η γενική απεργία διαρκείας ως μέσον πάλης και ως πέρασμα στην πράξη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η γενική απεργία διαρκείας δεν είναι μόνο ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου αλλά και μια μορφή περάσματος στην πράξη – όταν απεργούμε δεν είμαστε υποτελείς Παραγωγοί. Όταν όμως η απεργία λήξει, όποια κι αν είναι η έκβασή της, επανερχόμαστε στην κατάσταση του υποτελούς. Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την αντίφαση;

Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σήμερα. Θα υποστηρίξω ότι η γενική απεργία διαρκείας με αιτήματα θα συνεχίσει να υπάρχει και να εφαρμόζεται αλλά κοντά σε αυτήν θα εμφανιστεί η γενική απεργία διαρκείας ως πέρασμα στη πράξη: δεν εργαζόμαστε όχι διότι έχουμε κάποια αιτήματα αλλά επειδή δεν έχουμε κανένα. Ή, μάλλον, το μοναδικό αίτημα που έχουμε μπορούμε να το ικανοποιήσουμε μόνο εμείς και κανένας άλλος: να πάψουμε να είμαστε υποτελείς Παραγωγοί, να καταργήσουμε μονομερώς την υποτέλειά μας, να καταργήσουμε δηλαδή τις σχέσεις που υπάρχουν και εμφανίζονται ως εμπόρευμα, μισθωτή εργασία και Κράτος. Με την γενική απεργία διαρκείας ως πέρασμα στη πράξη ο χρόνος εργασίας θα συρρικνώνεται διαρκώς μέχρι που να φτάσουμε στους δυο μήνες το χρόνο και πιθανόν και στην πλήρη κατάργηση της μέτρησης του χρόνου στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου.

Continue reading

υπάρχει το ενδεχόμενο να εγκαταλειφθεί η Αθήνα μέσα σε λίγες μέρες;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

επανέρχομαι στο ζήτημα της φυγής διότι, όπως αντιλαμβάνεστε, μας απασχολεί καθημερινά και θα μας απασχολήσει ακόμα πιο συχνά και ακόμα πιο έντονα στο μέλλον. Η φυγή και η πάλη είναι ίδιον της ύπαρξης και της ζωής, όπως η συνεργασία και η σύγκρουση, όπως η δημιουργία και η καταστροφή. Αυτά τα τρία δίπολα συγκροτούν την ύπαρξη και τη ζωή σε όλες τους τις εκφάνσεις, από το σύμπαν μέχρι την ατομική μας ύπαρξη και αυτός είναι ο λόγος που η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών εστιάζει την προσοχή της σε αυτά.

Φεύγουμε, απουσιάζουμε θα έλεγα, καθημερινά, ατομικά, συλλογικά, συνεχώς. Ο πολύς ύπνος είναι μια μορφή φυγής από μια κοινωνικοπροσωπική πραγματικότητα που δεν είναι και πολύ ευχάριστη αλλά δεν είναι ο μόνος:  η ηρωίνη και άλλα νόμιμα και παράνομα παυσίπονα και ευφορικά, η μαστούρα του χασισιού, η κοπάνα από τη δουλείά και το σχολείο, οι διακοπές, η εκδρομή, η ονειροπόληση, η αφηρημάδα, το χάσιμο (υπαρξιακό κενό ολίγων δευτερολέπτων ή κλασμάτων δευτερολέπτου), το ιερό (φυγή από το άτομο και ενότητα με την κοινότητα και τη φύση), η τρέλα,   όλα αυτά και πολλά άλλα είναι τρόποι φυγής.  Ευχάριστοι, δυσάρεστοι, λιγότερο ή περισσότερο οδυνηροί. Πάνω από όλα αναγκαίοι.

Η φυγή όμως παρατηρείται και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Εάν εκτιμήσεις ότι δεν μπορείς να δώσεις μια μάχη, φεύγεις. Όπως τα ζώα. Εάν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση, φεύγεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο. Εάν κατοικείς κοντά σε πυρηνικό εργοστάσιο που έχει καταστραφεί, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να φύγεις. Εάν δεν βρίσκεις φαγητό και δουλειά στον τόπο σου, θα φύγεις και θα πας εκεί που υπάρχει.

Και μετά από αυτά, θέτω το ερώτημα που με απασχολεί: μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι κάτοικοι της Αθήνας-Αττικής να εγκαταλείψουν μαζικά την πόλη τους μέσα σε λίγες μέρες και να φύγουν όσο πιο γρήγορα μπορέσουν; Απαντώ κατηγορηματικότατα: ΟΧΙ.

Continue reading

φυσικές καταστροφές και φασισμός: θα ήθελε ο Κύριος να προκαλεί τους σεισμούς;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ναι, θα ήθελε, θα το ήθελε πάρα πολύ! Χαίρεται πάρα πολύ όταν συμβαίνουν! Οι φυσικές καταστροφές σήμερα παίζουν το ρόλο που έπαιζε κάποτε ο φασισμός: κάποιος άλλος πρέπει να  βγάλει το φίδι από την τρύπα, όχι ο Κύριος. Ο Κύριος είναι άγιος, αθάνατος, ελεήμων, φιλάνθρωπος.

Κύριε, ελέησον ημάς, μη μας καθαρίζεις!

Οι φυσικές καταστροφές είναι ένα μέσο καταστροφής και εξόντωσης στα χέρια του Κυρίου μόνο που δεν το βλέπουμε, δεν το συνειδητοποιούμε.  Και είναι διότι ό,τι έχτισε και παρήγαγε το έκανε όχι συνεργαζόμενος με τη φύση αλλά επιθυμώντας να την υποτάξει. Η εκδίκηση της φύσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αδυναμία (και οι συνέπειές της) του Κυρίου να υποτάξει τη φύση για να υποτάξει έτσι και τους υποτελείς Παραγωγούς του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου πλούτου.

Και τι προτείνεις δηλαδή; Να μην χτίζουμε πυρηνικά εργοστάσια και να μην παράγουμε αυτοκίνητα;

Ναι, αυτό εννοώ. Και όχι μόνο: ή θα αλλάξουμε τον πολιτισμό μας ή θα καταστραφούμε ολοσχερώς. Αυτό είναι το παγκόσμιο δίλημμα σήμερα. Όποιος και όποια θεωρεί ότι μπορούμε να γίνουμε πιο ισχυροί από τη φύση, θα προτιμήσει τον καπιταλισμό, τον δυτικό πολιτισμό. Οι άλλοι και οι άλλες θα αναζητήσουν έναν νέο πολιτισμό που θα συμβιώνει και θα συνεργάζεται με τη φύση.  Αυτό θα είναι το επίδικο αντικείμενο της σκέψης και της πρακτικής κατά τις προσεχείς δεκαετίες.

Continue reading

ποιος προκαλει τους σεισμούς; ένας άνδρας που μιλάει αρχαία ελληνικά, είναι αθάνατος και πανίσχυρος, ο Ποσειδών

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τη λέξη κινητήρας την γνωρίζετε. Προέρχεται από την αρχαία ελληνική κινητήρ, ο. Σήμερα, ο κινητήρας είναι μια μηχανή ( προέρχεται από τη λέξη μάχη)  που παράγει ταχύτητα, είναι ένας παραγωγός ταχύτητας, δηλαδη επίθεσης. Εάν είναι έτσι, τότε το τόξο που παράγει ταχύτητα είναι μια μηχανή, ένας κινητήρας. Οι αρχαίοι Έλληνες όμως δεν αποκαλούσαν το τόξο μηχανή ούτε κινητήρα. Όταν μεταχειρίζονταν τη λέξη κινητήρας εννοούσαν κάποιον θεό.

Continue reading

32 σεντς, τόσα χρειαζόμαστε

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σήμερα θα σας εξομολογηθώ κάτι που δεν το γνωρίζει ούτε η Χρηστίνα Αμαρυλλίς ούτε ο Θόδωρας. Το είπα στην Τασούλα, αλλά δε με πίστεψε. Τι κατάρα να μη σε πιστεύει η γυναίκα σου! Εν τάξει, τέλος πάντων, φυσικά. Μια από τις δουλειές που έκανα όταν ζούσα στην Ευρώπη, ήταν και δημοσιογράφος, ελεύθερος συνεργάτης, στη Suddeutsche Zeitung, ναι, ναι. Με το ψευδώνυμο Hans Strassehund (Χανς Κοπρόσκυλος, Κοπρίτης, Αδέσποτος, θα μεταφράζαμε το επώμυνο, που λέει και η Αποστολία).  Δημοσίευα συνεντεύξεις απλών ανθρώπων αλλά και γνωστών συγγραφέων, καλλιτεχνών, διανοητών, πολιτικών και άλλων ηρώων. Ζούσα στο Βερολίνο, μετά από μια σύντομη διαμονή ολίγων μηνών σε ένα κοινόβιο καλλιτεχνών, στις υπώρειες των Άλπεων, καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα δυτικά του Μονάχου, κατά τη διάρκεια της οποίας επισκέφτηκα τη Ζυρίχη και φιλοξενήθηκα στο σπίτι όπου είχε μείνει ο Λένιν, κοιμήθηκα μάλιστα στο ίδιο κρεβάτι. Δεν θα το πιστέψετε, δεν πειράζει, σας καταλαβαίνω.  Δεν γνώριζα γερμανικά, με βοηθούσε η Ελπίδα και η Dorοthee, η Δωροθέα, η Ντόρι, την έλεγα Ντορέλα, Ντόρι έλα, της έλεγα, και πηγαίναμε στο κρεβάτι – η Ελπίδα προτιμούσε πάρκο, κοντά σε λίμνη, λίγο πριν χαράξει, γούστα είναι αυτά, τι να κάνουμε; Η Ελπίδα μετέφραζε και η Ντόρι έλεγχε τις μεταφράσεις.

Continue reading

παππού, κλαίνε και οι Τούρκοι;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

αργεί να ξημερώσει, ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια, φυσάει ξεροβόρι, δεν θα πάω στον κήπο να σκάψω, είμαι ερωτευμένος με το χώμα και τ’ αγριόχορτα

Το 1963 κόντεψε να γίνει πόλεμος με την Τουρκία. Ήμουν τεσσάρων χρονών. Για να μη μας σφάξουν οι Τούρκοι, το σπίτι μας είναι στη άκρη του χωριού, προς το μέρος  της Μαρίτσας, του Έβρου, ένα βράδυ πήγαμε και κοιμηθήκαμε στο σπίτι του πατέρα της μάνας μου, στην άλλη άκρη του χωριού. Εκεί είχαν μαζευτεί κι άλλος κόσμος από τη γειτονιά, αγόρια και κορίτσια, εγώ,  μια έπαιζα με τα παιδιά μια  έστηνα αυτί να ακούσω τι λένε οι μεγάλοι. Λέγανε ότι οι Κατσβέλοι στο Διδυμότειχο, οι Τουρκόγυφτοι, αγόρασαν όλα τα τσεκούρια και με αυτά θα μας έσφαζαν την ώρα που κοιμόμασταν. Αργότερα, έμαθα  ότι περνούσαν εκείνες τις νύχτες τρέμοντας πίσω από τις πόρτες των χαμόσπιτών τους, με τα  τσεκούρια στα χέρια για να προστατεύσουν γυναίκες και παιδιά από τη σφαγή που έμελλε από στιγμή σε στιγμή να αρχίσει.

Το καλοκαίρι του 1964, κάνα δυο μήνες πριν πάω σχολείο, που το αγάπησα και το μίσησα όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου, πρώτη φορά κάθισα τόσες πολλές ώρες ακίνητος και σε  καρέκλα, το καλοκαίρι του 1964 πηγαίναμε με τον παππού μου, τον πατέρα του πατέρα μου, ο πατέρας μου έλειπε, την ώρα που γεννιόμουνα ήταν μέσα σε στοά ανθρακωρυχείου, στην Κίρκη, εξω από την Αλεξανδρούπολη, πηγαίναμε με τον παππού μου να οργώσουμε. Φορτώναμε χαράματα το αλέτρι στο κάρο, ζεύαμε τις αγελάδες, οργώναμε, έχω οργώσει με αλέτρι που το έσερναν αγελάδες, ναι, ναι, μετά πηγαίναμε προς το ποτάμι, ξεζεύαμε τις αγελάδες να βοσκήσουν, ο παππούς μου μάζευε κλαδιά ξερά για το μαγείρεμα, ποτίζαμε τις αγελάδες στο ποτάμι, πίναμε κι εμείς νερό, νερό καθαρό, κι επιστρέφαμε.

Στην απέναντι όχθη βλέπαμε τους Τούρκους να ποτίζουν τις αγελάδες, παιδιά να πλατσουρίζουν στο νερό, άνδρες να ψαρεύουν, γυναίκες να πλένουν ρούχα. Οι πιτσιρικάδες μας έβριζαν, γαμώ το Παναγία, γαμώ το Χριστό, κι εμείς ανταποδίδαμε, γαμώ το Αλάχ, γαμώ το Αλάχ. Μια μέρα, είδα παιδιά, γυναίκες και άνδρες να ψάχνουν στην όχθη του ποταμού. Τι έψαχναν; Κάποια στιγμή, ένα προπορευόμενο παλικάρι έβαλε μια φωνή, έτρεξαν κοντά του οι άλλοι, άρχιζαν να φωνάζουν και να κλαίνε και να χτυπιούνται, βλέπω να σέρνουν ένα κορμί από το νερό, παιδί ήταν, να πέφτουν πάνω του γυναίκες, να τραβάνε τα μαλλιά τους, να χτυπάνε τα στήθια τους, να κλαίνε, να οδύρονται. Ρώτησα τον παππού μου: παππού, κλαίνε και οι Τούρκοι;

Continue reading

ο μισθός στην Ιλιάδα, την Οδύσσεια και την Αβέστα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

θα πήγαινα να κόψω δυο νεκρά δένδρα εδώ στη γειτονιά, μια βερυκοκιά σε κήπο και μια ελιά σε πεζοδρόμιο, για το μαγείρεμα και το ψήσιμο του ψωμιού, και θα πήγαινα και στον λαχανόκηπο να σκάψω για να φυτέψω πατάτες, αλλά το τσουχτερό κρύο δεν με αφήνει. Θα φτιάξω ένα δεύτερο καφέ και θα ασχοληθώ με την αναζήτηση της αρχικής σημασίας της λέξης μισθός. Συγκεκριμένα, θα καταπιαστώ με τη μελέτη των αρχαιότερων μαρτυριών της υπό εξέταση λέξης, δηλαδή της Ιλιάδας, της Οδύσσειας και της Αβέστας, του ιερού βιβλίου του Ζωροαστρισμού.

Πριν το κάνουμε όμως αυτό, θα ήθελα να παραθέσω την εξής πολύ σημαντική λεπτομέρεια και να στρέψω την προσοχή σας σε αυτήν. Η αρχαία ελληνική λέξη μισθός εμφανίζεται στα σανσκριτικά ως midha-, στην αβεστική ως   mizda, στη γοτθική ως  mizdo και και στην αρχαία σλαβική ως   mizda. Δεν είναι εντυπωσιακό; Πως να εξηγήσουμε αυτή την ομοιότητα, που συν τοις άλλοις επιβεβαιώνει πόσο αρχαία είναι αυτή η λέξη;

Για όσους και όσες βαριούνται να διαβάσουν το κείμενο, θα παραθέσω συνοπτικά τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγω και η σκέψη βοηθός τους: ενώ φαίνεται πως η αρχική σημασία της λέξης μισθός είναι ‘η αμοιβή σε είδος (τροφή, ρούχα, υποδήματα, κλπ) που παίρνει κάποιος για την παροχή κάποιας εργασίας ή υπηρεσίας’, θα λέγαμε σήμερα μεροκάματο σε είδος, πληθώρα γλωσσικών και οικονομικών ενδείξεων μας ωθεί να υποστηρίξουμε πως άλλη ήταν η αρχική σημασία: αμοιβή για ένα πολεμικό κατόρθωμα ή βραβείο για τη νίκη σε κάποιον αγώνα. Εάν είναι έτσι, πως να εξηγήσουμε αυτή τη σημασιολογική εξέλιξη; Μήπως λανθάνει η πρόσληψη της μισθωτής  εργασίας ως ανδραγαθήματος, ως κατορθώματος, ως άθλου, ως αθλιότητας; Δεν έχουμε μια ακόμα επιβεβαίωση της άποψης ότι η ποιμενική/πολεμική σημασία ήταν η αρχική σημασία όλων των λέξεων της αρχαίας ελληνικής;

Continue reading

ποιμενισμός και καπιταλισμός: βούβρωστις, ποιμενική εργαλειοφαγία, ηθική φθορά της μηχανής

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα, όσο κρύο κι αν κάνει

Εάν συγκρίνουμε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής με τους προκαπιταλιστικούς, θα παρατηρήσουμε ότι εμφανίζει πολλά κοινά στοιχεία περισσότερο με τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής παρά με τον δουλοκτητικό ή φεουδαρχικό. Το εργοστάσιο είναι ένα μαντρί και οι υποτελείς Παραγωγοί ιnstrumenta vocalia, ομιλούντα εργαλεία, και δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Μαρξ στο Κεφάλαιο το έχει προσέξει, περιοριζόμενος όμως σε σε σποραδικές παρομοιώσεις – τις οποίες και θα μελετήσουμε μόλις μας δοθεί ευκαιρία. Και στους δύο αυτούς τρόπους παραγωγής,  η αρπαγή γίνεται με τη βία (διαρκής ”πρωταρχική” συσσώρευση)  και την απάτη (εμπόρευμα, χρήμα, πίστωση), η αναπαραγωγή της κοινωνίας βασίζεται στον ανταγωνισμό που επιφέρει την εξόντωση των ανταγωνιζομένων (ανταγωνισμός μεταξύ των κεφαλαίων και μεταξύ καπιταλιστών και εργατών) μέσω της κρίσης , κι αν αυτή δεν αρκεί, μέσω του πολέμου. Ο φασισμός είναι μια αναβίωση του ποιμενισμού υπό καπιταλιστικές συνθήκες.

Ένα άλλο κοινό σημείο είναι η εργαλειοφαγία, η καταστροφή, η απαξίωση των εργαλείων. Υπάρχουν μόνο δυο τρόποι παραγωγής που έχουν την τάση να καταστρέφουν, να τρώνε τα εργαλεία τους: ο ποιμενικός και ο καπιταλιστικός. Τυχαίο; Δε νομίζω. Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σήμερα. Οι μαρξιστές δεν ασχολούνται, ούτε οι αναρχικοί. Τι να κάνουμε, θα ασχοληθεί η High Scool of Bad Arts. . .

Continue reading

η παγκόσμια πνευματική επανάσταση της εποχής μας

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πως μπορούμε να παράγουμε πλούτο που δεν θα είναι εμπορεύματα; Πως μπορούμε να εργαζόμαστε χωρίς μισθωτή εργασία; Μπορεί να υπάρξει κοινωνική οργάνωση χωρίς Κράτος; Η κατάργηση του εμπορεύματος, της μισθωτής εργασίας και του Κράτους θα γίνει αιφνίδια ή σταδιακά;

Στα ερωτήματα αυτά πολύ σύντομα η εν εξελίξει παγκόσμια πνευματική επανάσταση θα δώσει απαντήσεις. Θα δώσει απάντηση και στο εξής, κομβικής σημασίας, ερώτημα: τι είναι μια κοινωνική επανάσταση;

Ας προτείνουμε τη δική μας απάντηση και ας περιμένουμε, μιας και είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός πόλεμος θα οξυνθεί, θα γενικευτεί και θα κλιμακωθεί στα επόμενα χρόνια, στους επόμενους μήνες, στις επόμενες μέρες: κοινωνική επανάσταση είναι η συγκρότηση του υποκειμένου της επανάστασης, είναι η συγκρότηση της κομμούνας, της συμβιωτικής ομάδας, η ενίσχυση της συμβίωσης, της συνεργασίας,της αλληλεγγύης, της δημιουργικής σύγκρουσης, της κοινοχρησίας, της κοινοκτησίας, της άσκησης της ελευθερίας και της ισότητας, η ελευθερία πνεύματος, με άλλα λόγια, η διεύρυνση του εμμενούς κομμουνισμού.

Continue reading