φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Από το 1975 μέχρι σήμερα παρατηρούμε στο χώρο της ιστορικής Αριστεράς δυο υπό εξέλιξη φαινόμενα, δυο εν εξελίξει διαδικασίες. Η πρώτη: η ακατάπαυστη διάσπαση των κομμάτων, των οργανώσεων, των ομίλων και των ομάδων. Σήμερα, η Αριστερά είναι ένα πολύχρωμο μωσαϊκό οργανώσεων και ομάδων, με λίγες έως ελάχιστες σχέσεις μεταξύ τους. Η δεύτερη παράλληλη διαδικασία: αυξάνει ασταμάτητα ο αριθμός των  ανδρών και γυναικών που εγκαταλείπουν τα κόμματα, τις οργανώσεις, τους πάσης φύσης ομίλους και της ομάδες της Αριστεράς (συμπεριλαμβάνω μαρξιστές και αναρχικούς ). Έτσι, ποτέ ο αριθμός των κομμάτων και των ομάδων δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο σήμερα ενώ ο αριθμός των ανεξάρτητων και ανένταχτων αριστερών είναι καταφανέστατα πολύ μεγαλύτερος από εκείνον των οργανωμένων μελών. Πως θα μπορούσαμε με μια λέξη να περιγράψουμε αυτήν την κατάσταση;

Με τη λέξη αποσύνθεση. Πρόκειται περί μεταφοράς κατ’ αναλογίαν (Αριστοτέλης, Ρητορική) μιας και η αποσύνθεση παραπέμπει στη διαδικασία θανάτου και διάλυσης της οργανικής ύλης. Ο χαρακτηρισμός καλό ή κακό σε αυτήν την περίπτωση είναι παντελώς περιττός: πρόκειται για μια αναγκαιότητα. Η αποσύνθεση της ιστορικής Αριστεράς είναι μια αναγκαιότητα και οι ηθικοί όροι δεν έχουν καμιά θέση.

Η αποσύνθεση είναι μια στιγμή του μετασχηματισμού, της μετάβασης, της μετεξέλιξης.  Η ιστορική Αριστερά μετασχηματίζεται και η αποσύνθεσή της είναι η πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας. Υπάρχουν κι άλλες στιγμές αυτής της διαδικασίας;

Υπάρχουν άλλες δύο: η ρήξη και η θεμελίωση.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Ευχάριστα, πολύ ευχάριστα νέα!

Κάθε μέρα που περνάει, κάθε μήνας, κάθε χρόνος ένας νέος τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, του πολέμου μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου εμφανίζεται, διαμορφώνεται, σχηματίζεται, ολοκληρώνεται, εμπλουτίζεται.  Ο νέος αυτός τρόπος είναι το πέρασμα στη πράξη, είναι η πανταχού απουσία, είναι η κατάργηση της διάκρισης μέσου και σκοπού, είναι εφαρμογή των βασικών αξιωμάτων της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου (νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε) .

Σε λίγες μέρες, στις 7 Δεκέμβρη 2010, διοργανώνεται στη Γαλλία μαζική ανάληψη καταθέσεων. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τη συμμετοχή, άρα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα αποτελέσματά της. Η αποτελεσματικότητα του περάσματος στην πράξη, της πανταχού απουσίας  εξαρτάται από τον αριθμό των συμμετεχόντων και συμμετεχουσών. Έτσι, μετά τις 7 Δεκέμβρη θα έχουμε να πούμε πολλά. Κάποια πράγματα όμως μπορούμε να πούμε και σήμερα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Η εποχή μας είναι ενδιαφέρουσα  γιατί είναι μια εποχή μετασχηματισμών, μετεξελίξεων, αλλαγών, τροποποιήσεων. Η επισήμανση αυτή ισχύει και για τον τρόπο διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Ο τρόπος με τον οποίο πολεμάμε είναι μια επιβίωση του παρελθόντος, είναι ένα κατάλοιπο της κοινωνίας της εργασίας, είναι ένα απολίθωμα της στρατηγικής της κατάκτησης και διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού, είναι ένα απολίθωμα της οργάνωσης των υποτελών Παραγωγών με πρότυπο το Κράτος, δηλαδή τον στρατό, δηλαδή τη στάνη.

Έτσι μάθαμε να πολεμάμε, έτσι πολεμάμε. Η ατελείωτη όμως σειρά των ηττών, η δεινή κατάσταση των υποτελών Παραγωγών δείχνουν ότι αυτός ο τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου είναι σαφέστατα αναποτελεσματικός, ότι συνιστά ένα ολοφάνερο αρχαϊσμό. Πρόκειται περί αναχρονισμού μιας και η κοινωνία της εργασίας, της υπακοής και της πειθάρχησης  καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Μαζί με την κατάρρευση της κοινωνίας της εργασίας καταρρέουν και όλοι οι θεσμοί που σχετίζονται με αυτήν: το κράτος δικαίου, το κράτος πρόνοιας, (όχι όμως και το κράτος,  το οποίο ενδέχεται να περιοριστεί σε δυο υπουργεία – σε αυτό της αρπαγής του κοινωνικού πλούτου [Οικονομικών] και σε αυτό της προληπτικής και εκκαθαριστικής καταστολής [Δημόσιας Τάξης]), η καπιταλιστική δημοκρατία, η αστική πολιτική, η ιστορική Αριστερά.

Αυτό που καταρρέει σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, σε όλα τα πεδία της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου είναι η διάκριση μέσου και σκοπού, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε και εγκαθιδρύθηκε η δυτική Κυριαρχία, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός (ιδιωτικός και κρατικός).  Από δω και πέρα, κάθε φορά που θα υιοθετούμε αυτή τη διάκριση θα ηττόμαστε, οικτρά.Οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις επιφέρουν την ήττα διότι διακρίνουν το μέσο  απο το σκοπό. Το ίδιο και η διατύπωση αιτημάτων και διεκδικήσεων. Τι ίδιο και οι απεργίες, γενικές ή μη, μονοήμερες ή πολυήμερες.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Οι περιφερειακές εκλογές της περασμένης Κυριακής μας παρακινούν να διατυπώσουμε την άποψη ότι σήμερα υπάρχουν δυο Αριστερές στην ελληνική κοινωνία: η Αριστερά της συμμετοχής και η Αριστερά της αποχής. Είδαμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι από τους 3.807.892 που δεν προσήλθαν να ψηφίσουν (39%), πάνω από τους μισούς, γύρω στα 2 με 2,5 εκ. ανήκουν στην Αριστερά (25%, το ένα τέταρτο των εγγεγραμένων). Υπέρ της Αριστεράς της συμμετοχής ψήφισαν γύρω στο 10% των εγγεγραμμένων, 950.000 περίπου. Η κατάσταση αυτή μας αναγκάζει να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα:

Είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της συμμετοχής και να εμφανιστεί ως ενωμένη πολιτική δύναμη; Κατά τον ίδιο τρόπο, είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της  αποχής;

Είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της συμμετοχής με την Αριστερά της αποχής; Είναι δυνατόν να υπάρξει ένα κόμμα της Αριστεράς που θα ξεπεράσει τις δυο σημερινές εκδοχές της;

Ποιο είναι το μέλλον της πρώτης και ποιο της δεύτερης;

Εάν οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητικές, τότε ποιες είναι, ποιες θα είναι οι σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο Αριστερών;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Έχω να σας αναγγείλω ένα συγκλονιστικό νέο! Η ιστορική Αριστερά έπιασε τον Πάπα απ΄ τ’  αρχίδια! Μα την Παναγία! Που το έμαθα; Θα σας πω.

Τα αστέρια Μισελέν που απονέμονται σε εστιατόρια πολυτελείας θα τα γνωρίζετε, δε μπορεί! Διαβάστε πως τελειώνει ένα άρθρο του (‘Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία’)  στην Καθημερινή (23/10/2010, εν μέσω του κινήματος εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης στη Γαλλία) ο κ. Π. Παπακωνσταντίνου: Ο Ταρίκ Αλί έγραφε τις προάλλες στον Guardian ότι, αν υπήρχε Οδηγός Μισελέν για τις διαδηλώσεις, η Γαλλία θα έπαιρνε τρία αστέρια και η Ελλάδα δύο’. Αυτό που για πολλούς ακούγεται ως ψόγος, από τον Βρετανό συγγραφέα διατυπώθηκε ως έπαινος.

Απίστευτο, καταπληκτικό! Τρία αστέρια η Γαλλία, δυο αστέρια η Ελλάδα! Για τις διαδηλώσεις!

Τα μέτρα δεν θα περάσουν, θα γίνει χαμός το καλοκαίρι, έρχεται θερμό φθινόπωρο,  οι ελπίδες των Ευρωπαίων εργαζομένων εναποτίθενται στον Γάλλο γίγαντα, αρχίζει ο δεύτερος γύρος, ύστερα από ένα καλοκαίρι κοινωνικής κατατονίας και απογοητεύσεων στο χώρο της Αριστεράς, τα νυχτερινά συνθήματα θα πυκνώσουν . . . Απομένουν άλλοι 13 γύροι. . .για να βγούμε νοκ άουτ.

Διαδηλώσεις! Η συνταγή για την απόλυτη ήττα. Θερμά συγχαρητήρια!

Αθανασιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

δεν θα πάω να ψηφίσω.

εάν η μέρα είναι ηλιόλουστη, θα πάμε με τα παιδιά στο ποτάμι, στο βουνό. Έριξε πολλή βροχή, θα έχει νερό. θα περπατήσουμε στις όχθες, κάτω από τα πλατάνια, θα μαζέψουμε χόρτα και καρπούς τριανταφυλλιάς (για τσάι), θα μαζέψουμε καρύδια και ελιές, πράσινες, θα τις κάνουμε τσακιστές, θα μαζέψουμε τσουκνίδες και λάπατα, για πίτα.

εάν βρέχει ή κάνει κρύο, θα πάμε στου Παναγιώτη να πιούμε κάνα τσιπουράκι, τα παιδιά πορτοκαλάδα. Μπορεί όμως και να βρεθούμε με άλλους σε κάποιο σπίτι, να παίξουν τα παιδιά όλα μαζί, να ψήσουμε, να φάμε, να συζητήσουμε.

και το βράδυ, θα μάθουμε τα νέα. Πόσοι και πόσες δεν πήγαν να ψηφίσουν; Είναι αλήθεια ότι θα είναι πάνω από 40%; Είναι αλήθεια ότι οι μισοί που ψήφισαν ΠαΣοΚ θα ψηφίσουν τώρα τους αντάρτες και τους διαγραμμένους; Είναι αλήθεια ότι η ιστορική Αριστερά θα έχει μια μικρή αλλά αξιοσημείωτη, και προσωρινή ασφαλώς, άνοδο; Ότι οι μισοί, τουλάχιστον, από τους απέχοντες και τις απέχουσες (20-25%), το μισό αγανακτισμένο ΠαΣοΚ (20%) και η ιστορική Αριστερά (15%), δηλαδή 55-60%, είναι η Αριστερά του μέλλοντος;

Θα συναντηθούμε μια μέρα; Πως θα γίνει αυτό;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Ο κοινωνικός πόλεμος στη Γαλλία των ημερών μας εκλαμβάνεται ως κίνημα εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Έτσι δεν είναι; Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουμε εδώ στην Κακιά Σχολή, επειδή είναι κίνημα και επειδή είναι εναντίον είναι καταδικασμένο να αποτύχει, να ηττηθεί. Εάν πάψει να είναι κίνημα και εάν πάψει να είναι εναντίον, θα αναγκάσει τον πανικόβλητο Κύριο να υποχωρήσει άτακτα.

Τι σημαίνει όμως να πάψει να είναι κίνημα, να πάψει να είναι εναντίον; Σημαίνει να εστιάσει την προσοχή του στην απουσία, την διάρκεια και στην διάρκεια της απουσίας. Από δώ και πέρα, φίλες και φίλοι, νικηφόροι θα είναι οι κοινωνικοί πόλεμοι που ο σκοπός τους θα είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάρκειά τους. Όχι μέρες ή μήνες αλλά χρόνια, δεκαετίες! Ο σκοπός αυτός θα εκπληρωθεί μόνο εάν πάψει να είναι εναντίον, εάν πάψει να διατυπώνει αιτήματα και διεκδικήσεις, εάν πάψει να επιχειρεί να ελέγχει κατ΄αρχήν τον χώρο αλλά εάν προσανατολιστεί προς τον έλεγχο του χρόνου, μέσω της διάρκειας της απουσίας από την κοινωνική σχέση της Κυριαρχίας, μέσω του περάσματος στη πράξη. Τι είναι το πέρασμα στη πράξη; Είναι η συλλογική αντιμετώπιση και επίλυση των (τριών) επαχθέστερων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε εδώ και τώρα, με την ταύτιση μέσου και σκοπού.

Τα τρία αυτά προβλήματα των υποτελών Παραγωγών της Ευρώπης,  και της υφηλίου, εννοείται, είναι η πολύωρη και εξαντλητική εργασία, είναι η ένδεια, είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση. Για να έχει διάρκεια ο κοινωνικός πόλεμος πρέπει το μέσον πάλης, ο τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, να ταυτιστεί με το σκοπό:

η απεργία να είναι και ελεύθερος χρόνος: μια βδομάδα εργασίας θα εναλλάσσεται με μια βδομάδα απεργίας/αργίας/αεργίας/ελεύθερου χρόνου/προσωπικής και συλλογικής δημιουργίας, δηλαδή διεύρυνσης του εμμενούς κομμουνισμού. Θα απεργούμε και δεν θα απεργούμε ταυτόχρονα. Θα απεργούμε και θα ζούμε – δεν θα τρέχουμε έντρομοι κυνηγημένοι από την Αστυνομία και τον Στρατό – μπορούμε να αχρηστεύσουμε τις κατασταλτικές δυνάμεις αποφεύγοντας τη σύγκρουση, δηλαδή τον έλεγχο του χώρου, προς το παρόν. . .

τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις θα αντικατασταθούν από την μονομερή αύξηση των μεροκάματων και των μισθών μέσω της οικονομικής ανυπακοής, μέσω της καταναλωτικής στάσης και αποχής: μερική καταναλωτική αποχή για να μειωθούν οι τιμές των βασικών αγαθών και να βελτιωθεί η ποιότητά τους – στάση πληρωμής  λογαριασμών (δάνεια, λογαριασμοί κοινωφελών υπηρεσιών, εισιτήρια, διόδια, πρόστιμα, τέλη κυκλοφορίας, ενοίκιο, κλπ). Περικόπτετε μισθούς και μεροκάματα; Δεν αγοράσουμε, δεν πληρώνουμε, όλοι μαζί. Εξασφαλίζουμε μόνοι μας, μονομερώς τις αυξήσεις και χωρίς να ξεχνάμε τον σκοπό μας: μισθός για όλους και όλες.

οι καταλήψεις των σχολείων να γίνουν κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Μαθητές, δάσκαλοι και γονείς θα καταργήσουν την υποχρεωτική παρακολούθηση, τους βαθμούς, τις εξετάσεις του Κράτους μονομερώς.

Όχι κίνημα! στάση, απουσία, διάρκεια, διάρκεια της απουσίας! Όχι εναντίον!  πέρασμα στη πράξη!Οχι ‘εξεγείρομαι άρα υπάρχω’, αλλά ‘επαναστατώ, άρα υπάρχω’! Επαναστατώ σημαίνει ‘κλιμακώνω την οργάνωση και την αλληλεγγύη για να παρατείνω τον κοινωνικό πόλεμο’.

Πληθώρα ενδείξεων με παροτρύνει  να διατυπώσω την άποψη ότι η Αριστερά του μέλλοντος εμφανίζεται, γεννιέται στη Γαλλία. Ακόμα κι αν ηττηθεί το ‘κίνημα εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης’ θεωρώ ότι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα αναδειχτεί σε κομβικής σημασίας συμβάν, σε κομβικό χρόνο, δηλαδή σε παραγωγό θεωρίας και πρακτικής. Εάν ηττηθεί, η ήττα θα μας διδάξει πάρα πολλά. Το λάθος είναι πάντα μεγαλοφυής παραγωγός γνώσης και ποικιλίας. (Η μοναδικότητα στη φύση είναι αποτέλεσμα μεγαλοφυών λαθών του γενετικού υλικού!) Εάν νικήσει, δεν θα νικήσει ως ‘κίνημα εναντίον’ και θα υπογράψει την ληξιαρχική πράξη θανάτου της ιστορικής Αριστεράς. Και θα θέσει τα θεμέλια της διεύρυνσης του κομμουνισμού, της επίλυσης των παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων.

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σε προηγούμενο σημείωμα είχα θέσει το ερώτημα ‘πότε θα διαλυθεί το ΚΚΕ;’ και είχα υποστηρίξει την άποψη ότι κατά την προσεχή δεκαετία το κόμμα αυτό θα συρρικνώνεται διαρκώς και θα καταλήξει μια εξωκοινοβουλευτική οργάνωση. Θεωρώ ότι εντός των προσεχών μηνών το ΚΚΕ θα έρθει στο κέντρο της πολιτικής σκηνής ως αξιωματική αντιπολίτευση και η εξέλιξη αυτή θα επιταχύνει τη διαδικασία της συρρίκνωσής του. Κι αυτό διότι από τις πρόωρες εκλογές που θα γίνουν τον χειμώνα ή την άνοιξη θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας (ΠαΣοΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, το κόμμα της Ντόρας, πιθανότατα Κουβέλης και Οικολόγοι) με αποτέλεσμα το ΚΚΕ να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση με ουραγό τον ταλαίπωρο ΣΥΡΙΖΑ. Εγείρονται λοιπόν τα ερωτήματα: θα γίνουν πρόωρες εκλογές; Θα σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας; Τι θα κάνει το ΚΚΕ ως αξιωματική αντιπολίτευση;

Continue reading →