Μάρτιος 2009

There were 39 posts published in Μάρτιος 2009 (this is page 3 of 4).

ποιμενισμός/αρχαία ελληνική γλώσσα και Ιλιάδα/εισαγωγή

φίλες και φίλοι. γεια σας και χαρά σας

Από το 3000 π. Χ. ίσως και νωρίτερα, και μέχρι το 1400 μ. Χ., επί πέντε ολόκληρες χιλιετίες, στον ευρύτερο χώρο της Ευρασίας εκτυλίσσονταν κατά καιρούς ένα φαινόμενο το οποίο δεν έχει μελετηθεί όσο θα έπρεπε, αν και άφησε ανεξίτηλα σημάδια πάνω στην παγκόσμια Ιστορία, αν και προκάλεσε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, τις συνέπειες των οποίων τις ζούμε και σήμερα. Πρόκειται για τον ποιμενισμό και ιδίως μια ιδιαίτερη μορφή του, αυτή που μας ενδιαφέρει περισσότερο, τον νομαδικό ποιμενισμό. Από την εποχή των πρώιμων ποιμενικών πολιτισμών (4.500-2.500), που εμφανίστηκαν στις αχανείς στέπες της σημερινής Ουκρανίας και των γύρω περιοχών, μέχρι τις επιδρομές μογγολικών φυλών του 14ου και 15ου μ. Χ. αιώνα, ο κόσμος των αγροτικών κοινοτήτων μαστίζονταν από τις επιδρομές ποιμενικών φύλων που έσπερναν τον όλεθρο, αρπάζοντας και καταστρέφοντας ό,τι έβρισκαν μπροστά τους για να επιστρέψουν στα πατρικά βοσκοτόπια τους ή, συχνότερα, να εγκατασταθούν ως κατακτητές. Από αυτές τις αμέτρητες επιδρομές των ποιμενικών φύλων, οι αρχαιότερες γραπτές πηγές αναφέρονται σε αυτό που επιτάχυνε το τέλος της αρχαιότητας, το τέλος δηλαδή του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής και της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και είναι γνωστό ως “μετανάστευση των λαών”. Τα αρχαιολογικά ευρήματα μας πάνε ακόμα πιο πίσω: οι ποιμενικές επιδρομές θα πρέπει να άρχισαν γύρω στο 4000 π. Χ., μερικούς αιώνες νωρίτερα ή αργότερα. Αν και ο πληθυσμός αυτών των νομαδικών ποιμενικών φύλων ήταν πολύ πιο μικρός από αυτόν των αγροτικών κοινοτήτων, κυριαρχούσαν και επέβαλαν τη γλώσσα τους αφομοιώνοντας τους κατακτημένους πληθυσμούς. Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση μας το επιβεβαιώνει περίτρανα. Οι λαοί και οι γλώσσες που κυριαρχούν σήμερα πάνω στη Γη είναι ποιμενικής προέλευσης. Ποιμενικής προέλευσης είναι και ο  δυτικός πολιτισμός. Τι απέγιναν οι λαοί και οι γλώσσες της ύστερης νεολιθικής και της εποχής του χαλκού; Εξαφανίστηκαν όλες. Η εξόντωση των γηγενών της Αμερικής, Αφρικής και Αυστραλίας από τους Ευρωπαίους  κονκισταδόρες (κατακτητές) ωχριά μπροστά στην εξόντωση των λαών και την καταστροφή των πολιτισμών της ύστερης νεολιθικής και της εποχής του χαλκού από τους προγόνους τους.

Continue reading →

αθλα επί Πατρόκλω/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στη ραψωδία Ψ της Ιλιάδας διαβάζουμε την αρχαιότερη περιγραφή αθλητικών αγώνων. Η περιγραφή αυτή είναι γνωστή ως αθλα επι Πατρόκλω, δηλαδή (αθλητικοί) αγώνες προς τιμήν του αποθανόντος Πατρόκλου. Καταλαμβάνει 640 στίχους, από τους 897 της ραψωδίας, οι περισσότεροι όμως (400) αφορούν την περιγραφή του πρώτου αγώνα, της αρματοδρομίας. Τρεις αγώνες (πυγμαχία, πάλη, αγώνας δρόμου) στριμώχνονται σε 145 στίχους, ενώ οι τέσσερις τελευταίοι (κονταρομαχία, σφαιροβολία, τοξοβολία και ακοντισμός)  υποφέρουν στους τελευταίους 100. Για ένα αγώνισμα, 400 στίχοι· για εφτά αγωνίσματα, 245 στίχοι: γιατί;

Continue reading →

Αρπακτική/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Εάν με ρωτούσε κάποιος να πω τη γνώμη μου σχετικά με το ζήτημα ποιοι από τους στίχους της Ιλιάδας είναι πιο σημαντικοί, με κριτήριο τη μορφή θα θεωρούσα τον Σ 576, ενώ με κριτήριο το περιεχόμενο τον Β 298.  Ο πρώτος είναι ένας στίχος σπάνιας ομορφιάς: τον διαβάζεις κι ακούς το κελάρυσμα του νερού ενός μικρού ποταμού και βλέπεις τις κορφές των καλαμιών στις όχθες του να λυγίζουν από το αεράκι : πάρ ποταμόν κελάδοντα, παρά ῥοδανόν δονακῆα. Ο δεύτερος μας λέει ποιος είναι ο ήρωας, ποιος είναι ο Κύριος, ποια είναι η βάση της Κυριαρχίας, ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό του δυτικού πολιτισμού, ποιος είναι ο καπιταλισμός: αισχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι: κι όμως ντροπή είναι, τόσο που ‘μεινες, να γύρεις [να γυρίσεις] με άδεια χέρια, μεταφράζουν οι Καζαντζάκης-Κακριδής, ενώ η επεξήγηση στις αγκύλες είναι δική μου, μιας και για να διαβάσεις αυτή τη μετάφραση πρέπει να έχεις κι ένα πολύτομο λεξικό της ελληνικής δίπλα σου. Τα λόγια αυτά του Οδυσσέα, τα οποία βρίσκουν σύμφωνους όλους τους ήρωες, τους ποιμένες-πολεμιστές, θα μπορούσαμε να τα διατυπώσουμε κι ως εξής: εάν το να γυρίζεις με άδεια χέρια μετά από μια μεγάλης διάρκειας εισβολή είναι αίσχος, το αγαθό, το ιδανικό θα ήταν να γυρίσεις με όσο το δυνατόν περισσότερη λεία σε όσο το δυνατόν συντομότερο χρόνο. Αυτό είναι το όραμα του δυτικού Κυρίου κι αυτόν εννοώ πάντα ακόμα κι όταν παραλείπω το επίθετο δυτικός. Έτσι κι αλλιώς, μόνο ο δυτικός Κύριος μας έχει μείνει, δεν υπάρχει άλλος. Με λίγες λέξεις ο σοφός αοιδός συμπυκνώνει την κομβική πρακτική του Κυρίου, τη λατρεία της ταχύτητας, τη λατρεία της μεγέθυνσης και ασφαλώς τον ορθό λόγο, την διάκριση μέσου και σκοπού, την επιλογή δηλαδή των πρόσφορων μέσων που επιτρέπουν την επίτευξη του σκοπού.

Continue reading →

Νεολιθική Γλωσσολογία/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Από το 10.000 μέχρι το 2000 π. Χ., από τις πρώτες αγροτικές κοινότητες μέχρι την  έναρξη των αλλεπάλληλων εισβολών των πολυάριθμων ποιμενικών φύλων από τις στέπες της Ευρασίας και τις ερήμους της Αραβίας, οι οποίες έληξαν με τις τελευταίες κατακτήσεις του μογγολικών και τουρκικών φυλών κατά τον 13ο και 14ο μ.Χ. αιώνα, στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, των Βαλκανίων, της Αιγύπτου και της δυτικής Ευρώπης εμφανίστηκε ένας πολύ σημαντικός πολιτισμός, ο νεολιθικός,  το κύτταρο του οποίου ήταν οι αυτόνομες αγροτικές κοινότητες. Οι νεολιθικές κοινωνίες και οι κοινωνίες της πρώιμης εποχής του χαλκού κατακτήθηκαν από τα ποιμενικά φύλα ενώ οι γηγενείς, όσοι δεν εξοντώθηκαν ανηλεώς, όπως θα δούμε, αφομοιώθηκαν με τους κατακτητές ενώ οι γλώσσες που μιλούσαν χάθηκαν. Υπάρχουν όμως κάποιες γλώσσες που κατάφεραν να επιβιώσουν, όπως η βασκική και πολλές καυκασιανές γλώσσες (καρτβελική, αμπχαζοαντιγκεϊκή, ναχονταγκεϊκή). Εκτός από αυτές, κάποιες άλλες άφησαν γραπτά μνημεία – πολλά από τα οποία καταφέραμε να διαβάσουμε, όπως η αρχαία αιγυπτιακή και η σουμερική. Τα κείμενα όμως που είναι γραμμένα στην Γραμμική Γραφή Α΄ παραμένουν ένα μυστήριο και ίσως παραμείνουν για πάντα, εάν δεν ασχοληθούμε με τη μελέτη των νεολιθικών γλωσσών. Οι κατακτητές ποιμένες ασχολούνται με την ιστορία των γλωσσών τους, η Ινδοευρωπαϊκή Γλωσσολογία είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά δεν δείχνουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τις γλώσσες των κατακτημένων λαών. Εμείς εδώ στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών θα αρχίσουμε να το κάνουμε και καλούμε όλους  και όλες που ασχολούνται με αυτό το ζήτημα να συνδράμουν. Από τη μεριά μας θα κάνουμε ότι μπορούμε: θα φέρουμε στο προσκήνιο όσες νεολιθικές γλώσσες είναι γνωστές, θα παρουσιάσουμε σύντομες εισαγωγές τους και θα επιχειρήσουμε να συνδράμουμε στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Γραφής Α.

Continue reading →

Avesta/εισαγωγικό σημείωμα

φίλες και φίλοι. γεια σας και χαρά σας.

Κατά τη διάρκεια της μετάβασης από την εκτροφή των ζώων και τον νομαδικό βίο στην καλλιέργεια της γης και στη μόνιμη εγκατάσταση, από τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής σε άλλους, που καθορίζονταν από τον τρόπο παραγωγής που κυριαρχούσε στις κοινωνίες που κατακτήθηκαν, οι Κύριοι, η πολεμική αριστοκρατία,  πολλών ποιμένων εισβολέων συνέταξαν κάποια κείμενα στα οποία καταγράφεται τόσο η ασυμβατότητα των παραδοσιακών ποιμενικών αξιών με τον νέο τρόπο παραγωγής όσο και οι νέες αξίες. Τα κείμενα αυτά είναι η Ιλιάδα των ελληνόφωνων ποιμένων εισβολέων, η Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων επιδρομέων, το Κοράνι των Αράβων κατακτητών, η Μαχαμπαράτα και οι Βέδες των Ινδών, η Αβέστα των Ιρανών. Εάν εξαιρέσουμε τα κείμενα των Ινδών, τα οποία είναι τεράστια σε έκταση (η Μαχαμπαράτα είναι πενταπλάσια της Παλαιάς Διαθήκης) τα άλλα κείμενα είναι προσιτά στον καθένα. Μετάφραση όμως της Αβέστα δεν υπάρχει, παρόλο που είναι μικρότερης έκτασης από το Κοράνι. Το κενό αυτό θα επιχειρήσει να καλύψει η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών μεταφράζοντας από τα γερμανικά το πλήρες κείμενο. Επιλέξαμε την μετάφραση του Fritz Wolff, μαθητή του ινδοϊρανιστή Christian Bartholomae, λόγω της ακρίβειάς και της πληρότητας που την χαρακτηρίζουν. Η μετάφραση δημοσιεύτηκε το 1910 και ανατυπώθηκε το 1960 στο Στρασβούργο από τον ίδιο εκδότη (Karl J. Trűbner). Ο Wolff δεν μετέφρασε τις Γκάτες (άσματα), το αρχαιότερο και ιερότερο τμήμα της Γιάσνα (θυσία, κεφ. 28-34 και 43-51) και παραπέμπει στη μετάφραση του δασκάλου του, στην οποία και θα βασιστούμε. Η μετάφραση γίνεται από τον    ,ενώ την επιμέλεια έχει αναλάβει ο υποφαινόμενος.

Continue reading →

πολιτισμός είναι ο περιορισμός της επιθυμίας της αλληλοβοράς

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Μας ξυπνάει το ξυπνητήρι, πίνουμε καφέ, πάμε στη δουλειά μας με το αυτοκίνητο, επιστρέφουμε χωρίς να γλιτώσουμε το μποτιλιάρισμα, βλέπουμε τις ειδήσεις στη τηλεόραση, κοιμόμαστε· εάν ζούσαμε στον Μεσαίωνα, το καθημερινό μας πρόγραμμα θα ήταν διαφορετικό, όπως κι αν ζούσαμε στην αρχαία Ρώμη, σε ένα κινέζικο χωριό της ίδιας εποχή, στην έρημο Καλαχάρι, κλπ. Θα ζούσαμε διαφορετικά: θα εργαζόμασταν, θα μετακινούμασταν, θα μιλούσαμε, θα χορεύαμε, θα παίζαμε διαφορετικά. Τι θα ήμασταν όμως υποχρεωμένοι να κάνουμε σε όποια κοινωνία κι αν ζούσαμε, σε οποιαδήποτε εποχή; Να περιορίσουμε την επιθυμίας μας – και την εξ αυτής προερχόμενη ελευθερία. (Για λόγους συντομίας θα την αποκαλώ σκέτη “ελευθερία”, έχοντας την βεβαιότητα ότι μετά την παραπάνω διευκρίνιση, την οποία δεν θα ξεχνά ο αναγνώστης, δεν θα υπάρξουν παρερμηνείες). Αυτό και μόνο αυτό θα ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε. Αλλά για ποια επιθυμία και ποια ελευθερία πρόκειται; Και τι θα συμβεί εάν δεν την περιορίσουμε αυτή την επιθυμία. Μιας και είμαι βέβαιος ότι οι απαντήσεις είναι πλέον κοινό κτήμα, θα περιοριστώ μόνο να τις συμπυκνώσω όσο πιο απλά γίνεται: εάν δεν περιορίσουμε την επιθυμία και την ελευθερία, ο αλληλοσπαραγμός και η αλληλοβορά θα γενικευτεί τόσο που δεν θα μείνει ούτε ένας άνθρωπος πάνω στη γη.

Continue reading →

η χειρονομία του κωλοδάχτυλου

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στη σημερινή διάλεξη θα ασχοληθούμε με τη χειρονομία του κωλοδάχτυλου και με τις εκφράσεις που σχετίζονται με αυτήν: π.χ., του έβαλα χοντρό/αυστηρό κωλοδάκτυλο, Η χειρονομία αυτή είναι γνωστή σε όλο τον δυτικό πολιτισμό: προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα, ήταν γνωστή στη ρωμαϊκή κοινωνία και μέσω αυτής πέρασε στον δυτικό κόσμο. Η χειρονομία παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον και με απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια. Την άνοιξη του 1987 (πως περνάνε τα χρόνια!)  είχα δημοσιεύσει ένα ομώνυμο άρθρο σε ένα περιοδικό, τον Σχολιαστή, ίσως κάποιες και κάποιοι να το θυμούνται, στο πλαίσιο της συγγραφής της Γαμησιολογίας. Η χειρονομία συνιστά εκδήλωση εξεγερσιακής διάθεσης και είναι ευρύτατα διαδεδομένη στο κόσμο της νεολαίας, του γηπέδου, της εξέγερσης, της Αριστεράς, των αντιεξουσιαστών, κλπ. Υπάρχει μια πολύ γνωστή φωτογραφία της χειρονομίας του κωλοδάχτυλου με δράστη ένα νεαρό εξεγερμένο (από το γαλλικό Μάη;), την οποία μπορείτε να θαυμάσετε στη σελίδα 32 του 11ου τεύχους (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2007) του περιοδικού  FUTURA. Είναι μια υβριστική χειρονομία και ανήκει στο οπλοστάσιο της γαμηστικής υβρεολογίας, μαζί με τις λεκτικές γαμιέσαι ή άει γαμήσου και τις  απειλητικές γαμηστικές βρισιές θα σε γαμήσω, κλπ., με τις οποίες θα ασχοληθούμε διεξοδικά στο άμεσο μέλλον. Τα ζητήματα που εγείρει αυτή η χειρονομία είναι πολλά: ποιο μήνυμα στέλνει αυτή η χειρονομία; Ποιος είναι ο πομπός και ο δέκτης του μηνύματος; Το μήνυμα είναι το ίδιο όταν το  στέλνει ο Κύριος στον υποτελή κι όταν το στέλνει ο υποτελής στον Κύριο; Τι συμβαίνει όταν ο πομπός και ο δέκτης είναι της ίδιας κοινωνικής θέσης; Ποια σχέση εγκαθιδρύεται, ή επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί, όταν ο πομπός και ο δέκτης είναι υποτελής; Με αυτά λοιπόν τα ζητήματα και με άλλα πολλά θα ασχοληθούμε στη σημερινή διάλεξη.

Continue reading →

Γραμματικοποίηση της Ιστορίας/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Λέμε: ο καλός, η καλή, το καλό, και: ο, η διεθνής, το διεθνές. Γιατί στη πρώτη περίπτωση διακρίνουμε μορφολογικά το αρσενικό από το θηλυκό γένος ενώ στη δεύτερη η μόνη διάκριση που υπάρχει είναι αυτή μεταξύ εμψύχου και άψυχου; Πιθανόν, αυτή τη διαφορά να μην την έχετε επισημάνει. Από τη στιγμή όμως που την επισημαίνουμε, εγείρονται μπροστά μας πολλά ερωτήματα τα οποία διψάνε για μια απάντηση. Κι εμείς διψάμε, εμείς και εσείς, εδώ στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και σκοπεύουμε να ανοίξουμε βαθιά πηγάδια στο πεδίο της Γραμματικής γνωρίζοντας ότι θα βρούμε καθαρό και δροσερό νερό. Να μερικά από αυτά τα ερωτήματα: ποια από τις δυο καταστάσεις είναι αρχαιότερη; Η διάκριση ή η μη διάκριση του θηλυκού και αρσενικού γένους; Υπάρχει τρόπος να το ερευνήσουμε και να διατυπώσουμε μια απάντηση; Εάν, λέμε εάν, η μόνη διάκριση που υπήρχε, αναφέρομαι πάντα στην (αρχαία και νέα) ελληνική γλώσσα,  ήταν αυτή μεταξύ έμψυχου και άψυχου, πως περάσαμε στην διάκριση του έμψυχου σε αρσενικό και θηλυκό γένος; Τι μπορούμε να μάθουμε για τους  ομιλητές της πρώτης και της δεύτερης κατάστασης; Ποιες είναι οι αξίες των ομιλητών της γλώσσας που διακρίνει μόνο τα έμψυχα όντα από τα άψυχα και ποιες αυτής που διακρίνει τα πρώτα σε αρσενικά και θηλυκά; Αυτή η μορφολογική εξέλιξη κατέγραψε κάποια κοινωνική αλλαγή ή μήπως αυτή οφείλεται σε άλλους λόγους; Είναι δυνατόν μια κοινωνική αλλαγή να καταγραφεί στη μορφολογική αλλαγή; Επιτρέπεται να αντιμετωπίσουμε την μορφολογία ως ιστορική πηγή; Την σύνταξη, την φωνητική, τη σημασιολογία; Είναι δυνατόν η Ιστορία να καταγράφεται στη Γραμματική; Μπορούμε να μιλάμε για Γραμματικοποίηση της Ιστορίας;

Continue reading →

αδρομερές σκιαγράφημα δυο ιστοριών του ανθρώπινου γένους/πρώτη διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στον κύκλο διαλέξεων που φέρει τον τίτλο αδρομερές σκιαγράφημα δύο ιστοριών του ανθρώπινου γένους θα υποστηρίξουμε την άποψη ότι ενώ το ανθρώπινο γένος είναι ένα, οι ιστορίες του είναι δύο, τις οποίες και θα αφηγηθούμε. Στο “αδρομερές σκιαγράφημα” που θα ακολουθήσει η υποστήριξη της άποψης περί των δύο ιστοριών και η αφήγηση  δεν διακρίνονται. Η ίδια η αφήγηση συνιστά την υποστήριξη της άποψης. Σήμερα, και το εννοώ κυριολεκτικά μιας και το παρόν διαρκεί όσο και το μέλλον, δηλαδή πολύ, οι δυο ιστορίες έχουν συμπυκνωθεί, κωδικοποιηθεί και καταγραφεί στην δεινή κατάσταση που βρίσκεται τόσο η ανθρώπινη κοινωνία όσο και η φύση. Η καταστροφή της  φύσης και της κοινωνίας, σε βαθμό εξαφάνισης, θα ήταν μια ακόμα, η έσχατη φυσικά, ένδειξη της ύπαρξης δύο ιστοριών. Επειδή οι ιστορίες αυτές είναι ίσης έκτασης, εάν η μία αποδειχτεί σύντομη, σύντομη αναπόφευκτα θα είναι και η άλλη. Εάν η μία ιστορία συμπυκνωθεί, από κάποιους εξωγήινους επισκέπτες φυσικά,  στην πρόταση “το ανθρώπινο γένος δεν υπάρχει” η άλλη ιστορία θα συμπυκνωθεί στη πρόταση “το ανθρώπινο γένος υπήρξε”. Επειδή όμως το ανθρώπινο γένος υπάρχει ακόμα, οι δύο ιστορίες έχουν κωδικοποιηθεί στις δύο δυνατότητες που αντιμετωπίζουμε σήμερα: να διαβούμε τα πρόθυρα της Αποκάλυψης (την Κόλαση, όπως θα δούμε, τη ζούμε εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια – εννοώ την συνειδητή αποτροπή της επίλυσης των συσσωρευμένων επί χιλιάδες χρόνια και παγκόσμιων πια κοινωνικών προβλημάτων) ή να διαβούμε τις πύλες του Παραδείσου, δηλαδή να επιλύσουμε τα συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα και επιδεινούμενα κοινωνικά προβλήματα διαθέτοντας όλο το τεράστιο κοινωνικό πλούτο που παράγουμε, τις απέραντες γνώσεις που έχουμε αποκτήσει και τον πλούσιο χρόνο που μπορούμε να έχουμε εργαζόμενοι λίγες μέρες το χρόνο. Κατά συνέπεια, η μια ιστορία είναι η ιστορία της Κόλασης, δηλαδή του κολασμού, της τιμωρίας που επιβάλλεται εξ αιτίας της μη έγκαιρης επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων, και η άλλη είναι η ιστορία του Παραδείσου, της δυνατότητας επίλυσης των προβλημάτων.

Continue reading →

Επιτηρητική/Παρακολουθητική/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Επιτηρητική είναι η εφαρμοσμένη τέχνη, η πρακτική επιστήμη της επιτήρησης του υποτελούς Παραγωγού του κοινωνικού πλούτου από τον Κύριο, τον άρπαγα και καταστροφέα αυτού του πλούτου. Σκέφτηκα να συμπληρώσω και τον όρο Παρακολουθητική, μιας και σημασιολογικά οι παραπάνω όροι δεν ταυτίζονται. Εάν η επιτήρηση είναι ανοιχτή, απροκάλυπτη, δηλωμένη παρακολούθηση όλων των υποτελών ως ολότητα, η παρακολούθηση είναι κρυφή, καλυμμένη επιτήρηση όλων των υποτελών ως ατομική ύπαρξη.  Θα αφιερώσουμε τις πρώτες διαλέξεις στην επισήμανση και την μελέτη τόσο της εννοιολογικής διαφοράς όσο και της προέλευσης και λειτουργίας των δύο αυτών πρακτικών του Κυρίου. Και θα επιχειρήσουμε ασφαλώς να δώσουμε μια απάντηση στα κομβικής σημασίας ερωτήματα: γιατί ο Κύριος, ο ένοπλος ζητιάνος, ποθεί διακαώς να επιτηρεί και να παρακολουθεί τον υποτελή Παραγωγό; Τι ακριβώς θέλει να μάθει; Τα καταφέρνει και , αν ναι, ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της επιτυχίας;

Continue reading →