φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Κάθε εμπόρευμα έχει μια ημερομηνία γέννησης – πολλά έχουν και ημερομηνία θανάτου. Το εμπόρευμα-κινητό τηλέφωνο γεννήθηκε το 1995, ας πούμε. Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας το 1932. Η διαπίστωση αυτή μας παρακινεί να θέσουμε το εξής ερώτημα: ποιο είναι το πρώτο καπιταλιστικό εμπόρευμα; Δεν θα δυσκολευτούμε να απαντήσουμε: η εργασιακή δύναμη. Κάποιος την πουλάει, κάποιος την αγοράζει . Αυτός που την αγοράζει, την χρησιμοποιεί για να παραγάγει άλλα εμπορεύματα, ας πούμε  κάρβουνο, νήμα, ύφασμα, κανόνια, ρολόγια. Χωρίς αυτό το πρώτο, λογικά και χρονικά, εμπόρευμα δεν μπορεί να υπάρξει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, οι καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί.

Είμαστε βέβαιοι ότι το εμπόρευμα (άρα και το χρήμα) υπήρχαν πολύ πριν τον καπιταλισμό. Το ερώτημα λοιπόν που θέσαμε παραπάνω παίρνει την εξής μορφή: ποιο ήταν το πρώτο εμπόρευμα του δυτικού πολιτισμού; Και σε αυτήν την ερώτηση δεν θα δυσκολευτούμε να απαντήσουμε: ο δούλος. Όχι η εργασιακή δύναμη ενός ανθρώπου, αλλά όλη του η ύπαρξη. Ενώ ο εργάτης πουλάει ο ίδιος την ικανότητα να εργαστεί, από ανάγκη βέβαια, η χρεία τον αναγκάζει να το κάνει (χρέος σημαίνει χρεία), μια ανάγκη που δεν προέκυψε από τον ουρανό αλλά ήταν το αποτέλεσμα της συνειδητής δράσης  εμπόρων που επεδίωξαν να αναλάβουν την οργάνωση της παραγωγής με δικούς τους όρους, με κριτήριο δηλαδή την αύξηση της ισχύος τους, ο δούλος δεν πουλάει ο ίδιος το σώμα του – αν και υπήρξε και αυτή η πρακτική και θα  δούμε για ποιους λόγους. Για να γίνει ο δούλος εμπόρευμα πρέπει πρώτα να απαχθεί, να αιχμαλωτιστεί.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Εάν ατενίσουμε την παγκόσμια ιστορία, την ιστορία του ανθρώπινου γένους, από τη σκοπιά του παρόντος, δηλαδή από τη σκοπιά του ερωτήματος ‘πως φτάσαμε εδώ’, δηλαδή στα πρόθυρα της Αποκάλυψης, θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν κάποιες εποχές που είναι εξόχως ενδιαφέρουσες, ιδιαίτερες, ξεχωριστές, με σκοτεινές πλευρές, μυστηριώδεις. Είναι οι εποχές του μετασχηματισμού, της αλλαγής, της μετεξέλιξης, της μετάβασης. Ποιες είναι αυτές οι εποχές; Γιατί αξίζει τον κόπο να τις μελετήσουμε; Τι θα μάθουμε;

Οι εποχές αυτές είναι οχτώ. Είναι η εποχή της ανθρωπογένεσης-κοινωνιογένεσης,  της μετάβασης από την τροφοσυλλογή στη καλλιέργεια της γης και τη μόνιμη εγκατάσταση, της μετάβασης από την καλλιέργεια της γης στην διαμόρφωση του ποιμενικού τρόπου παραγωγής, η εποχή της εμφάνισης της οικονομίας του ναού και του κράτους,  της διαμόρφωσης του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής, του σχηματισμού του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής, του καπιταλιστικού και τέλος, η σημερινή εποχή που δεν ξέρουμε κατά κανένα τρόπο που θα μας οδηγήσει.

Continue reading →

έχοντας υπόψη,

ότι ουδέποτε άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία ο συλλογικά παγκοσμίως παραγόμενος πλούτος ήταν τόσο μεγάλος όσο στις μέρες μας, τόσο που αρκεί και περισσεύει για να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια, ικανοποιώντας δηλαδή τις ελάχιστες βασικές ανάγκες (τροφή, ρουχισμός, ιατρική περίθαλψη, κατοικία, μετακίνηση),  ενώ ταυτόχρονα ουδέποτε άλλοτε υπήρχαν τόσοι ενδεείς άνθρωποι πάνω στη Γη, στο παγκόσμιο χωριό (πεινασμένοι, διψασμένοι, άρρωστοι, άστεγοι, άνεργοι, μετανάστες, φτωχοί, κλπ) όσο στις μέρες μας,

Continue reading →

Ι. εμμενής κοινοχρησία

Θα μπορούσε ο καθένας μας να έχει το δικό του ασανσέρ, το δικό του δρόμο, τη δική του πλατεία, το δικό του τρένο; Θα μπορούσε να έχει ο καθένας την δική του παροχή από τη λίμνη του Μαραθώνα, τη δική του αποχέτευση προς τις εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Ευχάριστα, πολύ ευχάριστα νέα!

Κάθε μέρα που περνάει, κάθε μήνας, κάθε χρόνος ένας νέος τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, του πολέμου μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου εμφανίζεται, διαμορφώνεται, σχηματίζεται, ολοκληρώνεται, εμπλουτίζεται.  Ο νέος αυτός τρόπος είναι το πέρασμα στη πράξη, είναι η πανταχού απουσία, είναι η κατάργηση της διάκρισης μέσου και σκοπού, είναι εφαρμογή των βασικών αξιωμάτων της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου (νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε) .

Σε λίγες μέρες, στις 7 Δεκέμβρη 2010, διοργανώνεται στη Γαλλία μαζική ανάληψη καταθέσεων. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τη συμμετοχή, άρα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα αποτελέσματά της. Η αποτελεσματικότητα του περάσματος στην πράξη, της πανταχού απουσίας  εξαρτάται από τον αριθμό των συμμετεχόντων και συμμετεχουσών. Έτσι, μετά τις 7 Δεκέμβρη θα έχουμε να πούμε πολλά. Κάποια πράγματα όμως μπορούμε να πούμε και σήμερα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Εάν ένας από τους πιο σημαντικούς μετασχηματισμούς της μεταβατικής εποχής μας είναι η εν εξελίξει κατάργηση της διάκρισης μέσου και σκοπού στο πεδίο της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, τότε θα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στις καταλήψεις και να αναρωτηθούμε εάν αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής μας, εάν συνιστούν μια στιγμή αυτού του θεμελιώδους μετασχηματισμού, εάν είναι μια πτυχή αυτής της διαδικασίας. Με κριτήριο την διάκριση μέσου-σκοπού, τι είναι μια κατάληψη; Είναι μια μορφή αυτής της διάκρισης ή μήπως συνιστά μια έκφραση, μια στιγμή  της κατάργησης αυτής της διάκρισης;

Δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία  ότι πρόκειται για μια μορφή διάκρισης μέσου και σκοπού, άρα είναι καταδικασμένη να ηττηθεί, περισσότερα μακροπρόθεσμα και λιγότερο βραχυπρόθεσμα, λόγω των τακτικών υποχωρήσεων του Κυρίου, με αποτέλεσμα ενώ νικάμε,  στο τέλος να ηττόμαστε! Έχετε σκεφτεί πως γίνεται αυτό; Τις τελευταίες δεκαετίες το φοιτητικό κίνημα σημειώνει τη μία νίκη μετά την άλλη, αλλά νικητής αναδεικνύεται ο Κύριος! Καταπληκτικό! Κατά συνέπεια, η επόμενη νίκη, εάν υπάρξει, θα επιδεινώσει τη θέση των φοιτητών! Θα αγγίξουμε την ολοσχερή ήττα βαδίζοντας από νίκη σε νίκη! Πανωλεθρία!

Ο σκοπός της κατάληψης είναι η άρση μιας απόφασης του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος, η ακύρωση ενός συνειδητά καταρτισμένου και προγραμματισμένου σχεδίου. Το μέσο είναι η κατάληψη των Σχολών, η διακοπή της λειτουργίας. Πρόκειται για μέσο πίεσης, για μια μορφη απειλής: εάν δεν ακυρώσετε την απόφασή σας, εμείς δεν θα σταματήσουμε την διακοπή της λειτουργίας. Τι θα κάνει ο Κύριος; Θα μασήσει; ΟΧΙ. Θα επιλέξει μεταξύ δύο λύσεων.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Η εποχή μας είναι ενδιαφέρουσα  γιατί είναι μια εποχή μετασχηματισμών, μετεξελίξεων, αλλαγών, τροποποιήσεων. Η επισήμανση αυτή ισχύει και για τον τρόπο διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Ο τρόπος με τον οποίο πολεμάμε είναι μια επιβίωση του παρελθόντος, είναι ένα κατάλοιπο της κοινωνίας της εργασίας, είναι ένα απολίθωμα της στρατηγικής της κατάκτησης και διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού, είναι ένα απολίθωμα της οργάνωσης των υποτελών Παραγωγών με πρότυπο το Κράτος, δηλαδή τον στρατό, δηλαδή τη στάνη.

Έτσι μάθαμε να πολεμάμε, έτσι πολεμάμε. Η ατελείωτη όμως σειρά των ηττών, η δεινή κατάσταση των υποτελών Παραγωγών δείχνουν ότι αυτός ο τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου είναι σαφέστατα αναποτελεσματικός, ότι συνιστά ένα ολοφάνερο αρχαϊσμό. Πρόκειται περί αναχρονισμού μιας και η κοινωνία της εργασίας, της υπακοής και της πειθάρχησης  καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Μαζί με την κατάρρευση της κοινωνίας της εργασίας καταρρέουν και όλοι οι θεσμοί που σχετίζονται με αυτήν: το κράτος δικαίου, το κράτος πρόνοιας, (όχι όμως και το κράτος,  το οποίο ενδέχεται να περιοριστεί σε δυο υπουργεία – σε αυτό της αρπαγής του κοινωνικού πλούτου [Οικονομικών] και σε αυτό της προληπτικής και εκκαθαριστικής καταστολής [Δημόσιας Τάξης]), η καπιταλιστική δημοκρατία, η αστική πολιτική, η ιστορική Αριστερά.

Αυτό που καταρρέει σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, σε όλα τα πεδία της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου είναι η διάκριση μέσου και σκοπού, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε και εγκαθιδρύθηκε η δυτική Κυριαρχία, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός (ιδιωτικός και κρατικός).  Από δω και πέρα, κάθε φορά που θα υιοθετούμε αυτή τη διάκριση θα ηττόμαστε, οικτρά.Οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις επιφέρουν την ήττα διότι διακρίνουν το μέσο  απο το σκοπό. Το ίδιο και η διατύπωση αιτημάτων και διεκδικήσεων. Τι ίδιο και οι απεργίες, γενικές ή μη, μονοήμερες ή πολυήμερες.

Continue reading →

Est-ce que l’ internet un moyen d’ expression, de reproduction et de renforcement de l’individualisme et du narcissisme ou est-ce que un moyen de coordination de l’action collective?

Tout le monde participera ensemble pour résoudre le problème de la fatigue, la pauvreté, le chômage, l’insécurité. Nous, les producteurs de l’ énorme richesse produite collectivement et sociale, voulons (avons besoin de) travailler moins afin qu’il soit travail pour tout le monde. Il est aussi nécessaire de travailler moins parce que en ce cas nous ne serons tellement fatigué, nous aurons le temps pour entretenir des rapports d’ amitié avec les autres gens, s’ occuper a la société.

Nous voulons (avons besoin d’) un salaire minimum garanti pour tout le monde.

Le lundi 28 Février 2011, à travers l’Europe, ne sera pas aller au travail, ne sera pas aller à l’ école, vous empêcher de faire ce que nous faisons!

Nous pouvons reposer, jouer, cuisiner, marchez, lisez, être en grevé!

Nous allons faire une première tentative

pour 3-jours travail par semaine (20-heures) et de payer pour tout le monde.

À TRAVERS L’EUROPE, À TRAVERS LE MONDE

nous traduisons en toute langue nous pouvons, nous

diffusons le message – proposition en aucune manière.