φίλες και φίλοι,  καλή σας μέρα.

Στην κατηγορία το διάβασες; θα παρουσιάσουμε  τα κατά τη γνωμη μας σημαντικότερα, καμιά διακοσαριά,  κείμενα της παγκόσμιας γραμματείας – αφού διευκρινίσουμε ότι σημαντικό κείμενο είναι αυτό που  έχει κάτι να μας για την ανθρωπογένεση (τον έρωτα, τον θάνατο, την αθανασία, την επιθυμία, τη διεκδίκηση, τη σύγκρουση, τον φόνο,  το γέλιο, τη σκέψη, τη φαντασία, τη συνείδηση, τη φαντασίωση, κλπ) , για  την κοινωνιογένεση (το παιχνίδι, την τέχνη,  τη θρησκεία, την γνώση, κλπ) για τον κομμουνισμό ( την συμβίωση, τη συνεργασία, την κοινοχρησία, την κοινοκτησία, την ισότητα, την ελευθερία, την δικαιοσύνη, κλπ) και την Κυριαρχία (αρπαγή, καταστροφή, ανταγωνισμός, εξόντωση, διαταγή, υπακοή, ικεσία, υποταγή, κράτος, γραφειοκρατία, δημοκρατία, κλπ).

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

διάβασα χτες, στο  μπλογκ Αριστερό Βήμα, μια συζήτηση μεταξύ της Λορι Πένι και του Αλεξ Καλλίνικο που έγινε μέσω τεσσάρων άρθρων στον Guardian (2), στο New Statement και στον Socialist Worker. Το θέμα ήταν η αποχώρηση (ή μη)  της ιστορικής Αριστεράς  από το πολιτικό προσκήνιο,  ένα θέμα που μας προβληματίζει έντονα διότι είμαστε πεπεισμένοι ότι η λύση των παγκόσμιων, τοπικών και, άρα, προσωπικών προβλημάτων θα εξαρτηθεί από την έκβαση του κοινωνικού πολέμου μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Μπορούμε να λύσουμε πολλά προβλήματα εκτός της πολιτικής, είμαι βέβαιος, αλλά τα κρισιμότερα μόνο με την πολιτική μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε.

Θα μπορούσαμε να συμπυκνώσουμε την προβληματική περί του μέλλοντος της ιστορικής Αριστεράς και της πέραν αυτής Αριστεράς, και περί των σχέσεων τους,  εστιάζοντας την προσοχή μας σε ορισμένα κομβικής σημασίας ερωτήματα. Τα διατυπώνω απλά και με σαφήνεια και στη συνέχεια θα επιχειρηματολογήσω υπέρ των απόψεων που υποστηρίζω. Πρώτο: είναι εφικτή, και πως, η ενότητα της Αριστεράς, ιστορικής και της πέραν αυτής; Δεύτερο: εάν η απάντηση στο πρώτο είναι θετική, πως θα είναι οργανωμένη αυτή η Αριστερά; Και, τρίτο, πως θα την ονομάσουμε;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Αυτή την εποχή τελειώνω (μέχρι τέλη Φεβρουαρίου. . .) ένα βιβλίο που θα ρίξει νέο φως στο ομηρικό ζήτημα και στην πρώιμη αρχαία ελληνική ιστορία, έναν σύντομο οδηγό ανάγνωσης και μελέτης της Ιλιάδας. Σας κερνάω ένα μεζεδάκι, τον πρόλογο.

πρόλογος

Το 1857-1858, κατά τη διάρκεια της συγγραφής των Βασικών Γραμμών της Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας (Grundisse den Kritik der politischen ökonomie), ο Κ. Μαρξ αναρωτήθηκε:

”.. μπορεί να συνυπάρχει ο Αχιλλέας με την πυρίτιδα και το μολύβι; Ή γενικά η Ιλιάδα με το πιεστήριο και μάλιστα το μηχανικό; Δεν σωπαίνει αναγκαστικά το τραγούδι και η απαγγελία και η Μούσα με τον μοχλό του πιεστηρίου, δεν εξαφανίζονται λοιπόν απαραίτητοι όροι της επικής ποίησης;

Η δυσκολία όμως δεν είναι να καταλάβουμε ότι η ελληνική τέχνη και το έπος συνοδεύονται με ορισμένες μορφές εξέλιξης της κοινωνίας. Η δυσκολία είναι ότι μας προσφέρουν ακόμα καλλιτεχνική απόλαυση και από μιαν ορισμένη άποψη ισχύουν σαν κανόνας  και άφθαστο πρότυπο”.

Εάν ζούσε σήμερα, ο Κ. Μαρξ δεν θα αναρωτιόταν εάν μπορεί να συνυπάρχει ο Αχιλλέας με την πυρίτιδα και το μηχανικό πιεστήριο αλλά εάν μπορεί να συνυπάρχει με τα αόρατα και μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη, με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, με τις πυρηνικές βόμβες, με τους δορυφορικούς σταθμούς, με το αυτοκίνητο, με το υποβρύχιο και με άλλα πολλά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα του δυτικού καπιταλιστικού πολιτισμού. Και θα αντιμετώπιζε την ίδια δυσκολία: γιατί η Ιλιάδα μας προσφέρει ακόμα καλλιτεχνική απόλαυση, γιατί ισχύει σαν κανόνας και άφθαστο πρότυπο;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

‘Ηταν να πάω στο κήπο, αλλά το μετάνιωσα, κάνει κρύο. Μέχρι να επιστρέψει από το παιδικό δεσμωτήριο,  το νηπιαγωγείο,  η Αποστολία Χιονοστιβάδα Πεταλούδα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες, γνωστούς και αγνώστους, τα στέκια, τα μπλογκς,  τις εφημερίδες, τα περιοδικά, τις ομάδες  και τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που μου στέλνουν email και με ενημερώνουν για τις δραστηριότητες τους, τις εκδόσεις τους, τις απόψεις τους.

Προχτές μου έστειλε ένα ιμέιλ η εφημερίδα Εργατική Αριστερά, της ΔΕΑ, της Διεθνούς (ή Διεθνιστικής; – δεν τα πάω καλά με τα αρκτικόλεξα ) Εργατικής Αριστεράς, κυκλοφόρησε το νέο φύλλο, όπου μεταξύ των άλλων διαβάζω ότι υπάρχει  και ένα άρθρο με τον τίτλο Δεν πληρώνουμε μέχρι να πάρουν πίσω τις αυξήσεις στα εισιτήρια. Χάρηκα. Αλλά και προβληματίστηκα. Θα σας πω γιατί.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα. Χριστίνα Αμαρυλλίς, καλή σου μέρα.

Σήμερα θα καταπιαστούμε με το στομάχι (άρα, και με τον εγκέφαλο) την εποχή της Κρίσης. Το δικό μας στομάχι, τον δικό μας εγκέφαλο, όχι του ένοπλου ζητιάνου, του Κυρίου ημών.  Θα λάβουμε προηγουμένως υπόψη μας ότι Κρίση σημαίνει Απόφαση – οπότε η Κρίση είναι ο τόπος συνάντησης δυο Αποφάσεων: του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) και του υποτελούς Παραγωγού του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, τόσο τεράστιου που φτάνει και περισσεύει να ζούμε όλοι και όλες αξιοπρέπεσταστα, δηλαδή χωρίς ένδεια, ικανοποιώντας όλες τις βασικές μας ανάγκες (τροφή, στέγη, περίθαλψη, γνώση, επικοινωνία, μετακίνηση). Η Απόφαση του Κυρίου καταγράφεται στην εκπλήρωση των προθέσεων της αρπαγής και της καταστροφής του κοινωνικού πλούτου αλλά και της καταστροφής και της  εξόντωσης του υποτελούς Παραγωγού.

Θα λάβουμε ακόμα υπόψη μας ότι η ανάπτυξη της ψυχής μας, δηλαδή των ιστορικά διαμορφωμένων σωματικών, γνωσιακών, συναισθηματικών, εκφραστικών κοινωνικών ικανοτήτων (αυτή είναι η ψυχή. . .)  είναι δυνατή μόνο με την ενεργητική καθημερινή αλληλεπίδραση του ενός με τον άλλον.  Αυτή είναι η ευτυχία για μένα. Αυτή η ευτυχία μας βοηθάει να αντιμετωπίζουμε τα βάσανα της ζωής και το μέγα άγχος του θανάτου. Καμιά κοινωνία δεν θα τα εξαλείψει, θα τα περιορίσει ίσως, αλλά δεν τα εξαλείψει. Ένα από τα βασικά μελήματα του Κυρίου είναι να σταματήσει, να αποτρέψει, να καταστρέψει αυτή την ενεργητική αλληλεπίδραση. Και το μόνο μέσο είναι η ενίσχυση του ανταγωνισμού και του κτητικού ατομικισμού, με άλλα λόγια, η καταστροφή και η διάλυση της πρωτογενούς συμβιωτικής ομάδας.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Κάθε συγκυρία, από την οργάνωση της ζωής μέχρι την παγκόσμια σημερινή κατάσταση των υποτελών παραγωγών του κοινωνικού πλούτου,  χαρακτηρίζεται από μια βασική αντίφαση. Κάθε βασική αντίφαση παράγει έναν συγκεκριμένο τρόπο υπέρβασής της, παράγει δηλαδή μια βασική τάση.  Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Κάποτε υπήρχε μόνο η ζωή. Η ζωή είναι συγκυρία. Εμφανίστηκε ως τάση, ως μια νέα τάξη, ως ένα νέο χάος, καθιερώθηκε, επεκτάθηκε, πολλαπλασιάστηκε. Η κατάσταση αυτή κάποια στιγμή έφτασε σε αδιέξοδο: τα οργανικά υλικά θα εξαντλούνταν και η ζωή θα έπαυε να υπάρχει. Αυτή είναι μια βασική αντίφαση. Η ζωή βρήκε ένα τρόπο και να συνεχίσει να υπάρχει και τα οργανικά υλικά να μην εξαντληθούν: την ανακύκλωση, τον θάνατο. Ο θάνατος είναι ένας τρόπος υπέρβασης της βασικής αντίφασης της ζωής ως συγκεκριμένη συγκυρία, είναι μια τάση της συγκυρίας της ζωής η οποία είναι κι αυτή τάση.  (Δεν έχουμε εστιάσει την προσοχή μας στην τάση όσο θα έπρεπε . . .). Ως τάση δεν έχει τόπο, δεν είναι δηλαδή μηχανισμός, άρα σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν μπορούμε να τον ελέγξουμε, δεν μπορούμε να τον αποικίσουμε, να τον κατακτήσουμε, δεν μπορούμε να  υποτάξουμε τη ζωή, δεν μπορούμε να γίνουμε Κύριοι της φύσης, δεν μπορούμε να γίνουμε αθάνατοι.  Υπάρχει μόνος ένας τρόπος να το καταφέρουμε: να  κάνουμε αυτό που η ζωή απέφυγε: να εξαλείψουμε τη ζωή, να γίνουμε ήρωες. Οι νεκροί είναι αθάνατοι.

Αλλά οι νεκροί είναι σκουπίδια, όπως και οι ήρωες άλλωστε.  Και τους μεν, τους νεκρούς εννοώ,  και τα δε τα απομακρύνουμε από κοντά μας, συνιστούν μίασμα της οργανικής και κοινωνικής ζωής. Τα θάβουμε. Ή τα καίμε. Ή μήπως κάνω λάθος;

Continue reading →