τα μέλη θα έχουν χώρο και λόγο να λένε τη γνώμη τους – χωρίς να αλλάζουν οι αποφάσεις των Κυρίων. Στη πρώτη περίπτωση θα έχουμε μια κομμουνιστική δημοκρατία. Στη δεύτερη, θα έχουμε μια αριστοκρατική/στρατιωτική/τσομπαναραίϊκη δημοκρατία, τον πρόγονο τόσο της αρχαίας ελληνικής δουλοκτητικής δημοκρατίας όσο και της σημερινής αστικής.καπιταλιστικής. Ποια θα επιβληθεί τελικά;
Μα φυσικά η δεύτερη! Οι Κύριοι της Αριστεράς δεν εχουν καμιά διάθεση να αυτοακυρωθούν, να αυτοκτονήσουν. Προτιμούν να γίνουν υποτελείς Κύριοι, δηλαδή τσιράκια του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος (Λαζαρίδης, Τσουκάτος, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Μπίστης, Κουναλάκης και άλλοι πολλοί και πολλές – ο Κουβέλης και η συμμορία του αύριο. . .) παρά να πάψουν να είναι Κύριοι! Η ιστορική Αριστερά δεν μπορεί να αλλάξει, δεν μπορεί να μετεξελιχθεί. Η Αριστερά του μέλλοντος δεν θα προέλθει από την ιστορική Αριστερά που πεθαίνει αλλά από αυτούς που της έχουν γυρίσει τη πλάτη, τους ανένταχτους.
Ξημέρωσε, πάω στο λαχανόκηπο να βγάλω τις πατάτες, θα τις αφήσω δυο μέρες στον ήλιο να ψηθούν και μετά θα τις αποθηκεύσω, σε μέρος ξερό αλλά να μην τις βλέπει ο ήλιος. Το σημείωμα θα το γράψω αύριο, το πρωί, πριν ξημερώσει. . .
Υγεία και χαρά, φίλες και φίλοι
και μη ξεχνάτε
ότι υγιείς είναι και οι αγελάδες στο στάβλο
ότι η σκέψη είναι ποίηση και η ποίηση δημιουργία. .
Νύχτωσε. . .
Διάβασα κάπου, μα δε θυμάμαι που, ότι ο Γ. Ρούσης, ο οποίος είναι καθηγητής στο Πάντειο πανεπιστήμιο, αρθρογράφος στην Ελευθεροτυπία, ένας από τους 77 (αρχικά) που συμμετέχουν στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, ο Γ. Ρούσης λοιπόν υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς είναι οι ανένταχτοι. Η άποψη αυτή είναι και αληθινή και ψευδής, είναι μία ανάμειξη αλήθειας και ψεύδους. Ποια είναι η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι οι η πέραν του ΠαΣοΚ (και του Κουβέλη ) αριστεροί και αριστερές αποτελούν το 30 με 35% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου. Εάν η οργανωμένη Αριστερά δεν ξεπερνάει το 12%, τότε οι υπόλοιποι είναι ανένταχτοι, οι περισσότεροι των οποίων δεν ψηφίζουν – και σε αυτούς προστίθεται και ο συντάκτης αυτού του σημειώματος. Δηλαδή, 18 με 23%. Αυτή είναι η αλήθεια.
Το ψέμμα; Το ψέμμα είναι η διαπίστωση ότι οι ανένταχτοι είναι κόμμα. Γιώργο Ρούση, οι ανένταχτοι δεν είναι κόμμα, ούτε καν μεταφορικά μιλώντας. Είναι βέβαιο ότι ο Γ. Ρούσης δεν ψεύδεται συνειδητά, ούτε ασύνειδα, είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές. Το θέμα είναι πολύ λεπτό, άρα σημαντικό, και αξίζει να το σχολιάσουμε. Εγείρεται το εξής ερώτημα: Γιατί ο Γ. Ρούσης βλέπει τους ανένταχτους ως κόμμα;
Στο χτεσινό σημείωμα καταπιάστηκα με το νεοπαγές ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς (www.aristerovima.gr) και υποστήριξα ότι η αποτυχία του είναι προδιαγεγραμμένη. Σε ποια επιχειρήματα βασίζω αυτή την άποψη; Δεν είναι πολλά, φίλες και φίλοι, είναι μόνο δύο. Αν και τα παρέθεσα χτες, το έκανα ελλιπώς, σήμερα όμως θα εστιάσω μόνο σε αυτά μόνο και μόνο για να τα μεγεθύνω, για να τα κάνω ορατά διά γυμνού οφθαλμού, για να παρουσιάσω το εγγενές μεγαλείο τους.Τα επιχειρήματα αυτά είναι οι βασικές προϋποθέσεις της διεξαγωγής ενός διαλόγου.
Από την άλλη, μιας και, κατά τη γνώμη μου, κομμουνισμός σημαίνει (και) διάλογος (απουσία αντικρουομένων συμφερόντων και μάθηση/διδασκαλία), η έκκληση για διάλογο και κοινή δράση είναι μια κομμουνιστικότητα, ένας κομμουνιστικός θεσμός, και οφείλω να την υποστηρίξω (επιβεβαιώνει την άποψη μου ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική), έχοντας βαθεία επίγνωση των περιορισμών του εγχειρήματος. Θα υπογράψω το κείμενο της έκκλησης αλλά δεσμεύομαι ότι μόλις αντιληφθώ ότι δεν υπάρχει ελευθερία πνεύματος, δεν υπάρχει ισότητα και ελευθερία, δεν υπάρχει αλληλεγγύη και δημιουργική σύγκρουση, θα απομακρυνθώ τρέχοντας. . .
Πριν από λίγες μέρες, συγκροτήθηκε από 77 (έγιναν 171. . .) γνωστές προσωπικότητες της ιστορικής Αριστεράς (πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές. . .) το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Διαλόγου και Κοινής Δράσης. Οι προσωπικότητες αυτές υπογράφουν μια Εκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς– την οποία μπορείτε να διαβάσετε στο www.aristerovima.gr – η οποία καταγράφει τα κίνητρα και τους σκοπούς της ανάληψης αυτής της πρωτοβουλίας. Αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε με αυτή την πρωτοβουλία διότι είναι ένα ακόμα σύμπτωμα της αποσύνθεσης της ιστορικής Αριστεράς, της οριστικής αποχώρησής της από το πολιτικό προσκήνιο. Θα θέσουμε το παρακάτω ερώτημα: θα μπορέσει το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ να συντονίσει τον διάλογο και τη κοινή δράση της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής; Η απάντηση δόθηκε αστραπιαία: το ΚΚΕ είναι εχθρικό, το ΝΑΡ γυρίζει τη πλάτη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διχάζεται, κάποιες από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ είναι εχθρικές και επιφυλακτικές, τι μένει; Ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, η διάσπαση του οποίου αναβλήθηκε για λόγους εκλογικής επιβίωσης – μιας και το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης έκρουσε πρύμναν μετά την υποτονική έως ανύπαρκτη αντίδραση του κόσμου της εργασίας στην σφοδρή και κατά μέτωπο επίθεση του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος.
Πριν κάνουμε κάποια σχόλια στην ‘Έκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς’ θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε το μείζον και πολύπτυχο ζήτημα της ενότητας της Αριστεράς. Γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη; Θέλει να ενωθεί; Μπορεί;Πως μπορεί να γίνει αυτό;
Υπάρχουν δυο απόψεις σχετικά με το τρόπο επίτευξης της ενότητας της Αριστεράς: Ο πρώτος: να καθίσουν τα κόμματα στο τραπέζι του διαλόγου και να τα βρουν. Ο δεύτερος: όλα τα κόμματα της Αριστεράς θα ενωθούν γύρω από αυτό που θα μπορέσει να επιβάλλει τις απόψεις του γιατί θα αποδειχτεί ότι αυτό είναι το σωστό. Τον πρώτο τρόπο τον υιοθετούν αγνοί, τίμιοι, ανυστερόβουλοι Αριστεροί, άνδρες και γυναίκες, οργανωμένοι και μη, μεταξύ των οποίων υπάρχουν σοφοί πανεπιστημιακοί, σοφοί δημοσιογράφοι, σοφοί διανοούμενοι, διάσημοι καλλιτέχνες, γνωστοί συνδικαλιστές, άνδρες και γυναίκες με κύρος και φήμη. Τον δεύτερο τρόπο, όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Κάθε κόμμα της Αριστεράς, από το ΚΚΕ μέχρι το ΕΕΚ του Σ. Μιχαήλ, πιστεύει ότι αυτό είναι το σωστό, ότι αυτό θα ηγηθεί της επανάστασης και της μετάβασης στο σοσιαλισμό, ότι ο Γενικός Γραμματέας της Πολιτικου Συμβουλίου της Κεντρικής Επιτροπής είναι ο νέος Λένιν ή ο νέος Τρότσκι, ότι όλοι οι άλλοι θα έρθουν στο μαντρί τους.
Ποιος τρόπος θα υπερισχύσει; Μα ασφαλώς αυτός των κομμάτων. Ο τρόπος της πρωτοπορίας, ο τρόπος της ιστορικής Αριστεράς. Ο χρόνος θα δείξει ποιος είναι σωστός, άρα οφείλουμε να περιμένουμε, και αυτός που θα αναδειχτεί σωστός είναι το κόμμα μας! Όλοι οι άλλοι θα ενωθούν γύρω από μας, γύρω από τον ισχυρό (θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά – ότι έκανε και ο Λένιν με τους Μπολσεβίκους!). Αυτή είναι η ιστορική Αριστερά. ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΟΙ ΚΑΙ ΣΟΦΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ! Ο πρώτος λοιπόν τρόπος είναι μια εκδοχή της πρωτοπορίας. Οι αγνοί και σοφοί Αριστεροί του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ υποδεικνύουν στα κόμματα να κάνουν διάλογο, να δράσουν από κοινού και να ενωθούν, έστω και προσωρινά ή ευκαιριακά. Κι ας υποθέσουμε ότι το εγχείρημα στέφεται με επιτυχία. Ποιος θα χρεωθεί αυτή την επιτυχία; Μα οι αγνοί και σοφοί Αριστεροί! Αυτό όμως θα σημάνει ότι μεταξύ αυτών των σοφών και των ηγετικών στελέχων των κομμάτων της πρωτοπορίας θα υπάρξει μια σχέση Κυριαρχίας και Υποτέλειας και αυτή η σχέση είναι απαράδεκτη για ένα κόμμα που πιστεύει πως αυτό θα επιβάλλει την ενότητα. Δεν δεχόμαστε υποδείξεις, είπαν με τη στάση τους όλα σχεδόν κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
υπάρχουν 
αγαπητέ Δημήτρη,
αγαπητή Νάντια, γεια σου και χαρά σου, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις!
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!