φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
θεωρία κομμουνισμού
There are 284 posts filed in θεωρία κομμουνισμού (this is page 26 of 29).
για τον κομμουνισμό του τρένου
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Είμαι 52 χρονών και δεν είχα ποτέ μου αυτοκίνητο – κι ούτε πρόκειται να αποκτήσω. Μόνο που το βλέπω μου έρχεται να ξεράσω. Διανύω τις κοντινές αποστάσεις με τα πόδια και το ποδήλατο. Τις μεγαλύτερες, με λεωφορείο και μηχανάκι. Τις μεγάλες, με τρένο. Αντί να οδηγώ, να εργάζομαι δηλαδή – ο οδηγός εργάζεται, χαζεύω, διαβάζω, τρώω, πίνω καφέ, συζητώ, γνωρίζω κόσμο, κοιμάμαι – και τρελίτσες, διάφορες, μπορείς να κάνεις, μέσα σ’ ένα κλειδωμένο δίκλινο κουπέ. . . Μπαίνεις στη Θεσσαλονίκη, κοιμάσαι, ξυπνάς πρωί στην Αθήνα ή στην Αλεξανδρούπολη. Εκτάκτως, χρησιμοποιώ ταξί – τα λατρεύω.
Μεγάλωσα μέσα στα τρένα, όπως και τα παιδιά μου, και τα βιώνω ως μια κομμουνιστική κατάσταση, ως μια κομμουνιστικότητα, ως μια έκφανση του εμμενούς κομμουνισμού, του υπαρκτού κομμουνισμού. Στο τρένο υπάρχουν όλα σχεδόν τα στοιχεία του κομμουνισμού: η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, η δημιουργική σύγκρουση, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία. Το τρένο είναι μια κοινότητα εν κινήσει – όπως και το πλοίο. Έτσι, όσον αφορά τις χερσαίες μετακινήσεις, το τρένο είναι το μέλλον μας: δεν αρπάζει πολλή γη για να υπάρξει, δεν απαιτούνται πολλές πρώτες ύλες, ενέργεια και εργασία για την υποδομή, ενώ η μετακίνηση πολλών επιβατών απαιτεί πολύ λίγη ενέργεια και εργασία – σε σύγκριση με το έγκλημα που λέγεται αυτοκίνητο.
η αυτογνωσία του πολεμιστή
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
αργεί να ξημερώσει, έφτιαξα καφέ, ακούω ένα τριζόνι, τροχοφόρα βλήματα δεν περνούν, η ανυπόφορη, διηνεκής διείσδυση στο χώρο και το χρόνο έχει καταλαγιάσει, τα παιδιά κοιμούνται, ησυχία.
Βρίσκω στο τραπέζι ανοιχτό το βιβλίο που διάβαζα ψες το βράδυ, τον ‘Αγαμέμνονα’ του Αισχύλου (τι έρωτας κι αυτός!). Διέκοψα την ανάγνωση, και πήγα για ύπνο, σε ένα σχόλιο του ποιητή πάνω στο ζήτημα πως ο Κύριος
[ὁ στιγμάρχης· ὁ τοῦ νῦν ἄρχειν· ὁ τοῦ παρῳχηκότος δεσπότης· ὁ τοῦ ἐνεστῶτος βασιλεύς· ὁ τοῦ μέλλοντος κύριος]
μας επηρεάζει ακόμα κι όταν κοιμόμαστε. Να τι έγραψε ο Αισχύλος, σε ελεύθερη μετάφραση (στ. 176-83): Ο Κύριος (ο Ζεύς) μας δείχνει το δρόμο της συνετής, υπάκουης σκέψης. Αυτός επέβαλε ως κομβική αρχή της ζωής μας το αξίωμα ότι η μάθηση (της υπακοής) επιτυγχάνεται μόνο μέσω των συμφορών και της ταλαιπωρίας. Όταν κοιμόμαστε, στη καρδιά μας στάζει ο πόνος και η ταλαιπωρία και μας θυμίζουν τα καθημερινά μας βάσανα. Μόλις αντιληφθεί ο Κύριος ότι κάποιος δεν θέλει να υπακούσει, τρέχει αμέσως κοντά του να του δείξει το δρόμο της συνετής, υπάκουης σκέψης. Καθισμένοι στο φοβερό θρόνο τους, χάρη γεμάτη βία μας κάνουν οι Κύριοι (δαίμονες). Χάρις βίαιος, αυτά είναι τα λόγια του Αισχύλου. Δηλαδή: μας αφήνουν μεν να ζήσουμε, δεν μας ξεπαστρεύουν (διότι δεν θα είναι Κύριοι μετά) αλλά μας αφήνουν να ζήσουμε μέσα στα βάσανα και τη ταλαιπωρία. Ο πόνος, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, εμείς οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, είναι μια μορφή βίας, κοντά στη φυσική και την οικονομική. Και κοντά σε αυτές, να και η διαχείριση των συναισθημάτων μας.
Υποφέρουμε ακόμα κι όταν κοιμόμαστε, μην τον ξεχνάτε ποτέ, είναι άκρως επικίνδυνο και ανθυγιεινό.
Και ασφαλώς θα γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, ότι η αντιμετώπιση και η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, παγκόσμιων, περιφερειακών, τοπικών, συλλογικών, προσωπικών θα εξαρτηθεί από την έκβαση του κοινωνικού πολέμου, του πολέμου μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή (της παραγωγής και του χρήματος) και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου κοινωνικού πλούτου (αλλά λεφτά δεν υπάρχουν!). Εάν δεν πολεμήσουμε, δεν θα επιλύσουμε κανένα απολύτως πρόβλημα: εάν δεν το γνωρίζετε, έχω την εντύπωση πως αρχίζετε να το υποψιάζεστε. Κι όταν λέω να πολεμήσουμε δεν εννοώ να καταθέσουμε προτάσεις, να απαιτήσουμε, να διεκδικήσουμε, να συγκεντρωθούμε,να διαδηλώσουμε, να κραυγάσουμε συνθήματα – αυτά δεν είναι πόλεμος, δεν είναι μέσα πολέμου οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις -ίσως να αργήσουμε να το κατανοήσουμε αλλά θα το κατανοήσουμε.
Θα πολεμήσουμε, πολεμάμε, θέλουμε δε θέλουμε. Κι αφού πολεμάμε και θα πολεμήσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά πως να νικήσουμε. Η δική μας γνώμη είναι ότι θα νικήσουμε μόνο εάν δεν πολεμήσουμε όπως πολεμάει ο Κύριος, εάν δεν πολεμήσουμε όπως θέλει ο Κύριος να πολεμήσουμε. Πολεμήσαμε όπως πολεμά ο Κύριος και ηττηθήκαμε. Υποφέραμε και μάθαμε, όπως επιβάλλει και ο Ζεύς του Αισχύλου: με στρατούς, με όπλα, με αίμα, με βάσανα, με θυσίες, με ταλαιπωρία, με πόνο στη ψυχή, με βασανιστήρια, με ομολογίες, με προδοσίες, με ενοχές, με χίλια σκατά στα μούτρα μας.
μες τη καλή χαρά!υπάρχει κακή χαρά;
πολύ συχνά, φίλες και φίλοι, λέμε ότι είμαστε μες τη καλή χαρά. Υπάρχει κακή χαρά, φίλες και φίλοι;
Ποια είναι; Με ποιες μορφές εμφανίζεται; Είναι έμφυτη ή επίκτητη; Εάν ισχύει το πρώτο, πως μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε; Εάν ισχύει το δεύτερο, πως μπορούμε να την ξεριζώσουμε;
Στα ερωτήματα αυτά θα απαντήσουμε με την ‘Ηθική’ του Σπινόζα ανοιχτή. (Την έχετε διαβάσει; Εάν όχι, αφιερώστε μερικούς μήνες. . .). Η χαρά, γράφει ο Σπινόζα, είναι η μετάβαση του ανθρώπου από μικρότερη σε μεγαλύτερη τελειότητα. Η χαρά η ίδια δεν είναι τελειότητα, γι αυτό και μεταχειρίζεται τον όρο ‘μετάβαση’, εξηγεί ο ίδιος. Εάν ήταν τελειότητα, δεν θα υπήρχε η λύπη – η λύπη όμως υπάρχει και είναι η μετάβαση από μεγαλύτερη σε μικρότερη τελειότητα. Πως μεταβαίνουμε από την μικρότερη στην μεγαλύτερη (χαρά) ή από την μεγαλύτερη στη μικρότητα τελειότητα (λύπη); Ο Σπινόζα απαντά: με την πράξη. Να το επαναλάβω; Το επαναλαμβάνω: με την πράξη. Με ποια πράξη; Αφήνουμε το ερώτημα μετέωρο – προς το παρόν.
Η αγάπη είναι χαρά, το μίσος είναι λύπη. Η συμπάθεια είναι χαρά, η αντιπάθεια είναι λύπη. Η αφοσίωση είναι αγάπη, άρα χαρά. Η χλεύη;
Η χλεύη είναι χαρά, είναι η χαρά η οποία γεννιέται όταν φανταζόμαστε ότι υπάρχει σε αυτόν που μισούμε κάτι που μας εμπνέει καταφρόνηση. Η χλεύη λοιπόν είναι κακή χαρά, δηλαδή είναι ένα αρνητικό συναίσθημα. Η ελπίδα;
χασίσι και κομμουνισμός (ένα τρίφυλλο μας ενώνει)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Αργεί να ξημερώσει, κάθομαι να γράψω, να διώξω από το μυαλό μου σκέψεις, να μην τις πετάξω όμως αλλά να τις ποιήσω χρήσιμες, να τις χρησιμοποιήσω, να τις χρησιμοποιήσετε, δεν είναι εν τέλει και τόσο κακόγουστο και βίαιο το ρήμα ‘χρησιμοποιώ’ – εάν βέβαια το μεταχειριστούμε με ένα τρόπο που να αναιρεί και να καταργεί τη χρήση που του επιφυλάσσει ο Κύριος ημών. Και οι σκέψεις αυτές αφορούν τη σχέση της κάνναβης, του χασισιού και του κομμουνισμού. Θα συμπυκνώσω τις σκέψεις μου σε μια πρόταση – οπότε κρίνετε οι ίδιοι, οι ίδιες, εάν θα συνεχίσετε την ανάγνωση του κειμένου ή όχι. Έτσι είναι, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. . .Να η άποψη μου, διατυπωμένη απλά και με σαφήνεια: μια διευρυμένη κομμουνιστική κοινωνία (οι σημερινές είναι άκρως συρρικνωμένες ως κατακτημένες από τον καπιταλισμό) θα είναι μια κοινωνία της κάνναβης της κλωστικής και της κάνναβης της ινδικής, του χασισιού. Να ποια είναι η επιχειρηματολογία μου.
κομμουνισμός και φάρμακα (η αρρώστια είναι ένδειξη υγείας)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Ένα από τα πιο ισχυρά όπλα που διαθέτει ο Κύριος (καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος), με τα οποία καταφέρνει και ενισχύει και αναπαράγει την Κυριαρχία του (την αρπαγή και την καταστροφή του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου) είναι η καταστροφή της ικανότητας των υποτελών παραγωγών να φαντάζονται κάτι πέραν του υπάρχοντος (καπιταλισμού). Η αδυναμία αυτή είναι μια μορφή αναπηρίας και θα την μελετήσουμε διεξοδικά όταν θα ξεκινήσουμε τις εισαγωγικές διαλέξεις στην Αναπηρική, μάλλον τον προσεχή χειμώνα. Ναι, καλά διαβάσατε, στην Αναπηρική. Είναι κλάδος της Καταστροφικής, μιας από τις Κακές Τέχνες και Επιστήμες του Κυρίου. Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε γι’ αυτό το πολύ σημαντικό θέμα, θα ήθελα να σας πω ότι σε αυτήν την ψυχοπνευματική και κοινωνικοπολιτική αναπηρία έστρεψε την προσοχή της η σχολή της Φραγκφούρτης, η οποία μας άνοιξε, και θα μας ανοίγει, τα μάτια σε πολλά ζητήματα.
Θα αναρωτηθείτε προς τι αυτό το εισαγωγικό σημείωμα. Θα σας εξηγήσω. Είμαι της γνώμης ότι οι άνθρωποι εκ γενετής έχουν μια έφεση προς την αλήθεια. Όλοι μας και όλες μας αναζητούμε την αλήθεια, θέλουμε να γνωρίζουμε την αλήθεια. Γιατί; Η απάντηση είναι απλή: μας βοηθάει να προσαρμοζόμαστε στο περιβάλλον μας και να επιβιώνουμε. Και είναι πολύ φυσικό να εντυπωσιαζόμαστε από τον Γαλιλαίο που υποστήριξε ότι η γη κινείται και γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον ήλιο! Ή από τον Αϊστάιν, ή από τον Μαρξ ή από τον Φρόιντ, κλπ. Ναι, στον άνθρωπο αρέσει πολύ η αλήθεια, η αποκάλυψή της, ο εντοπισμός της, η κατανόησή της. Θέτω λοιπόν το ερώτημα: ποια αλήθεια θα αποκαλυφτεί, ποια θα μας απασχολήσει τις επόμενες δεκαετίες, τους επόμενους αιώνες; Διατυπώνω την άποψή μου με απλότητα και σαφήνεια: ο κομμουνισμός.Γιατί, Αθανάσιε Δρατζίδη; Γιατί όλα τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα είναι αποτέλεσμα της συρρίκνωσης της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της δημιουργικής σύγκρουσης, της κοινοχρησίας, της κοινοκτησίας, της ελευθερίας και της ισότητας, δηλαδή αποτέλεσμα της συρρίκνωσης του εμμενούς κομμουνισμού, και θα αντιμετωπισθούν και επιλυθούν μόνο με την διεύρυνσή του. Με κανέναν άλλον απολύτως τρόπο. Η διατύπωση αυτή θα ακούγεται στα αυτιά πολλών ως εμμονή, ως φανατισμός, ως αυταρχισμός, ως, ως, ως. . . Με συγχωρείτε που ενοχλώ την αισθητική των αυτιών σας, αλλά θα επιμείνω.
Continue reading
κομμουνισμός και διατροφή
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Δρόσισε, φυσάει βοριαδάκι, μπορείς να κοιμηθείς και να ξεκουραστείς, να καθίσεις λίγο περισσότερο στον λαχανόκηπο. Μάζευα ντομάτες χτες, για γεμιστά, και μου πέρασε από το μυαλό η εξής σκέψη: λέτε σε κάνα δυο δεκαετίες να σε χώνουν μέσα γιατί καλλιεργείς ντομάτες και πιπέρια και λάχανα και πράσα, όπως σε χώνουν μέσα αν σε πιάσουν να καλλιεργείς ινδική κάνναβη ή παπαρούνα (μήκων η υπνοφόρος, καταπληκτικό φυτό!) για όπιο; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποκλείσουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο – αλλά το ζήτημα είναι άλλο. Κάποτε, πριν την γενίκευση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, το 99% του πληθυσμού ήταν παραγωγοί τροφής. Τώρα, υπάρχουν καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί που το ποσοστό αυτό μετριέται στα δάχτυλα του ενός χεριού (ΗΠΑ, Καναδάς, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, κλπ). Προς αυτό το ποσοστό κινούνται όλες οι χώρες στις οποίες κυρίαρχος τρόπος παραγωγής είναι ο καπιταλιστικός. Η γη, η παραγωγή, επεξεργασία και διανομή της τροφής, φυτικής και ζωικής, περνάει στα χέρια μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων (πολυεθνικών) με ολέθριες συνέπειες. Στα αχανή αγροκτήματα καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, εργασίας και το αποτέλεσμα είναι από τη μια η σπατάλη και η καταστροφή της γης κι από την άλλη η πολύ χαμηλή διατροφική αξία της παραγόμενης τροφής. Η τροφή παράγεται για να πουληθεί, έγινε εμπόρευμα. Μεγαλύτερη καταστροφή από αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει βέβαια κι ένας άλλος κίνδυνος: να χρησιμοποιηθεί η τροφή, τι λέω, χρησιμοποιείται ήδη, ως μέσον αρπαγής (ακρίβεια), καταστολής, εκφοβισμού και εξόντωσης. Αυτό που έγινε με την λαϊκή παραγωγή των φαρμάκων ( που πέρασε στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών τον προηγούμενο αιώνα), γίνεται τώρα στη παραγωγή των τροφίμων. Έτσι, δεν αποκλείεται η καλλιέργεια της ντοματιάς να διώκεται ποινικά και να πληρώνεις πρόστιμο ή να σε μπουντρουμιάζουν.
Γνωρίζουμε, φίλες και φίλοι, έχει γίνει πια κοινός τόπος, ότι καλή τροφή, φρέσκια, καθαρή, θρεπτική είναι αυτή που μπορείς να παραγάγεις ο ίδιος. Αναμφίβολα, η διαπίστωση αυτή έχει τα όριά της: μπορείς να βάλεις μια ντοματιά σε γλάστρα στο μπαλκόνι, αλλά σιτάρι πως θα μπορέσεις να καλλιεργήσεις; Να κι άλλο ένα ερώτημα: Είναι δυνατόν να πάψει νη τροφή να παράγεται για να πουληθεί, να πάψει να είναι εμπόρευμα; Κι ας υποθέσουμε ότι γίνεται, τι κάνουμε μέχρι τότε; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαμε να τα συνοψίσουμε σε ένα: πως θα παράγουμε την τροφή μας, πως θα την εξασφαλίζουμε, πως θα την καταναλώνουμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία; Μπορούμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε, ότι αυτά τα ζητήματα θα τα αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι όταν θα έρθει η ώρα εκείνη. ΛΑΘΟΣ, λάθος τεράστιο και ολέθριο! Αυτό το υποστηρίζουν διότι δέχονται ότι ο κομμουνισμός είναι κάτι που αφορά το απώτατο περελθόν, ότι είναι απροσδιόριστο χρονικά ιδεώδες ή μελλοντική αναγκαιότητα. Εμείς θεωρούμε ότι οφείλουμε στα κοινωνικά προβλήματα του παρόντος να διατυπώσπουμε κομμουνιστικές λύσεις. Κι αυτό διότι οι κοινωνίες που ζούμε είναι κομμουνιστικές κοινωνίες υπό καπιταλιστική διαχείριση – θεωρούμε ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης και ο χρόνος θα δείξει εάν είναι γόνιμος, δηλαδή επικίνδυνος για τον Κύριο και την διαιώνιση της Κυριαρχίας του.
πως να εκδίδουμε τα βιβλία μας
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Ένα από τα πολλά ζητήματα που θα μας απασχολήσει στο μέλλον είναι κι αυτό της κυκλοφορίας των ιδεών και της γνώσης, επομένως και του τρόπου έκδοσης των βιβλίων. Εάν σήμερα θέλετε να εκδώσετε ένα βιβλίο, είτε πρόκειται για λογοτεχνία είτε για δοκίμιο ή μελέτη, μπορείτε να το κάνετε με δυο τρόπους: ή να απευθυνθείτε σε κάποιον εκδοτικό οίκο ή να το εκδώσετε μόνοι μας. Εάν επιλέξετε την πρώτη λύση, πιθανόν να απογοητευθείτε. Ο εκδότης θα αποφασίσει να το εκδώσει μόνο εάν κρίνει ότι όχι μόνο δεν θα ζημιωθεί από την έκδοση αλλά ότι θα κερδίσει κιόλας. Υπάρχει περίπτωση να θεωρήσει ότι θα κερδίσει αλλά να μην το εκδώσει, λόγω του τολμηρού ή ανατρεπτικού περιεχομένου του. Υπάρχει επίσης περίπτωση, να σας το εκδώσει μόνο εάν καταβάλλετε εσείς τα έξοδα της έκδοσης. Οι εκδόσεις Γαβριηλίδης θέλουν 2.500 εβρά για να σας εκδώσουν το βιβλίο σας. Και δεν είναι οι μόνοι. Σε οποιονδήποτε εκδοτικό οίκο και να πάτε, αν του τα σκάσετε, θα σας το εκδώσει. Φυσικά, με αυτά τα χρήματα όχι μόνο καλύπτεται το κόστος του βιβλίου, αλλά εξασφαλίζεται και κέρδος! Δεν είναι μαλάκες, είναι Κύριοι!
για μια κοινωνία χωρίς εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Σε μια κοινωνία που το βιβλίο δεν θα είναι εμπόρευμα, θα υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία; ΟΧΙ, βέβαια.
Υπάρχουν σήμερα βιβλία που τα διαβάζουμε, τα χρησιμοποιούμε, που ανήκουν σε όλους και όλες και όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν, δεν είναι δηλαδή εμπορεύματα; Υπάρχουν: αυτά που βρίσκονται στις κοινόχρηστες (δημοτικές, πανεπιστημιακές, σχολικές) βιβλιοθήκες.
Οι κοινόχρηστες βιβλιοθήκες είναι το αντίπαλο δέος των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων; ΝΑΙ.
Αυτές είναι το πρότυπο για την αποεμπορευματοποίηση του βιβλίου; ΝΑΙ.
Η κομβική μας λοιπόν επιδίωξη είναι η κατάργηση των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων μέσω της ενίσχυσης των κοινόχρηστων βιβλιοθηκών; ΝΑΙ.
Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σήμερα; ΟΧΙ.
Σήμερα, μπορούμε και πως να προωθήσουμε την κατάργηση των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων; ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Με την ίδρυση συνεταιριστικών εκδόσεων, όπου οι συγγραφείς και οι αναγνώστες θα εκδίδουν μαζί τα βιβλία και θα είναι ισότιμα μέλη.
Περισσότερα, προσεχώς.
Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη
