φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Είμαι 52 χρονών και δεν είχα ποτέ μου αυτοκίνητο – κι ούτε πρόκειται να αποκτήσω. Μόνο που το βλέπω μου έρχεται να ξεράσω. Διανύω τις κοντινές αποστάσεις με τα πόδια και το ποδήλατο. Τις μεγαλύτερες, με λεωφορείο και μηχανάκι. Τις μεγάλες, με τρένο. Αντί να οδηγώ, να εργάζομαι δηλαδή – ο οδηγός εργάζεται, χαζεύω, διαβάζω, τρώω, πίνω καφέ, συζητώ, γνωρίζω κόσμο, κοιμάμαι – και τρελίτσες, διάφορες, μπορείς να κάνεις, μέσα σ’  ένα κλειδωμένο δίκλινο κουπέ. . . Μπαίνεις στη Θεσσαλονίκη, κοιμάσαι, ξυπνάς πρωί στην Αθήνα ή στην Αλεξανδρούπολη. Εκτάκτως, χρησιμοποιώ ταξί – τα λατρεύω.

Μεγάλωσα μέσα στα τρένα, όπως και τα παιδιά μου, και τα βιώνω ως μια κομμουνιστική κατάσταση, ως μια κομμουνιστικότητα, ως μια έκφανση του εμμενούς κομμουνισμού, του υπαρκτού κομμουνισμού. Στο τρένο υπάρχουν όλα σχεδόν τα στοιχεία του κομμουνισμού: η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, η δημιουργική σύγκρουση, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία. Το τρένο είναι μια κοινότητα εν κινήσει – όπως και το πλοίο. Έτσι, όσον αφορά τις χερσαίες μετακινήσεις, το τρένο είναι το μέλλον μας: δεν αρπάζει πολλή γη για να υπάρξει, δεν απαιτούνται πολλές πρώτες ύλες, ενέργεια και εργασία για την υποδομή, ενώ η μετακίνηση πολλών επιβατών απαιτεί πολύ λίγη ενέργεια και εργασία – σε σύγκριση με το έγκλημα που λέγεται αυτοκίνητο.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Στο προηγούμενο σημείωμα διατύπωσα την άποψη ότι η οίηση, η αλαζονία των μελών της κυβέρνησης οφείλεται στην πεποίθηση ότι έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν. Εάν δεν πολεμήσουν, σημαίνει ότι έχουν νικήσει χωρίς να πολεμήσουν. Θρίαμβος! Είναι βέβαιοι όμως ότι θα πολεμήσουν και ότι η διεξαγωγή του πολέμου θα είναι ένας ευχάριστος περίπατος, μια ενδιαφέρουσα εμπειρία που αξίζει να τη ζήσει κανείς μιας και το βράδια θα κλείνουν σε πολυτελή εστιατόρια με αστακούς και σαμπάνιες, με σχόλια, κοτσομπολιά, χαμόγελα. . . και με πίπα στο κοντινό πολυτελές ξενοδοχείο – απο ουκρανέζα ή ρωσίδα πόρνη πολυτελείας (ξανθιά, δίμετρη).

Υποστηρίξαμε ότι θεωρούν πως έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν διότι έχουν επιβάλλει στους υποτελείς Παραγωγούς τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσουν. Θα πολεμήσετε όπως θα σας πούμε εμείς να πολεμήσετε, λένε οι Κύριοι. Θα πολεμήσετε με τέτοιο τρόπο ώστε για μας ο πόλεμος να είναι μια στρατιωτική άσκηση, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην διακυβευτεί σε καμιά περίπτωση η νίκη, με τέτοιο τρόπο ώστε να εξοβελιστεί όχι απλά το ενδεχόμενο της ήττας αλλά και το ενδεχόμενο του κινδύνου.

Πως καταφέρνουν οι Κύριοι να επιβάλλουν στους υποτελείς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να πολεμήσουν και να ηττηθούν; Με τους υπηρέτες τους, τα τσιράκια τους, τους λακέδες τους, τους ρουφιάνους τους: τους ηγέτες της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Και οι ηγέτες αυτοί τα καταφέρνουν πολύ καλά – και ασφαλώς πληρώνονται και καλά.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να διατυπώσουμε δυο ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα: ποιος είναι ο ρόλος των ηγετών της Αριστεράς; Μπορούμε να πολεμήσουμε με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που μας επιβάλλει ο Κύριος;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Η επιδίωξη (επιθυμία) του κοινωνικού πολεμιστή (του Παραγωγού του κοινωνικού πλούτου που όχι μόνο δεν θέλει να είναι υποτελής αλλά προσανατολίζεται προς την κατάλυση της υποτέλειας στον Κύριο) να γνωρίσει τον εαυτό του δεν μπορεί να ολοκληρωθεί εάν δεν γνωρίζει τον εχθρό του, εάν δεν τον παρατηρεί ασταμάτητα. Τι σημαίνει όμως γνωρίζω τον εχθρό μου; Σημαίνει ότι έχω εξακριβώσει τις επιθυμίες του και τους φόβους του. Όχι τις προσωπικές – δεν μας ενδιαφέρουν τα πρόσωπα – αλλά τις πολιτικές, με την ευρεία σημασία της  έννοιας. Πως μπορώ να γνωρίζω της επιθυμίες του και τους φόβους του;

Ας επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε τις επιθυμίες και τους φόβους [ανησυχίες] ενός Κυρίου που βρίσκεται στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, δηλαδή στο κέντρο της λήψης των αποφάσεων. Πρόκειται για τον συντονιστή της κυβέρνησης, τον πρωθυπουργό, η οποία κυβέρνηση συντονίζει τη λειτουργία του Κράτους, δηλαδή υλοποιεί αποφάσεις, δηλαδή εκτελεί διαταγές του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος). Αυτό που γνωρίζουμε πρώτα απ’  όλα είναι ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας υποτελής Κύριος, ένας υπηρέτης, ένα τσιράκι, ένας λακές, ένας ρουφιάνος του Κυρίου καπιταλιστή. Ο υποτελής Κύριος είναι μια έννοια που μας έχει απασχολήσει στο παρελθόν, θα καταπιαστούμε όμως με αυτήν διεξοδικά στο μέλλον. Ο υποτελής Κύριος είναι και Κύριος και υποτελής κι αυτός ο συνδυασμός παράγει κάποια αποτελέσματα, τα οποία δεν τα έχουμε προσέξει όσο θα έπρεπε. Ένα από αυτά είναι η αίσθηση της παντοδυναμίας που αποκτά όταν υλοποιεί με ευκολία τις αποφάσεις-διαταγές που έχει διαταχθεί να υλοποιήσει. Θα πρέπει να γνωρίζουμε επίσης ότι ο υποτελής Κύριος πάντα αμείβεται από τον Κύριο – ο υπουργός θα γίνει πρωθυπουργός ή προέδρος της Δημοκρατίας ή θα του δώσουν  ένα αξίωμα εκτός συνόρων – όπως θα γίνει με τον σημερινό πρωθυπουργό.  Οι επιθυμίες του υποτελούς Κυρίου, του πρωθυπουργού στη περίπτωσή μας, προσδιορίζονται από την στρατηγική του Κυρίου. Ποια είναι αυτή; Θα σας την περιγράψω απλά και με σαφήνεια. Έχει δυο σκέλη: το πρώτο: να μας επιβάλει να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, όλη μας τη ζωή, για ένα ξεροκόματο. Το δεύτερο: να κλείσει όλους τους μικρούς υποτελείς Κυρίους και να αφαιρέσει πλούτο από τους αυτοαπασχολούμενους. Αυτή είναι η στρατηγική του, η οποία ασφαλώς έχει κάποιο σκοπό. Ποιος είναι αυτός; Είναι η αντιμετώπιση της κρίσης του Κεφαλαίου και του Κράτους. Τι σημαίνει κρίση του Κεφαλαίου; Σημαίνει ότι δυσκολεύομαι να αυξήσω τα κέρδη μου, να αρπάξω δηλαδή περισσότερο κοινωνικό πλούτο, με μέσον το εμπόρευμα και το χρήμα, και προσανατολίζομαι προς την ωμή οικονομική βία. Αρπάζω τον πλούτο με διαταγές, προεδρικά διατάγματα, νομοσχέδια, υπουργικές αποφάσεις, κλπ. Τι σημαίνει κρίση του Κράτους; Σημαίνει ότι από τη στιγμή που δεν μπορεί να αρπάξει περισσότερο πλούτο, περιορίζονται τα έσοδα του Κράτους. Για να αυξηθούν θα πρέπει να αρπαχτεί κι άλλος κοινωνικός πλούτος, με ωμή οικονομική βία και εδώ.

Continue reading →

Εάν η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που δίνει σε όλους και όλες ίσες ευκαιρίες να γίνουν πλούσιοι, ισχυροί και διάσημοι, είναι βέβαιο ότι οι πολίτες τις επιδιώξεις αυτές δεν μπορούν να τις πραγματοποιήσουν με το να γίνουν βουλευτές, εκτός εάν είναι γιατροί ή δικηγόροι. Εάν ο μόνος τρόπος που όλοι και όλες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να εκπληρωθούν αυτές οι επιθυμίες είναι ο κρατικός τζόγος, τότε ο ναός της δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι η Βουλή, που σημαίνει “βούληση, θέληση” (τίνος;), αλλά τα διάσπαρτα ανά την επικράτεια αναρίθμητα πρακτορεία του ΟΠΑΠ. Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς κρατικό ή ιδιωτικό, μαζικής εμβέλειας, τζόγο. Εάν το Τζόκερ μοιράζει τόσα πολλά που δεν θα ξέρουμε τι θα έχουμε, εάν η αρχική σημασία της λέξης δήμος ήταν “το σύνολο των πολεμιστών που μοιράζουν μεταξύ τους τη γη που καταλαμβάνουν”, τότε θα πρέπει να υποθέσουμε μια βαθιά, αθέατη σχέση, μη αντιληπτή δια γυμνού βαθμού, ανάμεσα στη δημοκρατία και στα από το κράτος οργανωμένα τυχερά παιχνίδια. Εάν στην αρχαία δημοκρατία είχαμε κλήρωση των αρχόντων, εάν οι κληρουχίες ήταν η κατακτημένη και μοιρασμένη από τους Αθηναίους πολίτες ξένη γη, εάν στα κρατικά τυχερά παιχνίδια η ανάδειξη των νικητών, που θα πάρουν ένα τεράστιο ποσό, γίνεται με την κλήρωση, η σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία και τον κρατικό τζόγο επιβεβαιώνεται.

Δυστυχώς, οι παίκτες των κρατικών τυχερών παιχνιδιών, δεν γίνονται πλούσιοι, ισχυροί και διάσημοι. Εάν καμιά πενηνταριά το χρόνο τα καταφέρνουν και εάν οι παίκτες είναι, ας πούμε, τρία εκατομμύρια, θα χρειαστούμε 60.000 χρόνια για να γίνουμε όλοι ισχυροί, πλούσιοι και διάσημοι, για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της η δημοκρατία. Μέχρι τότε, οι παίκτες, φτωχοί και άνεργοι οι περισσότεροι, θα χάνουν καθημερινά και επί χρόνια τα λεφτά τους – και θα αυτοκλέβονται, λόγω των αυταπατών τους, και θα πέφτουν θύματα κλοπής – διότι ο μόνος που κάθε φορά κερδίζει είναι ο οργανωτής του παιχνιδιού, το κράτος και οι μέτοχοι των επιχειρήσεων του τζόγου. Η διαπίστωση αυτή μας παροτρύνει να διατυπώσουμε το ερώτημα: πως να ονομάσουμε αυτόν που επί χρόνια, κάθε μέρα, προσπαθεί να γίνει εύκολα και γρήγορα πλούσιος, ισχυρός και διάσημος και δεν τα καταφέρνει;

Θα τον ονομάσουμε ταλαίπωρο.

Continue reading →

Γνωρίζουμε, εν έτει 2010, γιατί εγώ να γεννηθώ αρσενικό και εσύ θηλυκό; Όχι, κατά κανένα τρόπο. Εάν ρωτήσετε έναν ειδικό, γιατρό ή βιολόγο, θα σας πει ότι το φύλο μας εξαρτάται από το ποιο σπερματοζωάριο θα καταφέρει να εισχωρήσει στον πυρήνα του ωαρίου, το οποίο διαθέτει ένα μεγάλο χρωμόσωμα χ: εάν διεισδύσει αυτό που διαθέτει το μεγάλο χρωμόσωμα χ, το φύλο θα είναι θηλυκό (χχ)· εάν διαθέτει το μικρό χρωμόσωμα ψ, το φύλο θα είναι αρσενικό (χψ). Είναι λοιπόν θέμα ισχύος (διείσδυσης) και τύχης: το πιο ισχυρό σπερματοζωάριο είναι και το πιο τυχερό. Πολύ λογικό, μιας και γνωρίζουμε από την καθημερινή ζωή, εδώ και χιλιάδες χρόνια, ότι ο ισχυρός (Κύριος) είναι πάντα τυχερός.

Continue reading →

υπάρχουν

δρόμοι τους οποίους δεν πρέπει να ακολουθείτε,

στρατεύματα στα οποία δεν πρέπει να επιτεθείτε,

πόλεις τις οποίες δεν πρέπει να πολιορκήσετε,

θέσεις για τις οποίες δεν πρέπει να πολεμήσετε,

διαταγές του Ηγεμόνα τις οποίες δεν πρέπει να υπακούσετε.

(Σουν Τζού, Η τέχνη του Πολέμου, Κεφάλαιο όγδοο, 3)

αγαπητέ Δημήτρη,

διάβασα το πρόσφατο άρθρο σου που δημοσιεύτηκε στο gremistis.blogspot.com με τίτλο Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ . . . ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ! και αναδημοσιεύτηκε πρώτα στο www.aristerovima.gr και μετά στο YouPayYourCrisis.blogspot.com Από ό,τι έχω προσέξει, κείμενα αναδημοσιεύονται όταν ο οικοδεσπότης ή η οικοδέσποινα συμφωνεί, τουλάχιστον στις γενικές γραμμές,  με τον φιλοξενούμενο. Το θεωρώ λογικό, πολύ λογικό. Συνήθως, για να μη πω πάντοτε, αυτοί που διαφωνούν μαζί μας είναι κάπως ενοχλητικοί και μας κουράζουν και καλό είναι να τους αποφεύγουμε. Νομίζω πως αυτή η μορφή αυτοάμυνας είναι κατανοητή. Και σκοπό να έχει να μας προστατέψει από την ανάγκη επανεξέτασης  των απόψεών μας, των ιδεών μας, της ιδεολογίας μας. Από την άλλη,  δεν γίνεται διάλογος μεταξύ αυτών που συμφωνούν, γίνεται όμως κάτι άλλο: η αυτοκριτική και ο διάλογος γίνονται βορά στην ακόρεστη πείνα για προβολή και αναγνώριση. Διάβασα το κείμενό σου, αγαπητέ Δημήτρη, τρεις (3) φορές προσπαθώντας να εντοπίσω, και να βεβαιωθώ,  την βασική ιδέα γύρω από την οποία ανεγείρεις το οικοδόμημα του γραφτού σου, ιδέα με την οποία, υποθέτω, θα συμφωνούν και  άλλοι – το επιβεβαιώνουν άλλωστε οι αναδημοσιεύσεις.

Και νομίζω πως την εντόπισα. Συνήθως, θα το γνωρίζεις άλλωστε, εμείς οι ίδιοι που συντάσσουμε ένα κείμενο, διατυπώνουμε με άκρως συνοπτικό τρόπο, με μια πρόταση, το περιεχόμενό του. Η πρακτική αυτή τις περισσότερες φορές είναι μη συνειδητή – αλλά αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Έχω επίσης παρατηρήσει, Δημήτρη, ότι αυτή η πρόταση βρίσκεται άλλοτε στην αρχή του κειμένου κι άλλοτε στο τέλος. Στη πρώτη περίπτωση, ο συντάκτης οφείλει να την αναπτύξει και να την στηρίζει με επιχειρήματα. Στη δεύτερη, λειτουργεί ως συμπέρασμα, ως ανακεφαλαίωση, ως πρόταση ή άποψη που παράγεται ως άμεση συνέπεια των σκέψεων που έχουν προηγηθεί. Στο δικό σου κείμενο, η κεντρική ιδέα παίρνει τη μορφή μιας πρότασης, η οποία κλείνει το κείμενο, και σχετίζεται φυσικά με την διαπίστωση ότι δεν έχουμε την Αριστερά που χρειαζόμαστε. Μας προτείνεις ένα τρόπο να αποκτήσουμε μια νέα Αριστερά. Με το τρόπο αυτό συμφωνούν και άλλοι πολλοί -εξ ου και οι αναδημοσιεύσεις. Αυτό ακριβώς απασχολεί και μένα, το πως θα προκύψει μια νέα Αριστερα, αγαπητέ Δημήτρη, κι αυτός είναι ο λόγος που κάθομαι και σου γράφω.

Επειδή ίσως κάποιοι αναγνώστες και αναγνώστριες αυτής της επιστολής να μην έχουν διαβάσει το κείμενό σου, θα παραθέσω τ0 τμήμα του κειμένου όπου διατυπώνεται η πρότασή σου: Ο κόσμος δεν αποστρέφεται τον δικομματισμό αναζητώντας αριστερές ίντριγκες ή αριστερά λαμόγια! Η βάση της αριστεράς δεν υπάρχει για να συνεχίζουν οι ηγέτες της την καριέρα τους. Χρειάζεται καθαρούς ανθρώπους που να αντιπαραθέτουν έμπρακτα την δική τους ηθική και προσωπική στάση ζωής στον πολιτισμό της ρεμούλας, της απάτης, της κοροϊδίας που κατέστρεψε τη χώρα και άφησε ανυπεράσπιστη την κοινωνία μας. Μόνο πάνω σε άλλο ήθος, σε άλλη ηθική, μπορεί να θεμελιωθεί ένα νέο πολιτικό διάβημα. Αυτά γράφεις, αγαπητέ Δημήτρη, και με αναστάτωσες, μου έδωσες δουλειά για το σπίτι. Γίνονται λοιπόν έρευνες. . . Μου το επιτρέπει η ασάφεια αυτών που γράφεις. Και κάποιες αντιφάσεις. Για να λες ότι χρειαζόμαστε καθαρούς ανθρώπους, θα είσαι βέβαιος ότι υπάρχουν. Εκτός εάν υποθέτεις ότι υπάρχουν. Δε νομίζω, είσαι απόλυτα βέβαιος ότι υπάρχουν και γνωρίζεις κάποιους από αυτούς. Πολύ θα ήθελα να μάθω κι εγώ, κι όχι μόνο εγώ, ποιοι είναι αυτοί οι καθαροί άνθρωποι. Δεν θα ήθελα να τους ονοματίσεις όλους και όλες, ίσως να είναι πάρα πολλοί, αλλά θα μπορούσες να μας υποδείξεις τους καθαρότατους, ή, έστω, τους καθαρότερους. Καθαρός, καθαρότερος, καθαρότατος. Άξιος, αξιότερος, αξιότατος. Ο καθαρός (ηθικά) είναι άξιος, ο ανήθικος είναι ανάξιος.Γνωρίζουμε κάποιους που δεν είναι καθαροί (ηθικά), άρα είναι ανάξιοι, αυτούς έχεις κι εσύ στο μυαλό σου και δεν φοβόμαστε να τους αποκαλέσουμε με το όνομά τους. Μεταξύ αυτών, ο Τσίπρας, ο Παπαδημούλης, ο Λαφαζάνης. Τι κρίμα! Να γνωρίζουμε τους ανήθικους και τους ανάξιους και να μην γνωρίζουμε τους καθαρούς και τους άξιους!

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

αργεί να ξημερώσει, έφτιαξα καφέ, ακούω ένα τριζόνι, τροχοφόρα βλήματα δεν περνούν, η ανυπόφορη, διηνεκής διείσδυση στο χώρο και το χρόνο έχει καταλαγιάσει, τα παιδιά κοιμούνται, ησυχία.

Βρίσκω στο τραπέζι ανοιχτό το βιβλίο που διάβαζα ψες το βράδυ, τον ‘Αγαμέμνονα’ του Αισχύλου (τι έρωτας κι αυτός!). Διέκοψα την ανάγνωση, και πήγα για ύπνο, σε ένα σχόλιο του ποιητή πάνω στο ζήτημα πως ο Κύριος

[ὁ στιγμάρχης· ὁ τοῦ νῦν ἄρχειν· ὁ τοῦ παρῳχηκότος δεσπότης· ὁ τοῦ ἐνεστῶτος βασιλεύς· ὁ τοῦ μέλλοντος κύριος]

μας επηρεάζει ακόμα κι όταν κοιμόμαστε. Να τι έγραψε ο Αισχύλος, σε ελεύθερη μετάφραση (στ. 176-83): Ο Κύριος (ο Ζεύς) μας δείχνει το δρόμο της συνετής, υπάκουης σκέψης. Αυτός επέβαλε ως κομβική αρχή της ζωής μας το αξίωμα ότι η μάθηση (της υπακοής) επιτυγχάνεται μόνο μέσω των συμφορών και της ταλαιπωρίας.  Όταν κοιμόμαστε, στη καρδιά μας στάζει ο πόνος και η ταλαιπωρία και μας θυμίζουν τα καθημερινά μας βάσανα. Μόλις αντιληφθεί ο Κύριος ότι κάποιος δεν θέλει να υπακούσει,  τρέχει αμέσως κοντά του  να του δείξει το δρόμο της συνετής, υπάκουης σκέψης. Καθισμένοι στο φοβερό  θρόνο τους, χάρη γεμάτη βία μας κάνουν οι Κύριοι (δαίμονες). Χάρις βίαιος, αυτά είναι τα λόγια του Αισχύλου. Δηλαδή: μας αφήνουν μεν να ζήσουμε, δεν μας ξεπαστρεύουν (διότι δεν θα είναι Κύριοι μετά) αλλά μας αφήνουν να ζήσουμε μέσα στα βάσανα και τη ταλαιπωρία. Ο πόνος, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, εμείς οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, είναι μια μορφή βίας, κοντά στη φυσική και την οικονομική. Και κοντά σε αυτές, να και η διαχείριση των συναισθημάτων μας.

Υποφέρουμε ακόμα κι όταν κοιμόμαστε, μην τον ξεχνάτε ποτέ, είναι άκρως επικίνδυνο και ανθυγιεινό.

Και ασφαλώς θα γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, ότι η αντιμετώπιση και η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, παγκόσμιων, περιφερειακών, τοπικών, συλλογικών, προσωπικών θα εξαρτηθεί από την έκβαση του κοινωνικού πολέμου, του πολέμου μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή (της παραγωγής και του χρήματος) και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου κοινωνικού πλούτου (αλλά λεφτά δεν υπάρχουν!). Εάν δεν πολεμήσουμε, δεν θα επιλύσουμε κανένα απολύτως πρόβλημα:  εάν δεν το γνωρίζετε, έχω την εντύπωση πως αρχίζετε να το υποψιάζεστε. Κι όταν λέω να πολεμήσουμε δεν εννοώ να καταθέσουμε προτάσεις, να απαιτήσουμε, να διεκδικήσουμε, να συγκεντρωθούμε,να διαδηλώσουμε, να κραυγάσουμε συνθήματα – αυτά δεν είναι πόλεμος, δεν είναι μέσα πολέμου οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις -ίσως να αργήσουμε να το κατανοήσουμε αλλά θα το κατανοήσουμε.

Θα πολεμήσουμε, πολεμάμε, θέλουμε δε θέλουμε. Κι αφού πολεμάμε και θα πολεμήσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά πως να νικήσουμε. Η δική μας γνώμη είναι ότι θα νικήσουμε μόνο εάν δεν πολεμήσουμε όπως πολεμάει ο Κύριος, εάν δεν πολεμήσουμε όπως θέλει ο Κύριος να πολεμήσουμε. Πολεμήσαμε όπως πολεμά ο Κύριος και ηττηθήκαμε. Υποφέραμε και μάθαμε, όπως επιβάλλει και ο Ζεύς του Αισχύλου: με στρατούς, με όπλα, με αίμα, με βάσανα, με θυσίες, με ταλαιπωρία, με πόνο στη ψυχή, με βασανιστήρια, με ομολογίες, με προδοσίες, με ενοχές, με χίλια σκατά στα μούτρα μας.

Continue reading →