Φίλες και φίλοι, στο κείμενο που θα διαβάσετε θα υποστηρίξω την πρόβλεψη ότι τα επόμενα δέκα χρόνια θα ζήσουμε τη διάλυση του Πασόκ και της Ιστορικής Αριστεράς, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιων άλλων μεγαλομανιακών απολιθωμάτων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, κλπ) . Η Αριστερά περιμένει ότι ο κόσμος της εργασίας θα εγκαταλείψει το Πασόκ και θα στραφεί προς αυτήν. Τι αυταπάτη! Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει η Αριστερά! Από το 1974 μέχρι σήμερα, τρεις φορές ο κόσμος της εργασίας στράφηκε προς την Αριστερά, αλλά η Αριστερά τον απέπεμψε κακήν κακώς. Η ιστορική Αριστερά δεν θέλει μια ισχυρή Αριστερά, το μόνο που επιδιώκει είναι η αναπαραγωγή των προνομίων των στελεχών των κομμάτων της. Το ΠΑΣΟΚ είναι δημιούργημα της Αριστεράς. Η τύχη της Αριστεράς είναι άρρηκτα δεμένη με τη τύχη του Πασόκ: η διάλυση του Πασόκ θα επιταχύνει τη διάλυση της Αριστεράς. Τι θα κάνει ο κόσμος της εργασίας; Αποχή. Αποχή, έως ότου εμφανιστεί η Αριστερά του μέλλοντος, που σίγουρα θα εμφανιστεί μιας και είναι υπό διαμόρφωση. Πιστεύω πως θα σκάσει μύτη σε λίγα χρόνια. Μία από τις πρωτοβουλίες που θα πάρει θα είναι η συνειδητή και αποφασιστική ανάληψη πρωτοβουλιών που θα κινηθούν προς την κατεύθυνση της διάλυσης του ΠΑΣΟΚ και της Ιστορικής ψοφοδεούς και ηττοπαθούς Αριστεράς.
Υπάρχει κάποιος τρόπος να πείσει τους εργαζόμενους η σημερινή Αριστερά να στραφούν προς αυτήν;Υπάρχει ένας και μόνο ένας: να καταργήσει τα προνόμια των στελεχών της, να καταργήσει τους επαγγελματίες πολιτικούς της. Πως; Είναι απλό: κανένας και καμιά δεν θα εκλέγεται πάνω από μια φορά βουλευτής και μόνο για λίγους μήνες, ώστε όλοι και όλες οι υποψήφιοι μιας εκλογικής περιφέρειας που κερδίζει μία ή περισσότερες έδρες να γίνονται βουλευτές. Εάν ο Σύριζα καθιερώσει αυτό το μέτρο, στις προσεχείς εκλογές θα πάρει πάνω από 20-25% κι αν δεν γίνει αυτό εγώ θα κάτσω στη πλατεία Συντάγματος να περάσετε να με φτύσετε. Μπορεί το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει αυτή την καλής θέλησης κίνηση; ΟΧΙ, κατηγορηματικά ΟΧΙ. Γι αυτό και οι μέρες τους είναι μετρημένες. Χεστήκαμε για τον ορθότητα της πολιτικής γραμμής. Το μόνο που θέλουμε είναι ταύτιση λόγων και έργων. Αυτή είναι η πρώτη, λογικά και χρονικά, ορθή πολιτική γραμμή. Όλες οι άλλες έπονται.
Με το σημερινό σημείωμα θα επιχειρήσω να δείξω ότι, όταν, κατά τη διάρκεια μιας απεργίας, κατεβαίνουμε στο δρόμο και διαδηλώνουμε, αντί να χρησιμοποιήσουμε ένα πιο ισχυρό όπλο, καταφεύγουμε σε ένα λιγότερο ισχυρό, κι αντί να παρατείνουμε την έμπρακτη (προσωρινή) κατάλυση της κυριαρχικής σχέσης (είναι και αυτό η απεργία), επιστρέφουμε σε αυτήν, στην Κυριαρχία, αυτοϋποβιβαζόμενοι στην κατάσταση του ικέτη. Υπάρχει πιο ισχυρό όπλο από την απεργία, ακόμα κι από την γενική απεργία διαρκείας; Γιατί η ικεσία, η διεκδίκηση, το αίτημα ενισχύει πάντα και παντού τον Κύριο (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος); Θα έρθει μια μέρα που δεν θα κατέβει κανείς και καμιά στους δρόμους κατά τη διάρκεια μιας γενικής απεργίας διαρκείας; Και τι θα κάνουμε;
Εάν δεν κατέβουμε στους δρόμους, εάν δεν διαδηλώσουμε, εάν δεν ικετεύσουμε, αφενός δεν καταφεύγουμε στη χρήση ενός λιγότερο ισχυρού όπλου του κοινωνικού πολέμου καιαφετέρουπαρατείνουμε την απουσία μας από την κυριαρχική σχέση. Και τι θα κάνουμε; Θα χρησιμοποιήσουμε ένα όπλο που όλοι και όλες, ζωντανοί, αγέννητοι και πεθαμένοι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε: τη γιορτή, τη χαρά της ζωής, το τραγούδι, το χορό, το παιχνίδι, τη φροντίδα, εκλαμβάνοντας ως σημείο εκκίνησης τη συμβίωση, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, τη δημιουργική σύγκρουση, την ισότητα, την ελευθερία, την κοινοχρησία και την κοινοκτησία και όχι ως κάτι που θα εφαρμόσουμε στο απώτατο μέλλον.
Η ιστορική/Ικετευτική Αριστερά, η νεκροζώντανη Αριστερά, δεν μπορεί να αναλάβει ένα παρόμοιο συντονισμό. Όσο δεν το κάνει, θα γευόμαστε μόνο απόγνωση και απελπισία, θα γνωρίζουμε μόνο τη μια ήττα μετά την άλλη. Και δεν μπορεί γιατί δεν το θέλει. Και δεν το θέλει γιατί δεν θέλει την κατάλυση της Κυριαρχίας, γιατί οι Κύριοι της Αριστεράς είναι οι αυριανοί μας Κύριοι.
Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά!
Να διαλύσουμε την Ιστορική /Ικετευτική Αριστερά!
Η Αριστερά του μέλλοντος ή θα είναι αναρχοκομμουνιστική ή δεν θα υπάρξει!
Τα ξωκλήσια και τα νεκροταφεία, με ή χωρίς εκκλησάκι, ήταν τα ψιλικατζίδικα του περιπλανώμενου. Ανοιχτά μέρα νύχτα, εκτός από χρήματα, μπορούσαμε να βρούμε λάδι, αναπτήρες, σπίρτα, σκόνη για πλύσιμο, πετσέτες, κεριά. Χρειαζούμενα πράγματα. Σε κάθε τάφο, δίπλα στη φωτογραφία, υπήρχε ένα μπουκάλι λάδι, άλλοτε μικρό, άλλοτε μεγάλο. Τα επισκεπτόμασταν αργά τα νεκροταφεία, μεσάνυχτα, όταν τα καντήλια είχαν σβήσει. Εάν είχε φεγγάρι, ψάχναμε χωρίς φακό. Τάφο τον τάφο γέμιζε το μεγάλο το μπουκάλι μας. Να βουτάς ξερό ψωμί σε λάδι με αλάτι, αν υπήρχε λεμόνι και λίγο λεμονάκι, και μετά, για επιδόρπιο, ζάχαρη πάνω σε λαδωμένη φέτα ψωμιού, μμμμμμ, μούρλια!. Έχω πάρει λάδι – άλλο παίρνω, άλλο κλέβω – από πολλούς τάφους, ένας όμως από αυτούς θα μου μείνει αξέχαστος.
Φτάσαμε με τη Τζένη στη Μαγούλα της Σπάρτης, στο δρόμο για την Καλαμάτα, μέσα Γενάρη, το ΄86 ήταν. Το μάζεμα των πορτοκαλιών δεν είχε αρχίσει ακόμα. Έκανε πολύ κρύο. Κατουρούσες παγάκια. Βρήκαμε ένα άδειο σπίτι, το ανοίξαμε και βολευτήκαμε. Οι αγρότες δεν τα είχαν βρει με τους εμπόρους και περιμέναμε. Τη βγάζαμε σε ένα καφενείο. Πάντα είχαμε καβάντζα κάποια φράγκα, για τις δύσκολες μέρες. Το καφενείο το δούλευε μια χήρα, Ουρανία την έλεγαν, καλή, πολύ καλή. Ζεσταινόμασταν, μαγείρευε και τρώγαμε, νόστιμα και φτηνά. Εκεί, ένα βράδυ, γνώρισα έναν τύπο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Εκεί που πίναμε κρασάκι, παίρνει ένα κομμάτι χαρτί κι ένα στυλό, και γράφει κάτι. Το διπλώνει και μου λέει: εδώ είναι γραμμένες οι απαντήσεις σε δυο προσωπικές ερωτήσεις που θα σου κάνω. Χαμογέλασα. Θέλω όμως να μου απαντήσεις γρήγορα. Εντάξει του λέω. Πες μου ένα χρώμα. Κόκκινο, του λέω. Πες σου έναν αριθμό μέχρι το δέκα. Τρία, του λέω. Ανοίγει το χαρτί και διαβάζω, κόκκινο και τρία. Χρόνια ολόκληρα έσπαγα το κεφάλι μου να λύσω το μυστήριο, μου αρέσει πολύ να μου δίνουν δουλειά για το σπίτι. Πως ήξερε ότι θα επιλέξω το κόκκινο, που ήξερε ότι θα προτιμήσω το τρία; Και το έλυσα. Μετά από πολλά, πολλά χρόνια. Δεν επέλεξα το κόκκινο, δεν προτίμησα το τρία. Όλοι οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη εάν απαντήσουν γρήγορα, το κόκκινο και το τρία θα πουν. Γιατί όμως κόκκινο και τρία;
