φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

‘Κι έτσι συνεχίζουμε, βάρκες ενάντια στο ρεύμα, που ακατάπαυστα μας ρίχνει πίσω στο παρελθόν.-‘

Αυτή είναι η τελευταία πρόταση του αρρωστουργηματικού Υπέροχου Γκάτσμπι του Φράνσις  Σκοτ Φιτζέραλντ· αυτή η πρόταση,  θα μας καθοδηγήσει σήμερα σε μια απόπειρα προσέγγισης του κοινωνικού και πολιτικού παρόντος.

Υπάρχουν τρεις τρόποι να κολυμπήσουμε στο ποτάμι. Να κολυμπήσουμε επιχειρώντας να φτάσουμε στις πηγές του ποταμού, ενάντια στο ρεύμα, που λέμε, να κολυμπήσουμε προσπαθώντας να περάσουμε στην απέναντι όχθη, και να κολυμπήσουμε χωρίς να χρειαστεί να κολυμπήσουμε, αρκεί να αφεθούμε στο ρεύμα και, ξεκινώντας από Πετράδες, λόγου χάριν, να φτάσουμε στη θάλασσα, στο Θρακικό Πέλαγος, πάνω από εκατό χιλιόμετρα,  κι όχι μόνο δεν θα κουραστούμε καθόλου μα καθόλου, αλλά θα απολαύσουμε και θα θαυμάσουμε την ομορφιά της φύσης, τις αμμουδιές των νησίδων και τις ιτιές στις ὀχθες. 

Πιθανόν να σχηματίσετε την εντύπωση ότι θα έξυμνήσω και θα προτείνω να προτιμήσουμε τον πρώτο τρόπο, να κολυμπήσουμε ενάντια στο ρεύμα. Όχι, φίλες και φίλοι, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, όχι. Θα προτείνω να προτιμήσουμε να αφεθούμε στο ρεύμα, να μην κουραστούμε, να μην ταλαιπωρηθούμε αλλά να χαρούμε και να απολαύσουμε. Και το προτείνω όχι γιατί το προτείνει ο Φιτζέραλντ, όχι γιατί έχω κολυμπήσει σε ποτάμι και ξέρω ότι είναι αδύνατο να κολυμπήσεις προς τις πηγές αλλά διότι ο ποταμός , για μένα τουλάχιστον, είναι ο εμμενής κομμουνισμός και η εν εξελίξει παγκόσμια πνευματική και κοινωνική επανάσταση.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σπεύδω να συμπληρώσω και να εξηγηθώ: ανά πάσα στιγμή του 21ου αιώνα.

Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι  το ψύχος που επιπίπτει σε ολοένα και ευρύτερες περιοχές στη Βόρεια Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της  Ρωσίας, γίνεται ολοένα και πιο δριμύ και διαρκεί ολοένα και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα,  με αποτέλεσμα ο αριθμός των νεκρών να αυξάνει κάθε χρόνο, μας επιτρέπεται όχι μόνο να εικἀσουμε ότι η τάση αυτή θα συνεχιστεί και θα παροξυνθεί αλλά και να διατυπώσουμε την άποψη ότι  θα υπάρξει ένας χειμώνας με  εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

Continue reading →

φωνάχτηκε στην Κάρυστο, σήμερα το πρωί

φίλες και φίλοι,

ακούω αυτό το σύνθημα και καταλαβαίνω τα εξής.

Εάν πάμε όλοι στη πορεία, όλοι και όλες, από τις 5.000 κατοίκους οι 4.500, και περπατήσουμε με πανό και με πανά (το αβγό, τα αβγά, το εβρό, τα εβρά, κ.α. ), φωνάζουμε δυνατά και μαχητικά το αίτημά μας να μείνει εδώ στήν Κάρυστο  η Εφορία,  τότε, θα μείνει. Το Κράτος, οι κρατικοί υπάλληλοι, δεν θα έρθουν να πάρουν τον εξοπλισμό και τα αρχεία.  Και γιατί δεν θα έρθουν; Διότι θα το σκεφτούν  ή θα φοβηθούν;

Μήπως και τα δύο;

Θα μου επιτρέψετε να επαναλάβω αυτό που λέω εδώ και τριάντα χρόνια: δεν θα το σκεφτούν διότι δεν θα φοβηθούν.

Η συνέχεια της επιχειρηματολογίας στο ανοησία, βλακεία(2).

Καλό σας βράδυ, καλό σας αύριο.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Με τη λατινική φράση του τίτλου ο Έρνστ Κασίρερ (Ο μύθος του κράτους) συνοψίζει την πολιτική φιλοσοφία του “Ηγεμόνα” του Νικολό Μακιαβέλι (1469-1527) που γράφτηκε πριν από 500 ακριβώς χρόνια (1513). Η φράση, ο “Ηγεμόνας”, μας λέει  το εξής: για να κερδίσεις το πολιτικό παιχνίδι, το οποίο παίζεται όπως το πολεμικό, και το ερωτικό, θα πρέπει να είσαι Καίσαρας (Βοργίας): πανούργος, δόλιος, αδίστακτος, βίαιος. Εάν δεν τα σηκώνει αυτά ο οργανισμός σου και δεν αντέχεις το ξύλο, άραξε, μην κάνεις τίποτα (nihil). Τρίτη επιλογή δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

1.

Λένε ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου διαμορφώνεται μέσα στα τουλάχιστον τρία πρώτα χρόνια. Τείνω να ασπαστώ ασμένως την παραπάνω διαπίστωση. Η διαμόρφωση αυτή όμως ουδόλως καθορίζει οριστικά και αμετάκλητα τη ζωή του.

Δυο κλεφτρόνια, ένας ψηλός κι ένας κοντός, τρέχουν να ξεφύγουν από τους μπάτσους. Ο ψηλός έχει μεγαλύτερο δρασκελισμό και τρέχει πιο γρήγορα και τους ξεφεύγει. Τον κοντό τον πιάνουν:  και μια ζωή μπαινοβγαίνει στη φυλάκα. Ο ψηλός σπουδάζει και γίνεται δικηγόρος. Πρόκειται για αληθινή ιστορία – συνέβη στις ΗΠΑ, στη δεκαετία του ‘5ο.

Continue reading →

αγάπη, καλημέρα!

3.

Έχοντας κατά νου ότι οι  λέξεις, έννοιες και όροι,  σηκώνουν μεγάλα φορτία ιδεολογίας και παρασημάνσεων, παραδηλώσεων, αναγκάζομαι να εξετάσω αυτές που με ενοχλούν όταν τις διαβάζω και τις ακούω. Δέχομαι το ανυπόστατο του στρουθοκαμηλισμού: οι στρουθοκάμηλοι δεν χώνουν το κεφάλι μέσα στην άμμο για να αποφύγουν τον κίνδυνο. Θα έλεγα ότι αυτό είναι ίδιον του ανθρώπου, οπότε στη λέξη ‘ανθρωπισμός’ επικάθεται ένα, άρτι επινοηθέν,  νέο σημασιολογικό επίστρωμα, ικανό να υποκαταστήσει την μέχρι τώρα χρησιμοποιημένη λέξη για την εθελοτυφλία και την εξ αυτής προερχομένη υποκρισία.

Ενοχλούμαι όταν διαβάζω τις λέξεις ‘αγώνας’ και ‘πάλη’. Κι αυτό διότι ο Κύριος ούτε αγωνίζεται, ούτε παλεύει. Ο Κύριος μπορεί να τον παίζει αλλά δεν παίζει, δεν αστειεύεται· ο Κύριος πολεμάει, είναι πολεμιστής: αρπάζει, καταστρέφει, εξοντώνει. Δεν το κάνει πάντα με όπλα, το κάνει και με άλλους τρόπους. Αυτός είναι ο κοινωνικός πόλεμος· τον διεξάγει και ο Κύριος. Εάν μεταχειριζόμαστε τις λέξεις ‘αγώνας’ και ‘πάλη’, τότε, τον διεξάγει μόνο Αυτός. Ο Κύριος πολεμάει κι εμείς τον παίζουμε· παίζουμε, αγωνιζόμαστε και επιδιδόμαστε σε αθλοπαιδιές, παλεύουμε. Είναι δυνατόν να μην ηττώμεθα αενάως, τη στιγμή μάλιστα που ο Κύριος τη λέξη ‘ήττα’ δεν θέλει ούτε και να την ακούει;

Όσο δεν θα αποφασίζουμε να πολεμήσουμε, θα ηττόμεθα οικτρώς, διότι θα πολεμάει μόνο ο Κύριος κι εμείς απλά θα υφιστάμεθα τα πλήγματά του, τις εκτελεσμένες αποφάσεις Του. Εάν όμως αποφασίσουμε να πολεμήσουμε, όχι μόνο θα πετάξουμε τους όρους ‘αγώνας’ και ‘πάλη’, όχι μόνο θα υιοθετήσουμε αυτόν του κοινωνικού πολέμου αλλά και θα υποχρεωθούμε να ασχοληθούμε με τη θεωρία του πολέμου και του κοινωνικού πολέμου. Γιατί όμως μεταχειριζόμαστε τις παραπάνω μεταφορές;

Τις μεταχειριζόμαστε για να αποφύγουμε τον όρο πόλεμος, μιας και είμαστε φιλειρηνιστές και οραματιζόμαστε μια κοινωνία χωρίς πόλεμο. Δεν τον θέλουμε τον πόλεμο, οπότε, δεν θέλουμε ούτε τον κοινωνικό πόλεμο. Κι αφού δεν θέλουμε να πολεμάμε και να πολεμήσουμε, θα αποφύγουμε και τον κοινωνικό πόλεμο. Ανθρωπισμός, αγαπητές στρουθοκάμηλοι, ανθρωπισμός!  

  Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλημέρες

2.

Ο Κύριος μας απαγορεύει, θα μας απαγορεύσει να υπάρχουμε. Όχι όλους! Ο Κύριος δεν μπορεί, όσο και να το επιθυμεί,  να υπάρξει, δεν θα είναι Κύριος  χωρίς εμἀς  τους Υποτελείς. Η εξέλιξη όμως του καπιταλισμού, η συρρίκνωσή του, ξεβράζει στην κοινωνική επιφάνεια πληθυσμούς περιττούς, άχρηστους και επικίνδυνους, τους οποίους επιθυμεί και επιδιώκει να εξοντώσει – θα δούμε με ποιους τρόπους.

Ένας μεγάλος αριθμός Υποτελών θα εξαιρεθεί: οι χρήσιμοι και οι υπάκουοι, οι Υποτελείς των λεγόμενων αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών, οι οποίοι συνδέουν την τύχη τους και το μέλλον τους με τον ισχυρό, κατ’ αυτούς,  Κύριο, και θα κάνουν ό,τι η Αυτού μεγαλειότης τους υποδείξει. Οι χρήσιμοι και υπάκουοι αυτοί υπήκοοι έχουν αφομοιώσει πλήρως τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, την μέσω της κατανάλωσης εμπορευμάτων επιβίωση και την  άσκηση δραστηριοτήτων που συνυφαίνονται με τον καπιταλισμό·  και αν χρειαστεί να στραφούν κατά των περιττών πληθυσμών,  θα το κάνουν ολόψυχα αφοσιωμένοι στον Κύριο, πειθήνια συντεταγμένοι στις γραμμές Του. Οι χρήσιμοι και υπάκουοι αυτοί αρχόμενοι είναι δυνάμει ναζιστές, ήτοι εξοντωτές. Δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους πέραν του καπιταλισμού, δεν μπορούν να δουν κάτι πέραν αυτού,  κι αυτό είναι το μέγα επίτευγμα της καπιταλιστικής Κυριαρχίας, για να συνοψίσουμε και τη Σχολή της Φραγκφούρτης. 

Εάν όμως ο Κύριος μας απαγορεύει να υπάρχουμε, δεν θα έπρεπε και εμείς να τον απαγορεύσουμε να υπάρχει; Ασφαλώς και θα έπρεπε – και θα το κἀνουμε. Υπάρχει όμως μια κομβική, οντολογική θα έλεγα διαφορά. Για να την κατανοήσουμε θα πρέπει πρώτα να εξηγηθούμε.

Continue reading →