Ο Κύριος Πρόεδρος κοντά στους πλημμυροπαθείς, λιμοκτονούντες, αστέγους Υποτελείς

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Κύριος είναι ελεήμων και φιλάνθρωπος, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πια. Τον βλέπουμε να σπεύδει αμέσως να επισκεφτεί τα θύματα των πλημμυρών, της ξηρασίας, των επιδημιών, της ανέχειας, των λιμών, της εξαθλίωσης και της φτώχειας. Καθημερινά πια βλέπουμε στην οθόνη της τηλεόρασης Προέδρους και πρωθυπουργούς, μόνοι τους ή με τις συζύγους τους, πολύ συχνά αυτές μόνες τους, αστέρια του κινηματογράφου, του αθλητισμού και του τραγουδιού να έρχονται σε άμεση επαφή με τα θύματα φυσικών και κοινωνικών καταστροφών, να συζητάνε μαζί τους, να παίρνουν αγκαλιά μικρά παιδιά, να τους συμπαραστέκονται. Κάποιοι από αυτούς βάζουν το χέρι στην τσέπη τους –  ο Τράμπ έδωσε από την περιουσία του 1 εκ. δολάρια στους πλημμυροπαθείς του Τέξας, πριν λίγο καιρό. Είναι πολύ τρέντι πάμπλουτοι καπιταλιστές να ιδρύουν φιλανθρωπικά ιδρύματα.

Continue reading

ο Κύριος και οι Κύριοι

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Φίλος της Σχολής μου ζήτησε να διευκρινίσω τι εννοώ με τον όρο Κύριος και σπεύδω να απαντήσω. Αναρωτιέται, ένας είναι ο Κύριος ή πολλοί;

Μεταξύ των ανθρώπων ως κοινωνικών όντων είναι δυνατόν να συναφθούν δύο είδη κοινωνικών σχέσεων:  η συνεργασιακή και η κυριαρχική. Στην πρώτη, οι δύο φορείς της σχέσης, που μπορεί να είναι πρόσωπα ή ομάδες ή τάξεις ή και λαοί, συμβιώνουν και συνεργάζονται με σκοπό την από κοινού επίλυση των αναπόφευκτων προβλημάτων και δυσχερειών που ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκύψουν σε μια κοινωνία. Το αποτέλεσμα αυτής της σχέσης είναι η καλλιέργεια των ικανοτήτων και των δύο φορέων της σχέσης και αυτός είναι ο λόγος που αποκαλώ τη σχέση αυτή πλεονική.

Continue reading

τα [δεύτερα] θεωνύμια

Ο ΘΕΟΣ – η δυναμοδύναμις των δυνάμεων – ο κύριος των κυριευόντων –  η κυριότης των κυριοτήτων –  ο δεσμεύων εν ασθενεία – ο απειράκις άπειρος – η ταχύτης –  ο στιγμάρχης – ο του νυν άρχων – ο του παρωχηκότος δεσπότης –  ο του ενεστώτος βασιλεύς – ο του μέλλοντος κύριος – ο υπερυπέροπλος –  ο φρικτός νοηθήναι – ο τύχης ανώτερος – ο τεινοδοκίδας – ο χθονερπιτονεμετεργάτης –  ο πάντα προς το συμφέρον οικονομών –  ο τα ασθενή ενδυναμών –  ο συμπαντάρχης –  ο του πολυπλόκου πεπτικού συστήματος των μυιών πάνσοφος δημιουργός –  ο τους πληροφοριοδότας αμείβων –  η πηγή της διαταγής –  ο εκδικησιάρχης –  η αυθεντία των αυθεντιών –  ο αυθέντης των αυθεντών –  ο τον υιόν του σταυρώσας –  ο λιμών και καταποντισμών υπέρσοφος παραγωγεύς –  η της καταστροφής πηγή –  η αυτοϊκανοποίησις –  ο τον αυνανισμόν καταδεδιωκώς –  ο την πεολεχίαν τιμωρών –  ο

Continue reading

πίκρα: η γεύση του Κυρίου

φίλες και φίλοι, καλή σας

ΔΕΝ θυμάμαι εάν το διάβασα ή το άκουσα –  μάλλον το άκουσα. Θυμάμαι όμως ότι συμφώνησα αμέσως και μάλιστα ενθουσιωδώς: η πίκρα είναι η γεύση των αριστοκρατών, του Κυρίου, όπως η όραση είναι η αίσθησή τους. Πέρασε πολύς καιρός για να κατανοήσω,  ως αθεράπευτο θύμα του πάθους της γνώσης, και το αμέσως και το ενθουσιωδώς.

ΕΑΝ όμως η πίκρα είναι αριστοκρατική γεύση, αυτό σημαίνει ότι δεν αρέσει  στους Υποτελείς; Και ποια θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η γεύση των Υποτελών; Τα ερωτήματα αυτά είναι πρόφαση για να φέρω στο προσκήνιο ένα άλλο ερώτημα, στο οποίο θα απαντήσω ευθέως:  ποιος μπορεί να είναι, ποιος είναι πιο ευτυχισμένος, ο Κύριος ή ο Υποτελής; Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι Υποτελείς είναι ευτυχισμένοι, αν είναι δυνατόν, αλλά ότι δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος εάν δεν είσαι Υποτελής. Θα μου πείτε βέβαια, μα τι είναι ευτυχία, ποια είναι η ευτυχία; Θα σας απαντήσω αμέσως:  είναι η ικανότητα να υποφέρω την τραγικότητα της ζωής, να αντιμετωπίσω τον θάνατο, όχι τον Θάνατο, είναι αυτό που συνδέεται με αυτήν, το γέλιο δηλαδή, ο μεγάλος αντίπαλος του Θανάτου, είναι η ταύτιση του πρέπει και του θέλω, το θελωπρέπει, είναι η καλή παρέα, είναι η ικανότητα του εγγράφειν εις τους όρχεις και εις την κλειτορίδα την μάταιη σοβαρότητα του κόσμου τούτου, η ικανότητα δηλαδή του γλεντιού.

Continue reading

για το θέλγητρο του Κυρίου: ή γιος (και εγγονός) ή γαμιάς· (ή, και γιος και γαμιάς)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΑΝ ψήφιζαν μόνο οι γυναίκες, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξασφάλιζε πολύ άνετα αυτοδυναμία. Πρόκειται περί βεβαιότητας. Η βεβαιότητα αυτή μας ωθεί να κάνουμε κάποιες σκέψεις πάνω σε ένα υπό διερεύνηση ζήτημα – το ζήτημα του θελγήτρου του Κυρίου, του θελκτικού, ελκυστικού, τραβηχτικού Κυρίου·  του θελγήτρου της Κυριαρχίας, της Κυριαρχίας ως θέλγητρο. Δεν είναι οι μόνες που θα κάνουμε. Τα αποτελέσματα των εκλογών εγείρουν πολλά ζητήματα, κάποια καινοφανή – θα τα εξετάσουμε όλα, όσα τουλάχιστον έχω αντιληφθεί,  τις επόμενες μέρες. Σήμερα θα τα αναφέρω μόνο και θα περιοριστώ να εξετάσω μια πτυχή του ενός από αυτά – τη σχέση του Κυρίου με τη γυναίκα και κυρίως με την υποτελή γυναίκα. Να τα άλλα ζητήματα: της αυτοακύρωσης του λόγου του Κυρίου ως η υψίστη έκφανση του λόγου της απάτης, της αποχής, της αυτοεξαπάτησης, της μίμησης, της ανθρωποβοσκητικής, του μικροαστικού ηρωισμού, της προδοσίας της ομάδας.

ΠΡΟΤΙΜΩ τη λέξη θέλγητρο από τη λέξη γοητεία. Η πρώτη δηλώνει μεν ό,τι και η γοητεία, την ελκτική δύναμη που διαθέτει κάποιος, την οποία και ασκεί – θα δούμε πως και με ποιους σκοπούς – δηλώνει όμως και κάτι άλλο: το μέσον που διαθέτει η ελκτική Ισχύς και με το οποίο επιτυγχάνεται η έλξη. Η κατάληξη -τρον δηλώνει το μέσον (άροτρον – το μέσον με το οποίο οργώνουμε, αρόω – πρβλ. κάτοπτρο, ανάκλιντρο, σκήπτρο, σκιάχτρο  και άλλα πολλά). Το θέλγητρο είναι το μέσον με το οποίο θέλγουμε, ελκύουμε, τραβάμε, μαγεύουμε, καταπραΰνουμε, μαγνητίζουμε, έως και υπνωτίζουμε). Στα αρχαία ελληνικά το θέλγητρον είναι κάθε τι που θέλγει, το μαγικό μέσο, το μαγικό φίλτρο, ενώ το θελκτήριον είναι και το μέσον και η ελκτική δύναμη, η γοητεία.

ΔΕΝ έχουμε εξετάσει το ζήτημα του θελγήτρου του Κυρίου, της ελκτικής, ελκυστικής, τραβηχτικής δύναμης που διαθέτει. Δεν μας επιτρέπεται να το αρνηθούμε. Ο Κύριος διαθέτει θέλγητρο, γοητεία, ελκτική δύναμη, επειδή διαθέτει θέλγητρα, πολλά μάλιστα. Όσα πιο πολλά διαθέτει, τόσο πιο μεγάλη και πολύπλευρη η θελκτική Ισχύς Του: νεαρή ηλικία, νιάτα δηλαδή, άρα σωματική δύναμη, άρα υγεία, άρα μακριά από τον θάνατο, άρα σεξουαλική δύναμη· ήπιος λόγος, άρα αποφυγή της βίας, απάτη, φήμη, πλούτος, ισχύς· ικανότητα και  δυνατότητα σχεδιασμού, δημιουργίας, επινόησης του μέλλοντος, εκπλήρωσης επιθυμιών, επιβολής ελέγχου. Αυτά είναι τα θέλγητρά του και τα χρησιμοποιεί συστηματικά, συνειδητά, προγραμματισμένα, μελετημένα – με μεγάλη αποτελεσματικότητα.

Continue reading

εύστροφος και ευστροφία: γάτα πεταλωμένη ο Βαρουφάκης, ο μεταμοντέρνος σύμβουλος του Κυρίου

 

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΑΝ  έγραφα μια Κυριολογία, θα αποτελούνταν από δύο μέρη. Στο πρώτο θα εξέταζα τους όρους με τους οποίους είναι γνωστός ο Κύριος από γλωσσολογικής και ιστορικής έποψης: άρχων, ταγός, παχύς, γνώριμος, αγός, αγάς, βοεβόδας, τσάρος, lord, δούκας, φαραώ, φίρερ, μεσιέ, leader και άλλα πολλά πολλά. Στο δεύτερο θα σχολίαζα την προσωπικότητα και την πρακτική μερικών Κυρίων αλλά και συμβούλων του Κυρίου (λ.χ., Μακιαβέλι) που και αυτοί Κύριοι είναι, αν και ψιλικατζήδες, υποτελείς δηλαδή. Ένα κεφάλαιο θα το αφιέρωνα ασφαλώς στον Κύριο Βαρουφάκη. Και να τι θα έγραφα περίπου.

Continue reading

η ηδονή του Κυρίου: η κάμψη της βούλησης του αντιπάλου (> Υποτελής)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η δυτική γραμματεία, λογοτεχνία και φιλοσοφία κυρίως, καταγράφει μια διπλή αμφιθυμία του Κυρίου προς τους Υποτελείς. Η πρώτη: θα ήθελε και να υπάρχουν και να μην υπάρχουν. Θα ήθελε να υπάρχουν διότι χωρίς αυτούς θα φάει τ’ αρχίδια του και θα ψοφήσει μέσα στη βρόμα· θα ήθελε να μην υπάρχουν διότι η εξάρτησή του από αυτούς τον ενοχλεί, τον εξοργίζει. Η δεύτερη: θα ήθελε να υπάρχουν όπως είναι αλλά θα ήθελε και να υπάρχουν αλλιώς, να είναι άλλοι. Θα ήθελε  να είναι άλλοι, θα ήθελε να είναι υπάκουοι, αφοσιωμένοι, πιστοί· εάν ήταν όμως όπως τους θέλει, θα υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα. Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σήμερα.

Continue reading

ο Κύριος είναι γενναίος· Εκφοβιστική Τέχνη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέσα

ΟΤΑΝ φοβόμαστε, όταν φοβόμαστε γιατί μας εκφοβίζουν άλλοι όχι η φύση, και είμαστε και  δεν είμαστε άνθρωποι· ο Θεός και υπάρχει και δεν υπάρχει· ο Κένταυρος και υπάρχει και δεν υπάρχει. Πιθανόν αυτός ο τρόπος σκέψης να μας ξενίζει, να μας εκπλήσσει, να προκαλεί απορίες. Βρίσκεται στον αντίποδα ενός άλλου τρόπου σκέψης, ο πυρήνας του οποίου είναι η αναπαραγωγή, η διαιώνιση, η ενίσχυση της ταυτότητας, της μονοδιάστατης μονομέρειας, ο περιορισμός, η συρρίκνωση της πραγματικότητας, η επιβολή της ένδειας και της σπάνης, ο εξοβελισμός της έκπληξης – δεν είναι ο εμπλουτισμός, η επισήμανση εναλλακτικών εκδοχών,  δεν είναι η διεύρυνση του ψυχικού, διανοητικού, συναισθηματικού και κοινωνικού ορίζοντα, η διεύρυνση της συνείδησης, η ενίσχυση της επινόησης και της δημιουργίας.

ΕΧΟΥΜΕ μάθει να σκεφτόμαστε ως εξής: το Α είναι Α και δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο (Αριστοτέλης). Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το Α είναι Α αλλά μπορεί και να είναι και κάτι άλλο από το Α – να είναι Α+ή Β· δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το Α μπορεί να υπάρχει αλλά μπορεί και να μην υπάρχει. Και είμαστε βέβαιοι ότι αυτός ο τρόπος σκέψης (Α=Α) είναι  ανθρώπινος, καθαρά ανθρώπινος, ότι είναι ο μοναδικός επειδή είναι φυσικός. Αυτός ο ίδιος ο τρόπος σκέψης δεν μας επιτρέπει να εικάσουμε, δεν μας επιτρέπει να τολμήσουμε να σκεφτούμε ότι είναι ένας τρόπος σκέψης που εμφανίστηκε κάποια στιγμή στην ιστορία, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις, ότι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν αυτοί που τον επινόησαν, τον επέβαλαν. Το ότι υπάρχει μέχρι σήμερα και θα υπάρχει για πολύ ακόμα, αν και οι ρωγμές του τον καθιστούν ετοιμόρροπο, είναι γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ένα πολύ αποδοτικό εργαλείο, ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο, ένα πολύ τρομακτικό όπλο αναπαραγωγής, διαιώνισης και ενίσχυσης της Κυριαρχίας. Διότι αυτοί που πρώτοι τον επινόησαν, τον επέβαλαν και τον διέδωσαν ήταν Κύριοι, ήταν οι γαιοκτήμονες δουλοκτήτες στην αρχαία Ελλάδα, πολλοί εκ των οποίων ήταν φιλόσοφοι, ποιητές, ιστορικοί, δραματουργοί.

ΑΣ εξετάσουμε, πολύ σύντομα, πριν καταπιαστούμε με το σημερινό μας θέμα,  τη λέξη γενναίος. Ποιος είναι γενναίος; Για ποια γέννα πρόκειται; Ποια ήταν η αρχική σημασία του επιθέτου, ποια η σημασιολογική του εξέλιξη;

Continue reading