Νεκροζώντανη Αριστερά
There are 192 posts filed in Νεκροζώντανη Αριστερά (this is page 17 of 20).
οι δυο θεμελιώδεις αρχές της Αριστεράς του μέλλοντος: ελεύθερη συνεργασία και ισότητα
φίλες και φίλοι, γειά σας και χαρά σας!
Πως θα είναι η Αριστερά του μέλλοντος; Μπορούμε να την φανταστούμε; Πως θα θέλαμε να είναι; Τα ερωτήματα αυτά με απασχολούν εδώ και πολλές δεκαετίες. Τώρα είμαι έτοιμος, όπως λέει κι ο Πορτακάλογλου, να διατυπώσω τη γνώμη μου και την επιθυμία μου. Θα ήθελα η Αριστερά του μέλλοντος να οικοδομηθεί πάνω σε δυο θεμέλιους λίθους, πάνω σε δυο θεμελιώδεις αρχές. Η πρώτη: η Αριστερά θα είναι μια ομοσπονδία ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων πάσης φύσης (εργασιακές, πολιτικές, κοινωνικές, καλλιτεχνικές, εκδοτικές, επιστημονικές, κλπ, κλπ). Δεν θα είναι ένα μικρό κράτος, όπως όλα τα κόμματα της Αριστεράς με Κυρίους και υποτελείς, με ιεραρχία και γραφειοκρατία. Θα είναι ένα πρόπλασμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας. Το πρότυπο οργάνωσης δεν θα είναι ο στρατός, το μαντρί δηλαδή, αλλά ένας κοινόχρηστος και κοινόκτητος ελευθεροπροσβασιακός χώρος.
Η δεύτερη αρχή: εφαρμόζοντας την πρακτική της εναλλαγής, όλοι και όλες οι υποψήφιες μιας εκλογικής περιοχής θα εκλέγονται βουλευτές, σε περίπτωση εξασφάλισης μιας ή περισσότερων εδρών και μόνο μία φορά. Η Αριστερά του μέλλοντος θα εκλαμβάνει την ελευθερία, την ισότητα και τον κομμουνισμό ως κάτι που ασκείται και επιβεβαιώνεται στη πράξη σήμερα, όχι ως κάτι που χαρίζεται και διεκδικείται. Η Αριστερά του μέλλοντος θα είναι αναρχοκομμουνιστική, δεν θα παραχωρεί σε κανέναν και για κανένα λόγο κανένα απολύτως προνόμιο.
Εμείς, οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες της Αριστεράς, θα μπορέσουμε να συναντηθούμε βασιζόμενοι σε αυτές τις δύο αρχές; Πιστεύω ότι θα μπορέσουμε, είναι ζήτημα χρόνου.
Πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποιες άλλες γνώμες για το ποιες πρέπει να είναι οι θεμελιώδεις αρχές.
για μια Αριστερά ελευθερίας πνεύματος, ισότητας, γλεντιού και χαράς
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Εάν το παρόν ήταν κάποτε μέλλον, αυτό το μέλλον ήταν βαρύ, για μας, τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, αφού σήμερα το παρόν είναι βαρύ. Εξ ίσου βαρύ είναι και το παροντικό μέλλον, που θα γίνει κάποτε παρόν. Το εάν θα είναι βαρύ το μέλλον και το παρόν είναι ζήτημα έκβασης του κοινωνικού πολέμου. Ο Κύριος, για να αποτρέψει την κατάλυση της Κυριαρχίας, επιδιώκει να ελέγχει το μέλλον, άρα και το παρόν (άρα και το παρελθόν). Έχει πολλούς τρόπους να το κάνει: με τον εκφοβισμό, με την ένδεια, με το χρήμα (δάνεια), με την τάξη και την πειθαρχία, με τον κτητικό ατομικισμό, με την ενθάρρυνση της μίμησης του Κυρίου, με τον ανταγωνισμό. Νοιαζόμαστε για το μέλλον της Αριστεράς γιατί μόνο με την Αριστερά μπορούμε να επέμβουμε όλοι και όλες μαζί στην Ιστορία, δηλαδή στον καθορισμό του μέλλοντος. Όσοι δεν το έχουν κατανοήσει, θα το κατανοήσουν: οι ατομικές επιλογές, όσο πολύτιμες κι αν αποδεικνύονται μερικές φορές, έχουν κάποια σαφή όρια ως προς την αποτελεσματικότητα αντιμετώπισης του μέλλοντος και του βαρέος παρόντος.Η σημερινή Αριστερά, θλιβερό απομεινάρι της ιστορικής Αριστεράς που εμφανίστηκε στον Μεσοπόλεμο, αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο δίνοντας τις τελευταίες αψιμαχίες με τον Θάνατο – τον αήττητο Θάνατο, ήρωα Τσίπρα, ήρωα Αλαβάνο, ήρωα Νταβανέλο, ήρωα Χαγιο, ήρωα Μπανιά, ήρωικά στελέχη, ηρωικοί καθοδηγητές.
Έχουμε διατυπώσει την άποψη ότι σε λίγα χρόνια η ιστορική Αριστερά δεν θα υπάρχει. Κάθε μήνας, κάθε χρόνος που περνάει ολοένα και περισσότεροι, άνδρες και γυναίκες, της γυρίζουν τη πλάτη. Η ιστορική Αριστερά είναι νεκροζώντανη: είναι και ζωντανή και νεκρή, δεν είναι ούτε νεκρή ούτε ζωντανή. Η νεκροζώντανη Αριστερά προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή με νύχια και με δόντια – δεν μπορεί να αποδεχτεί τον Θάνατό της. Οι προσπάθειες αυτές είναι καταδικασμένες να αποτύχουν παραγωδώς. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Τείνουμε χείρα βοηθείας ή της κάνουμε ευθανασία; Η σημερινή Αριστερά για να επιβιώσει πρέπει να αρνηθεί τον εαυτό της. Ποιος είναι ο εαυτός της; Είναι η απέχθεια για την ελευθερία πνεύματος, για την ισότητα, για το γλέντι και τη χαρά. Εάν επιχειρήσει να αρνηθεί τον εαυτό της, θα τείνουμε χείρα βοηθείας. Μπορεί όμως να τον αρνηθεί; ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΤΑΤΑ όχι! Η ιστορική Αριστερά είναι μια ταξική κοινωνία, μια κοινωνία με Κυρίους και υποτελεις, με ήρωες και θνητούς, με πλούτο, ισχύ και δόξα από τη μιά, με ένδεια, αδυναμία και ασημαντότητα από την άλλη.
Αφού δεν μπορεί να αλλάξει, αφού είναι καταδικασμένη να αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο, η άποψή μου είναι ότι οφείλουμε να την πετάξουμε με τις κλωτσιές, επαναλαμβάνω για όσους και όσες δεν πιστεύουν στα μάτια τους: να την πετάξουμε με τις κλωτσιές από το πολιτικό προσκήνιο. ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ. Το κάνουμε ήδη! Αποκαλύπτουμε τις προθέσεις των Κυρίων, των νταβατζήδων της Αριστεράς, αποκαλύπτουμε τους σχεδιασμούς τους, ερμηνεύουμε τις συμπεριφορές τους, οργανώνουμε την συνειδητά εχθρική αντιμετώπισή της. Όταν θα γίνουν εκλογές, θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ.
Ταυτόχρονα, βάζουμε τα θεμέλια για μια Αριστερά της ελευθερίας πνεύματος, της ισότητας, του γλεντιού και της χαράς. Κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν διαθέτει η νεκροζώντανη Αριστερά. Εάν δεν συμφωνείς μαζί τουςμ εάν δεν είσαι δικός τους, εάν δεν προσβλέπουν να σε κάνουν δικό τους, δεν πρόκειται να να σε αφήσουν να εκθέσεις τις απόψεις σου. Η σημερινή Αριστερά δεν μπορεί να συζητήσει με άνεση, με αυτοπεποίθηση, χωρίς φόβο, χωρίς πάθος και δογματισμό με όλους και με όλες για ένα και μόνο απλούστατο λόγο: για να το κάνεις αυτό πρέπει να είσαι καθαρός (που σημαίνει να θεωρείς την ισότητα κάτι που ασκείται και επιβεβαιώνεται, να μην επιδιώκεις πλούτο, δόξα και ισχύ) και να έχεις τη δική σου άποψη. Η Αριστερά ούτε την ισότητα ασκεί και επιβεβαιώνει, ούτε δικές της απόψεις έχει. Οι απόψεις της είναι κατάλοιπα του μεσοπολέμου, η στρατηγική της έχει αποτύχει παρταγωδώς κι αυτή επιμένει: θα καταλάβουμε το κράτος και με όχημα την κοινωνική δικαιοσύνη θα εξασφαλίσουμε την ανάπτυξη! Τον πούτσο κλαίγανε!’
Οσο για τη χαρά και το γλέντι, αυτό είναι ένα προνόμιο των Κυρίων. Οι υποτελείς (μέλη, ψηφοφόροι, κλπ) θα πρέπει να λατρεύουν τη θυσία, την εργασία, τη στέρηση και τη βλοσυρότητα, την υπακοή και την εκτέλεση των υποδείξεων των καθοδηγητών ηρώων. Οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες έχουν γυρίσει τη πλάτη στην ιστπορική Αριστερά διότι προκρίνουν την ελευθερία πνεύματος, την ισότητα και το γλέντι. Εντός των προσεχών ετών, οι προδιαθέσεις αυτές θα γίνουν πρακτική, θα γίνουν κομμουνιστικοί θεσμοί: μια κομμουνιστική εφημερίδα θα εμφανιστεί, οι πρώτες αυτόνομες συμβιωτικές ομάδες της Αριστεράς θα εμφανιστούν, οι πρώτες λήψεις αποφάσεων αυτών των ομάδων μέσα σε κλίμα γλεντιού και χαράς θα εμφανιστούν.
Σας εύχομαι υγεία και χαρά. Πάω στο λιμάνι για ψάρια. Κεφάλια, θαλασσινά, ολόφρεσκα, τρία εβρά το κιλό. Τα καλά της επαρχίας.
έρευνα αγοράς από την εφημερίδα ‘δρόμος της Αριστεράς’
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Θα γνωρίζετε κι εσείς ότι οι Κύριοι της Αριστεράς (βουλευτές, κομματικά στελέχη, επαγγελματίες συνδικαλιστές, εκδότες και βιβλιοπώλες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, αθλητές και άλλοι πολλοί) είναι φορείς της αστικής ιδεολογίας, σκέφτονται και συμπεριφέρονται όπως οι Κύριοι καπιταλιστές. Πολύ συχνά, τα λόγια τους, οι πράξεις τους και οι επιλογές τους προδίδουν αμείλικτα, αδυσώπητα την επικράτηση της αστικής ιδεολογίας. Οφείλουμε να εντοπίζουμε αυτά τα συμπτώματα γιατί κάθε ένα από αυτά γίνονται όπλα που στρέφονται εναντίον τους, τώρα μάλιστα που οι Κύριοι της Αριστεράς θα υποχωρήσουν άτακτα – και όταν ο εχθρός υποχωρεί, εμείς τον καταδιώκουμε.
Στο υπ’ αριθμόν 19 φύλλο της (26/6/10) η εφημερίδα ‘δρόμος της Αριστεράς‘ δημοσίευσε ένα ερωτηματολόγιο μιας έρευνας αγοράς, μιας έρευνας που ζητούσε τη γνώμη των αναγνωστών για το πως θα βελτιωθεί η εφημερίδα. Η έρευνα αυτή είναι ένδειξη ότι η κυκλοφορία της εφημερίδας έχει πέσει ή, εάν δεν έχει πέσει, ότι διαψεύδονται οι προσδοκίες των πρωτεργατών και της συντακτικής επιτροπής για αύξηση του αριθμού των πωλήσεων. Η αμηχανία και το αδιέξοδο της συντακτικής επιτροπής είναι σαφής. Τι μπορείς να κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Μα αυτό που επιτάσσει η κοινή λογική, το αυτονόητο! Να κάνεις μια έρευνα αγοράς. Και την έκαναν! Τώρα περιμένουμε τα αποτελέσματά της. Θα τα δημοσιεύσει ποτέ; Για να δούμε! Θα τα σχολιάσουμε φυσικά, εάν τα δημοσιεύσει. . . .
Θα μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο; Ασφαλώς! Θα μπορούσαν να ανοίξουν ένα διάλογο σχετικά με το τι είναι μια κομμουνιστική εφημερίδα.
Continue reading
η κρίση των Κυρίων της ιστορικής Αριστεράς και η ελευθερία πνεύματος
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Στο σημερινό σημείωμα θα υποστηρίξω την άποψη ότι στα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε αφενός μια μεγάλη κρίση των Κυρίων της Αριστεράς, μια κρίση που θα τους αναγκάσει είτε να παραταχθούν αναφανδόν στο πλευρό του Κυρίου καπιταλιστή είτε να απομακρυνθούν από την πολιτική, και αφετέρου θα ζήσουμε μια ατμόσφαιρα ελευθερίας πνεύματος, μια ελευθερία που θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση και εμφάνιση της Αριστεράς του μέλλοντος.
Continue reading
ευχάριστα νέα: επιδεινώνεται η συρρίκνωση της ιστορικής νεκροζώντανης Αριστεράς
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα! 
Πως θα μπορούσαμε να αποκρούσουμε την κατά κύματα επίθεση του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) κατά των υποτελών Παραγωγών του συλλογικά παραγόμενου τεράστιου κοινωνικού πλούτου; Είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνήσετε πως υπήρχε μόνο ένας τρόπος: η γενική απεργία διαρκείας. Μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο;ΟΧΙ, και το γνώριζαν οι Κύριοι. Γιατί δεν μπορούσε να γίνει; Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας απαντήσουμε σε ένα άλλο. Γνώριζαν οι Κύριοι της Αριστεράς ότι θα η επίθεση δεν αποκρούεται με μονοήμερες γενικές απεργίες οι οποίες κάθε άλλο παρά γενικές είναι από τη στιγμή που ο ‘ιδωτικός τομέας’, οι υποτελείς Παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου δεν απεργούν ενώ από τους δημόσιους υπάλληλους μόνο ένα μέρος, που διαρκώς συρρικνώνονταν, συμμετείχε; Εάν δεν το γνώριζαν, είναι παντελώς άχρηστοι. Εάν το γνώριζαν, είναι παντελώς επικίνδυνοι. Η γνώμη μου: Το γνώριζαν, άρα είναι παντελώς τσιράκια του Κυρίου καπιταλιστή.
Θα υποχωρούσε ο Κύριος; ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΟΥΣΕ, θα το έβαζε στα πόδια τρέχοντας. Θεωρητικά, εμείς, οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου μπορούμε να αντέξουμε μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια, δεκαετίες, αιώνες, χιλιετίες, γιατί είμαστε εμείς που παράγουμε τον κοινωνικό πλούτο, ενώ αυτός δεν είναι παρά ένας ένοπλος ενδεής, ένας αυθέντης, με την αρχική σημασία του όρου (οπλοφόρος, αυτός και έντεα [όπλα]).
Επανέρχομαι στο ερώτημά μου: θα μπορούσε να γίνει μια πραγματική γενική απεργία διαρκείας; ΟΧΙ, δεν θα μπορούσε. Με τους συνδικαλιστές και τους Κυρίους της Αριστεράς να αποφεύγουν συνειδητά τον μόνο αποτελεσματικό τρόπο απόκρουσης της επίθεσης του Κυρίου, γενική απεργία διαρκείας δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ιστορική Αριστερά όχι μόνο δεν άνοιξε ένα διάλογο με αντικείμενο τον τρόπο απόκρουσης της επίθεσης αλλά συμμετείχε και στις μονοήμερες γενικές απεργίες. Η κατάληξη ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη; αποτυχία ολοκληρωτική. Δεν θα έπρεπε να συμμετέχει; ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ! Σας ακούγεται λίγο βαρύ, το καταλαβαίνω, αλλά μπορείτε να φανταστείτε ποια θα ήταν σήμερα η θέση της Αριστεράς εάν δεν συμμετείχε; Ο κόσμος της εργασίας ήθελε, περίμενε μια απάντηση στο ερώτημα: πως θα αποκρούσουμε την επίθεση; Απάντηση δεν πήρε. Πολύ γρήγορα όσοι και όσες συμμετείχαν στις απεργίες και τις διαδηλώσεις ΚΑΤΑΝΟΗΣΑΝ ότι με τις μονοήμερες ‘γενικές απεργίες’ δεν γίνεται απολύτως τίποτα και προτίμησαν το μεροκάματο από τη λιτανεία στους δρόμους της Αθήνας.
Η ευθύνη των Κυρίων της ιστορικής Αριστεράς είναι τεράστια! Μετά από αυτήν την παταγώδη και κομβικής σημασίας αποτυχία ένα νέο κύμα εγκατάλειψης της νεκροζώντανης Αριστεράς θα σημειωθεί. Η ιστορική Αριστερά θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο. Μέσα σε λίγα χρόνια, οι Κύριοι της Αριστεράς θα μείνουν χωρίς υποτελείς. Εάν τα εναπομείναντα αποκόμματα της νεκροζώντανης Αριστεράς δεν επιβιώσουν εκλογικά, σε λίγα χρόνια θα αποχωρήσουν παντελώς από το πολιτικό προσκήνιο. Εάν ενωθούν για να επιβιώσουν, θα αποβιώσουν μια ώρα νωρίτερα, γιατί ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι και ολοένα και περισσότεροι τους γυρίζουν την πλάτη.
ευχάριστα νέα: μπροστά σε αβυσαλέο θεωρητικό και πολιτικό αδιέξοδο η νεκροζώντανη Αριστερά
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Η ποδοσφαιρική αηδία (αηδία σημαίνει ‘έλλειψη ευχαρίστησης και ηδονής, έλλειμμα ζωής'[α-, ηδύς]) τελειώνει, άλλες αηδίες θα την αντικαταστήσουν. Κάπου κάπου όμως σκάνε μύτη και κάποιες ευχάριστες, ηδείς, εξελίξεις και μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε και να δημιουργούμε. Η διάσπαση του ΣΥΝασπισμού ήταν μια άκρως ευχάριστη εξέλιξη: το πτώμα της νεκροζώντανης Αριστεράς αρχίζει να αποσυντίθεται και σε λίγα χρόνια θα σαπίσει και οι οργανικές και ανόργανες ύλες που κατακρατά θα επιστρέψουν στη κοινωνία. Μια άλλη πολύ ευχάριστη εξέλιξη ήταν η διαδικασία εκφυλισμού των διαδηλώσεων των γενικών απεργιών. Τι αυταπάτες! Τι αυταπάτες! Έγιναν τέσσερις Γενικές Απεργίες (5 και 20 Μαΐου, 29 Ιουνίου, 8 Ιουλίου) μα καμιά δεν ήταν γενική γιατί ο ιδιωτικός τομέας δεν απήργησε, κι από τους δημόσιους υπαλλήλους μόνο ένα μέρος που γινόταν ολοένα και μικρότερο: οι 150.000 στη διαδήλωση της 5ης Μαΐου έγιναν 80.000 (20/5), 50.000 (29/6) και, τέλος, 15.000 (8/7)! Αφού δεν γίνεται τίποτα με τη μονοήμερη απεργία και τις διαδηλώσεις γιατί να χάσω και το μεροκάματο, σκέφτηκαν οι δημόσιοι και δεν απήργησαν.
Οι ‘γενικές απεργίες’ και οι διαδηλώσεις τέλος! Γιατί όμως αυτές οι εξελίξεις προκαλούν σε όλους απογοήτευση και πίκρα και αμηχανία και κατάθλιψη και εσύ τις θεωρείς πολύ ευχάριστες και ενθαρρυντικές; Μας βεβαίωναν ότι τα μέτρα δεν θα περάσουν. Τα μέτρα πέρασαν. Μας βεβαίωναν ότι τα μέτρα θα καταργηθούν. Δεν καταργήθηκαν. Το πολιτικό και θεωρητικό αδιέξοδο της νεκροζώντανης Αριστεράς είναι αβυσαλέο. Αν δεν μπορούμε να καταργήσουμε τα μέτρα με την απεργία και τη διαδήλωση, πως θα τα καταργήσουμε; Υπάρχει άλλος τρόπος; Ποιος είναι αυτός;
Στα ερωτήματα αυτά η νεκροζώντανη Αριστερά δεν μπορεί να απαντήσει. Γιατί δεν μπορεί να απαντήσει; Εκτός κι αν γνωρίζει τον τρόπο και τον αποφεύγει. Γιατί να τον αποφεύγει; Όλα αυτά είναι πολύ σοβαρά ερωτήματα και χρήζουν επειγόντως απαντήσεων. Θα επιχειρήσουμε να τις διατυπώσουμε: αύριο το πρωΐ, το θέμα του πρώτου, λογικά και χρονικά, σημειώματος θα είναι ελευθερία πνεύματος και ιστορική Αριστερά. Θα δείξω ότι η ιστορική Αριστερά δεν έχει καμιά μα καμιά σχέση με την ελευθερία πνεύματος. Οπότε δεν είναι Αριστερά, διότι για μένα Αριστερά, δηλαδή κομμουνισμός, σημαίνει ελευθερία πνεύματος.
Σας εύχομαι υγεία και χαρά. Θα γράψω κάτι ακόμα (κομμουνισμός, εκδόσεις και βιβλιοπωλεία) και μετά θα πάω στο λαχανόκηπο να φυτέψω φασολάκια και όψιμα καλαμπόκια. Μη ξεχνάτε ότι η σκέψη είναι δημιουργία και η δημιουργία ποίηση.
ποδόσφαιρο και Αριστερά
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Στο σημερινό μας σημείωμα θα καταπιαστούμε με τις θέσεις της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς για το ποδόσφαιρο. Θα τις παρουσιάσουμε, θα τις εξετάσουμε και μετά θα αναγκαστούμε να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με το μέλλον της Αριστεράς.
Να ποιες είναι οι θέσεις της Αριστεράς, και, όπως θα δούμε κι ενός τμήματος των αντιεξουσιαστών/αναρχικών:
α) το ποδόσφαιρο είναι ένα λαϊκό παιχνίδι
β) το ποδόσφαιρο δεν είναι βίαιο παιχνίδι, η βία που παρατηρείται μεταξύ οπαδών προέρχεται από έξω και εκφράζεται στο γήπεδο.
γ) είναι καλύτερα να βλέπεις ποδόσφαιρο παρά να παίζεις
δ) είναι καλύτερα να βλέπεις ποδόσφαιρο ως οπαδός – το να είσαι οπαδός είναι κάτι το εξαίσιο!
ε) το ποδόσφαιρο καταστρέφεται από τους καπιταλιστές, η εκδίωξή τους από τους οπαδούς θα το σώσει!Αυτό που θα κάνουμε στο εργοστάσιο, θα το κάνουμε και στο ποδόσφαιρο. Στο σοσιαλισμό θα έχουμε ένα σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο, με ομάδες, θεατές, πρωταθλήματα, βαθμολογία! Στον κομμουνισμό;
Continue reading
ευχάριστα νέα! άρχισε η αποσύνθεση του πτώματος της νεκροζώντανης Αριστεράς
Κάθε επίθεση του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) οι υποτελείς Παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου την αντιμετωπίζουν με δυο τρόπους: αρχικά με την παθητικότητα και την έμπρακτη αλληλεγγύη (αυτός είναι ο λόγος που δεν ανταποκρίνονται στα κελεύσματα της Αριστεράς να ξεσηκωθούν, να εξεγερθούν), και όταν ο τρόπος αυτός αγγίξει τα όρια του, και πολύ σύντομα θα τα αγγίξει, τότε εμφανίζεται στο προσκήνιο ο δεύτερος τρόπος, η όξυνση του κοινωνικού πολέμου. Με την όξυνση του κοινωνικού πολέμου επιχειρείται κατ’ αρχήν μια άμεση ανακούφιση, μια άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Διαθέτουμε πληθώρα ενδείξεων ότι η άμεση ανακούφιση θα παρει τη μορφή λαϊκής γενικευμένης στάσης αποπληρωμής των λογαριασμών ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, τη στάση πληρωμών κοινοχρήστων, διοδίων, εισιτηρίων, ενοικίου, προστίμων, φόρων, κλπ. Θα πάρει τη μορφή απαλλοτρίωσης του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, θα πάρει τη μορφή έγερσης οδοφραγμάτων στο χρόνο (απεργίες διαρκείας), θα πάρει τη μορφή απελευθέρωσης (‘κατάληψης’) κοινωνικών χώρων (εργασίας, σχολεία, δρόμος, κλπ).Θα πάρει τη μορφή γενικευμένης κοινωνικής, οικονομικής, καταναλωτικής, πολιτικής, ιδεολογικής, καλλιτεχνικής, αισθητικής, ερευνητικής, εκπαιδευτικής, ερωτικής ανυπακοής.
Ποια θα είναι η στάση της ιστορικής Αριστεράς έναντι αυτών των πρακτικών; Θα συντονίσει τη λαϊκή στάση πληρωμών; Γιατί δεν το προτείνει τώρα και προκρίνει τις απογευματινές λιτανείες; Γιατί δεν ενδιαφέρεται για την άμεση ανακούφιση των Υποτελών Παραγωγών που πλήττονται από την επίθεση του Κυρίου που σκοπεύει να ξεπεράσει την κρίση του (και τη κρίση του Κράτους του) οξύνοντας τη κρίση των εργαζομένων;
Η όξυνση του κοινωνικού πολέμου θα δείξει πόσο άτολμη, πόσο ψοφοδεής, πόσο συντηρητική είναι η ιστορική Αριστερά. Το πιο σημαντικό όμως είναι κάτι άλλο: θα αναδείξει το κύριο ελάττωμά της, ότι δηλαδή άλλα λέει κι άλλα κάνει.
Η εν εξελίξει μακροχρόνια όξυνση του κοινωνικού πολέμου θα σαρώσει την νεκροζώντανη ψοφοδεή και υποκριτική Αριστερά, θα την διαλύσει, θα τη σκορπίσει, θα την πετάξει από το πολιτικό προσκήνιο. Και πριν καλά καλά αρχίσει αυτή η όξυνση, πέταξε την Ανανεωτική Πτέρυγα στα σκουπίδια. Οι Κύριοι αυτοί την έκαναν διότι βλέπουν πολύ καλά την καταιγίδα που έρχεται. Κι αυτοί που έμειναν έχουν την αντίληψη ότι θα τη διαχειριστούν προς όφελός τους! Και υπήρξε και κάποιος φαιδρός ανεκδιήγητος Κύριος, εννοώ τον Γρηγόρη Ψαριανό, που την έκανε αλλά θέλει να συνεργάζεται και με αυτούς που έμειναν!
Η γέννα της αναρχοκομμουνιστικής Αριστεράς του μέλλοντος άρχισε!
νεκροζώντανη Αριστερά
ο κακός που περνάει για καλός, μπορεί να κάνει το κακό δίχως να βρει το μπελά του - Βοκάκιος
ο κακός που περνάει για καλός, μπορεί να κάνει το κακό δίχως να βρει το μπελά του - Βοκάκιος
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!