Αύγουστος 2010
χασίσι και κομμουνισμός (ένα τρίφυλλο μας ενώνει)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Αργεί να ξημερώσει, κάθομαι να γράψω, να διώξω από το μυαλό μου σκέψεις, να μην τις πετάξω όμως αλλά να τις ποιήσω χρήσιμες, να τις χρησιμοποιήσω, να τις χρησιμοποιήσετε, δεν είναι εν τέλει και τόσο κακόγουστο και βίαιο το ρήμα ‘χρησιμοποιώ’ – εάν βέβαια το μεταχειριστούμε με ένα τρόπο που να αναιρεί και να καταργεί τη χρήση που του επιφυλάσσει ο Κύριος ημών. Και οι σκέψεις αυτές αφορούν τη σχέση της κάνναβης, του χασισιού και του κομμουνισμού. Θα συμπυκνώσω τις σκέψεις μου σε μια πρόταση – οπότε κρίνετε οι ίδιοι, οι ίδιες, εάν θα συνεχίσετε την ανάγνωση του κειμένου ή όχι. Έτσι είναι, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. . .Να η άποψη μου, διατυπωμένη απλά και με σαφήνεια: μια διευρυμένη κομμουνιστική κοινωνία (οι σημερινές είναι άκρως συρρικνωμένες ως κατακτημένες από τον καπιταλισμό) θα είναι μια κοινωνία της κάνναβης της κλωστικής και της κάνναβης της ινδικής, του χασισιού. Να ποια είναι η επιχειρηματολογία μου.
αυτοκίνητο; όχημα;
Διάβασα με την δέουσα προσοχή τρία βιβλία για το αυτοκίνητο που εκδόθηκαν μέσα στο 2009 και έμαθα πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με αυτό το ζήτημα. Πρόκειται για το βιβλίο του Ιλιά Έρενμπουργκ Μια ιστορία του αυτοκινήτου, που πρωτοεκδόθηκε το 1929, το βιβλίο του Ηλία Καφάογλου, Αυτοκίνητος κόσμος, και τα δύο από τις εκδόσεις Ύψιλον, κι ένα τρίτο, από τις εκδόσεις Νησίδες, μια συλλογή άρθρων ισπανών ερευνητών με τον τίτλο Πόλη και Αυτοκίνητο. Μέχρι τώρα, δεν είχαν εκδοθεί βιβλία για ένα τόσο σημαντικό θέμα και εύλογα σκέφτεται κανείς πως το ενδιαφέρον μας για το αυτοκίνητο σχετίζεται με τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής χρήσης του που έρχονται στο προσκήνιο. Όταν ο κόσμος λατρεύει το αυτοκίνητο, είναι αδιανόητο να φέρεις στο προσκήνιο τις καταστροφικές πλευρές του. Είμαι της γνώμης ότι τώρα, εννοώ εδώ και κάνα δυο δεκαετίες, τώρα που η λατρεία του αυτοκινήτου υποχωρεί, κι αυτή η υποχώρηση συνιστά μια ακόμα πτυχή της εμβρυώδους αλλά εν εξελίξει παγκόσμιας πνευματικής επανάστασης, θα αρχίσει η μελέτη του αυτοκινήτου. Τώρα που το αυτοκίνητο πεθαίνει, όπως υποστηρίζει ο Γκουίντο Βιάλε (Vita e Morte dell’ Automobile, 2007), θα μάθουμε τι είναι το αυτοκίνητο. Παρόλο όμως που έμαθα πολλά, οφείλω να ομολογήσω πως σε αυτά τα τρία προαναφερθέντα βιβλία δεν μπόρεσα να βρω σχεδόν καμιά απάντηση στα ερωτήματα που με απασχολούν σχετικά με το αυτοκίνητο. Και είναι πολλά! Το ζήτημα δεν είναι να τα διατυπώσουμε και να θέσουμε τη σκέψη σε κίνηση, αλλά να αναρωτηθούμε γιατί όλα αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν επισημανθεί και δεν έχουν απαντηθεί. Στο σημερινό μας σημείωμα θα διατυπώσουμε τα ερωτήματα τα οποία παράγονται από την αμφισβήτηση του αυτονόητου: το αυτοκίνητο όχημα είναι αυτοκίνητο, είναι όχημα; Εάν απαντήσουμε ότι είναι αυτοκίνητο όχημα, έχει καλώς: κανένα απολύτως ερώτημα δεν εγείρεται. Εάν απαντήσουμε ότι ούτε αυτοκίνητο είναι, ούτε όχημα, τότε από τη πηγή της σκέψης θα αναβρύσουν ερωτήματα που θα μας δροσίσουν και θα μας αναγκάσουν να δούμε το αυτοκίνητο όχημα και τον αυτοκίνητο κόσμο με άλλα μάτια. Πως όμως φτάσαμε στο σημείο να αμφισβητήσουμε το αυτονόητο; Η απάντηση είναι απλή: υπάρχουν πολλά στοιχεία που δεν εξηγούνται με την άποψη ότι το αυτοκίνητο όχημα είναι αυτοκίνητο και όχημα.
από την Ιλιάδα-έπος στην Ιλιάδα-τραγωδία: μια μαρξιστική προσέγγιση της Ιλιάδας
Στο κείμενο που ακολουθεί θα υποστηρίξω την άποψη ότι, πρώτον, η αφηγηματική στρατηγική της Ιλιάδας προσανατολίζεται προς την εξύμνηση και ταυτόχρονα την αποκήρυξη του ηρωισμού και, δεύτερον, ότι η αντίφαση αυτή καταγράφει τις αντιφάσεις και τις δυσχέρειες της μετάβασης από τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής, του κυρίαρχου τρόπου παραγωγής κατά τη γεωμετρική εποχή στην αρχαία Ελλάδα (1000-750 π.Χ.), στον δουλοκτητικό τρόπο, κατά την αρχαϊκή εποχή (750-500). Θα υποστηρίξω επίσης ότι η μνημειώδης Ιλιάδα που διαθέτουμε σήμερα διαμορφωνόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της μετάβασης, ότι το κείμενο αποκρυσταλλώθηκε λίγες μόνο δεκαετίες πριν την εμφάνιση της αθηναϊκής τραγωδίας, ότι πρόκειται δηλαδή για μια Ιλιάδα-τραγωδία η οποία προήλθε από μια Ιλιάδα-έπος της γεωμετρικής εποχής που ούτε κατά διάνοια έθετε εν αμφιβόλω τις αξίες και τον κώδικα συμπεριφοράς των ηρώων.
κομμουνισμός και φάρμακα (η αρρώστια είναι ένδειξη υγείας)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Ένα από τα πιο ισχυρά όπλα που διαθέτει ο Κύριος (καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος), με τα οποία καταφέρνει και ενισχύει και αναπαράγει την Κυριαρχία του (την αρπαγή και την καταστροφή του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου) είναι η καταστροφή της ικανότητας των υποτελών παραγωγών να φαντάζονται κάτι πέραν του υπάρχοντος (καπιταλισμού). Η αδυναμία αυτή είναι μια μορφή αναπηρίας και θα την μελετήσουμε διεξοδικά όταν θα ξεκινήσουμε τις εισαγωγικές διαλέξεις στην Αναπηρική, μάλλον τον προσεχή χειμώνα. Ναι, καλά διαβάσατε, στην Αναπηρική. Είναι κλάδος της Καταστροφικής, μιας από τις Κακές Τέχνες και Επιστήμες του Κυρίου. Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε γι’ αυτό το πολύ σημαντικό θέμα, θα ήθελα να σας πω ότι σε αυτήν την ψυχοπνευματική και κοινωνικοπολιτική αναπηρία έστρεψε την προσοχή της η σχολή της Φραγκφούρτης, η οποία μας άνοιξε, και θα μας ανοίγει, τα μάτια σε πολλά ζητήματα.
Θα αναρωτηθείτε προς τι αυτό το εισαγωγικό σημείωμα. Θα σας εξηγήσω. Είμαι της γνώμης ότι οι άνθρωποι εκ γενετής έχουν μια έφεση προς την αλήθεια. Όλοι μας και όλες μας αναζητούμε την αλήθεια, θέλουμε να γνωρίζουμε την αλήθεια. Γιατί; Η απάντηση είναι απλή: μας βοηθάει να προσαρμοζόμαστε στο περιβάλλον μας και να επιβιώνουμε. Και είναι πολύ φυσικό να εντυπωσιαζόμαστε από τον Γαλιλαίο που υποστήριξε ότι η γη κινείται και γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον ήλιο! Ή από τον Αϊστάιν, ή από τον Μαρξ ή από τον Φρόιντ, κλπ. Ναι, στον άνθρωπο αρέσει πολύ η αλήθεια, η αποκάλυψή της, ο εντοπισμός της, η κατανόησή της. Θέτω λοιπόν το ερώτημα: ποια αλήθεια θα αποκαλυφτεί, ποια θα μας απασχολήσει τις επόμενες δεκαετίες, τους επόμενους αιώνες; Διατυπώνω την άποψή μου με απλότητα και σαφήνεια: ο κομμουνισμός.Γιατί, Αθανάσιε Δρατζίδη; Γιατί όλα τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα είναι αποτέλεσμα της συρρίκνωσης της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της δημιουργικής σύγκρουσης, της κοινοχρησίας, της κοινοκτησίας, της ελευθερίας και της ισότητας, δηλαδή αποτέλεσμα της συρρίκνωσης του εμμενούς κομμουνισμού, και θα αντιμετωπισθούν και επιλυθούν μόνο με την διεύρυνσή του. Με κανέναν άλλον απολύτως τρόπο. Η διατύπωση αυτή θα ακούγεται στα αυτιά πολλών ως εμμονή, ως φανατισμός, ως αυταρχισμός, ως, ως, ως. . . Με συγχωρείτε που ενοχλώ την αισθητική των αυτιών σας, αλλά θα επιμείνω.
Continue reading
κομμουνισμός και διατροφή
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Δρόσισε, φυσάει βοριαδάκι, μπορείς να κοιμηθείς και να ξεκουραστείς, να καθίσεις λίγο περισσότερο στον λαχανόκηπο. Μάζευα ντομάτες χτες, για γεμιστά, και μου πέρασε από το μυαλό η εξής σκέψη: λέτε σε κάνα δυο δεκαετίες να σε χώνουν μέσα γιατί καλλιεργείς ντομάτες και πιπέρια και λάχανα και πράσα, όπως σε χώνουν μέσα αν σε πιάσουν να καλλιεργείς ινδική κάνναβη ή παπαρούνα (μήκων η υπνοφόρος, καταπληκτικό φυτό!) για όπιο; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποκλείσουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο – αλλά το ζήτημα είναι άλλο. Κάποτε, πριν την γενίκευση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, το 99% του πληθυσμού ήταν παραγωγοί τροφής. Τώρα, υπάρχουν καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί που το ποσοστό αυτό μετριέται στα δάχτυλα του ενός χεριού (ΗΠΑ, Καναδάς, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, κλπ). Προς αυτό το ποσοστό κινούνται όλες οι χώρες στις οποίες κυρίαρχος τρόπος παραγωγής είναι ο καπιταλιστικός. Η γη, η παραγωγή, επεξεργασία και διανομή της τροφής, φυτικής και ζωικής, περνάει στα χέρια μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων (πολυεθνικών) με ολέθριες συνέπειες. Στα αχανή αγροκτήματα καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, εργασίας και το αποτέλεσμα είναι από τη μια η σπατάλη και η καταστροφή της γης κι από την άλλη η πολύ χαμηλή διατροφική αξία της παραγόμενης τροφής. Η τροφή παράγεται για να πουληθεί, έγινε εμπόρευμα. Μεγαλύτερη καταστροφή από αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει βέβαια κι ένας άλλος κίνδυνος: να χρησιμοποιηθεί η τροφή, τι λέω, χρησιμοποιείται ήδη, ως μέσον αρπαγής (ακρίβεια), καταστολής, εκφοβισμού και εξόντωσης. Αυτό που έγινε με την λαϊκή παραγωγή των φαρμάκων ( που πέρασε στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών τον προηγούμενο αιώνα), γίνεται τώρα στη παραγωγή των τροφίμων. Έτσι, δεν αποκλείεται η καλλιέργεια της ντοματιάς να διώκεται ποινικά και να πληρώνεις πρόστιμο ή να σε μπουντρουμιάζουν.
Γνωρίζουμε, φίλες και φίλοι, έχει γίνει πια κοινός τόπος, ότι καλή τροφή, φρέσκια, καθαρή, θρεπτική είναι αυτή που μπορείς να παραγάγεις ο ίδιος. Αναμφίβολα, η διαπίστωση αυτή έχει τα όριά της: μπορείς να βάλεις μια ντοματιά σε γλάστρα στο μπαλκόνι, αλλά σιτάρι πως θα μπορέσεις να καλλιεργήσεις; Να κι άλλο ένα ερώτημα: Είναι δυνατόν να πάψει νη τροφή να παράγεται για να πουληθεί, να πάψει να είναι εμπόρευμα; Κι ας υποθέσουμε ότι γίνεται, τι κάνουμε μέχρι τότε; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαμε να τα συνοψίσουμε σε ένα: πως θα παράγουμε την τροφή μας, πως θα την εξασφαλίζουμε, πως θα την καταναλώνουμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία; Μπορούμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε, ότι αυτά τα ζητήματα θα τα αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι όταν θα έρθει η ώρα εκείνη. ΛΑΘΟΣ, λάθος τεράστιο και ολέθριο! Αυτό το υποστηρίζουν διότι δέχονται ότι ο κομμουνισμός είναι κάτι που αφορά το απώτατο περελθόν, ότι είναι απροσδιόριστο χρονικά ιδεώδες ή μελλοντική αναγκαιότητα. Εμείς θεωρούμε ότι οφείλουμε στα κοινωνικά προβλήματα του παρόντος να διατυπώσπουμε κομμουνιστικές λύσεις. Κι αυτό διότι οι κοινωνίες που ζούμε είναι κομμουνιστικές κοινωνίες υπό καπιταλιστική διαχείριση – θεωρούμε ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης και ο χρόνος θα δείξει εάν είναι γόνιμος, δηλαδή επικίνδυνος για τον Κύριο και την διαιώνιση της Κυριαρχίας του.
πως να εκδίδουμε τα βιβλία μας
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Ένα από τα πολλά ζητήματα που θα μας απασχολήσει στο μέλλον είναι κι αυτό της κυκλοφορίας των ιδεών και της γνώσης, επομένως και του τρόπου έκδοσης των βιβλίων. Εάν σήμερα θέλετε να εκδώσετε ένα βιβλίο, είτε πρόκειται για λογοτεχνία είτε για δοκίμιο ή μελέτη, μπορείτε να το κάνετε με δυο τρόπους: ή να απευθυνθείτε σε κάποιον εκδοτικό οίκο ή να το εκδώσετε μόνοι μας. Εάν επιλέξετε την πρώτη λύση, πιθανόν να απογοητευθείτε. Ο εκδότης θα αποφασίσει να το εκδώσει μόνο εάν κρίνει ότι όχι μόνο δεν θα ζημιωθεί από την έκδοση αλλά ότι θα κερδίσει κιόλας. Υπάρχει περίπτωση να θεωρήσει ότι θα κερδίσει αλλά να μην το εκδώσει, λόγω του τολμηρού ή ανατρεπτικού περιεχομένου του. Υπάρχει επίσης περίπτωση, να σας το εκδώσει μόνο εάν καταβάλλετε εσείς τα έξοδα της έκδοσης. Οι εκδόσεις Γαβριηλίδης θέλουν 2.500 εβρά για να σας εκδώσουν το βιβλίο σας. Και δεν είναι οι μόνοι. Σε οποιονδήποτε εκδοτικό οίκο και να πάτε, αν του τα σκάσετε, θα σας το εκδώσει. Φυσικά, με αυτά τα χρήματα όχι μόνο καλύπτεται το κόστος του βιβλίου, αλλά εξασφαλίζεται και κέρδος! Δεν είναι μαλάκες, είναι Κύριοι!
για μια κοινωνία χωρίς εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Σε μια κοινωνία που το βιβλίο δεν θα είναι εμπόρευμα, θα υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία; ΟΧΙ, βέβαια.
Υπάρχουν σήμερα βιβλία που τα διαβάζουμε, τα χρησιμοποιούμε, που ανήκουν σε όλους και όλες και όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν, δεν είναι δηλαδή εμπορεύματα; Υπάρχουν: αυτά που βρίσκονται στις κοινόχρηστες (δημοτικές, πανεπιστημιακές, σχολικές) βιβλιοθήκες.
Οι κοινόχρηστες βιβλιοθήκες είναι το αντίπαλο δέος των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων; ΝΑΙ.
Αυτές είναι το πρότυπο για την αποεμπορευματοποίηση του βιβλίου; ΝΑΙ.
Η κομβική μας λοιπόν επιδίωξη είναι η κατάργηση των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων μέσω της ενίσχυσης των κοινόχρηστων βιβλιοθηκών; ΝΑΙ.
Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σήμερα; ΟΧΙ.
Σήμερα, μπορούμε και πως να προωθήσουμε την κατάργηση των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων; ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Με την ίδρυση συνεταιριστικών εκδόσεων, όπου οι συγγραφείς και οι αναγνώστες θα εκδίδουν μαζί τα βιβλία και θα είναι ισότιμα μέλη.
Περισσότερα, προσεχώς.
Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη
