φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Υπάρχουν δυο τρόποι να καταναλώσει μια ομάδα (παρέα, οικογένεια, κλπ) την τροφή: να τοποθετήσει την κατσαρόλα ή το ταψί στο κέντρο του τραπεζιού ή κάποιος, κάποια να βάλει το φαγητό στα πιάτα και να το μοιράσει. Η συγχωρεμένη η μάνα μου, φύλακας της κατσαρόλας, έκανε το δεύτερο και δυσαρεστούνταν όταν ερχόταν στο σπίτι μας και έβλεπε να εφαρμόζεται ο πρώτος τρόπος, ο τρόπος της ανοιχτής έκθεσης/ελεύθερης πρόσβασης – διότι περί αυτού πρόκειται.

Η μάνα μου ήταν φύλακας της κατσαρόλας αλλά και της δικαιοσύνης. Μοίραζε, πράγματι, όπως όλες οι μανάδες, δίκαια το φαγητό. Κατά κάποιο τρόπο, δεν μοίραζε μόνο φαγητό, μοίραζε και τη δικαιοσύνη. Εξ άλλου, η δικαι0σύνη μοιράζεται από αυτόν που την κατέχει – δεν λέμε απονεμήθηκε δικαιοσύνη; Επί πλέον, εάν δεν έχετε επισημάνει τη διανεμητική διάσταση, την διανεμητική πτυχή του όρου ‘νόμος’, σας πληροφορώ ότι η αρχική σημασία της λέξης ήταν ‘μοιρασιά, διανομή’, και αναφερόταν στη μοιρασιά των βοσκοτόπων από τους ποιμένες προγόνους μας – ενώ το κομμάτι που έπαιρνε κάποιος από τον λειμώνα λεγόταν νομός. . . . (νομός Αττικής!) Οπότε, μας επιτρέπεται να θέσουμε το ερώτημα: ανοιχτή έκθεση/ελεύθερη πρόσβαση της δικαιοσύνης ή απονομή της; (Στο ερώτημα αυτό θα απαντήσω σε ένα σημείωμα που θα φέρει τον τίτλο νόμος ή δικαιοσύνη της παρέας; Να σε δικάζουν άνθρωποι που δεν σε γνωρίζουν, τι απρέπεια, τι βαρβαρότητα!)

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Όταν κάποιο παιδί ή έφηβος (ή ενήλικας, συνήθως πονηρά σκεπτόμενος) με ρωτάει ‘τι είναι κομμουνισμός’, αντί ενός ορισμού παραθέτω τα παραδείγματα του ασανσέρ και της κοινοτικής βιβλιοθήκης. (Με το ερώτημα ‘μπαμπά, τι είναι κομμουνισμός; ‘ αρχίζει ένα βιβλίο που έχω γράψει και θα εκδοθεί του χρόνου το καλοκαίρι, με τον τίτλο ‘μιλώντας στα παιδιά μου για τον κομμουνισμό’). Ποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει το ασανσέρ μιας πολυώροφης πολυκατοικίας  ή τα βιβλία μιας κοινοτικής βιβλιοθήκης, στην Αλεξανδρούπολη, ας πούμε; Το ασανσέρ μπορούν να το χρησιμοποιήσουν δυνάμει όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη. Ο φίλος μου από την Ολλανδία, ο φίλος σας από τη Χιλή, ο συγγενής σας από τον Καναδά. Τα βιβλία της κοινοτικής βιβλιοθήκης μπορούν να τα δανειστούν και τα χρησιμοποιήσουν όλοι οι κάτοικοι της Αλεξανδρούπολης και όχι μόνο – ο οποιοσδήποτε που μπορεί να διαβάζει ελληνικά, μπορεί να περάσει και να διαβάσει εκεί ένα βιβλίο, αν και δεν διαθέτει αναγνωστήριο, άλλες όμως διαθέτουν. Το ασανσέρ, ως ένα κοινόχρηστο και κοινόκτητο εργαλείο κάθετης μετακίνησης, και τα κοινόχρηστα/κοινόκτητα βιβλία της κοινοτικής βιλιοθήκης εκτίθενται ανοιχτά για όλους χωρίς προϋποθέσεις και προνόμια. Παιδί,

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής, το 1976-7, στα εισαγωγικά μαθήματα στην αναλυτική φιλοσοφία, ο καθηγητής μας (Κ. Βουδούρης) έκανε μια αναφορά σε ένα μαθηματικό ερώτημα/πρόβλημα: ποιο είναι το άθροισμα της απείρου σειράς ν=1-1+1-1+1-1. . .;  Έχουν διατυπωθεί τρεις απαντήσεις. Εάν θέσουμε την άπειρο σειρά σε ζεύγη ν= (1-1) (1-1) (1-1). . . , τότε το άθροισμα είναι μηδέν (0). Εάν επαναδιατυπώσουμε την άπειρο σειρά ως εξής, 1 (-1+1) (-1+1) (-1+1). . ., τότε το άθροισμα είναι ένα (1). Ένας διάσημος μαθηματικός, ο Euler, υποστήριξε ότι το άθροισμα δεν είναι ούτε 0 ούτε 1, αλλά 1/2. Ποια όμως από τις τρεις λύσεις είναι η σωστή; Και γιατί υπάρχουν τρεις λύσεις;

Καμιά λύση δεν είναι σωστή. Κι αυτό διότι οι έννοιες ‘άθροισμα’ και ‘άπειρος σειρά’ είναι ασύμβατες, δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξει άθροισμα απείρου σειράς, μιας και το άθροισμα αναφέρεται σε πεπερασμένα σύνολα. Το ερώτημα δεν είναι μαθηματικό, γι αυτό και υπάρχουν περισσότερες της μίας απαντήσεις. Η αναλυτική φιλοσοφία έλυσε αυτό το πρόβλημα, μάλλον το διέλυσε, υποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τις  παγίδες στις οποίες υποπίπτουμε κατά τη χρήση της γλώσσας.

Continue reading →

ναι, φίλες και φίλοι, οι αγορές πίνουν μπίρες – μια αγορά,  που γνώρισα εγώ τουλάχιστον,  έπινε μπίρες από το πρωί μέχρι το βράδυ – ήταν Γερμανός.

καλή σας μέρα, φίλες και φίλοι

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Καταπλήσσομαι, εντυπωσιάζομαι κάθε φορά που διαβάζω την ίδια άποψη διατυπωμένη από ανθρώπους που απείχαν χρονικά και χωρικά. Πως γίνεται αυτό; Θα έλεγα πως πρόκειται για θρίαμβο της λογικής. Όταν ένα φαινόμενο, μια πρακτική εμφανίζεται συχνά και παντού, τότε θα υπάρξουν άνθρωποι που θα το επισημάνουν και θα το περιγράψουν. Σήμερα, θα ασχοληθούμε με μια τέτοια περίπτωση.  Πρόκειται για ένα αξίωμα της διεξαγωγής του πολέμου, άρα και του κοινωνικού.

Στό έβδομο κεφάλαιο (παρ. 34) της Τέχνης του Πολέμου, ο κινέζος στρατιωτικός και θεωρητικός του πολέμου Σουν Τζου γράφει:

Όταν περικυκλώνετε ένα στράτευμα, αφήστε ελεύθερη μια διέξοδο. Μην πιέζετε πολύ έναν απελπισμένο εχθρό.

Ο Σουν Τζού έγραψε την Τέχνη του Πολέμου το 490 π. Χ. στην Κίνα. Θα παραθέσω στη συνέχεια ένα απόσπασμα από τον Γαργαντούα του Φρανσουά Ραμπελέ (σελ. 210-1, μετ. Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής, εκδ. βιβλιοπωλείον της Εστίας):

Εκείνη τη στιγμή, ο Γυμναστής ρώτησε τον Γαργαντούα αν έπρεπε να ριχτούν στην καταδίωξη. Ο Γαργαντούας απάντησε:

”Οπωσδήποτε όχι, γιατί σύμφωνα με τους αληθινούς στρατιωτικούς κανόνες ποτέ δεν πρέπει να σπρώχνεις τον  εχθρό σου στην απελπισία, επειδή μια τέτοια ακρότητα πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις του κι ενισχύει το σθένος του, καταπτοημένο κιόλας και καταβεβλημένο. Και δεν υπάρχει καλύτερη ευκαιρία σωτηρίας για ανθρώπους κλονισμένους και κατακουρασμένους από την έλλειψη προσδοκίας της παραμικρότερης σωτηρίας. Πόσες νίκες δεν αφαιρέθηκαν μέσα από τα χέρια των νικητών από τους νικημένους, όταν οι νικητές δεν αρκέστηκαν στη λογική, αλλά δοκίμασαν να περάσουν τους πάντες από μαχαίρι και να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τους εχθρούς τους, δίχως να σκεφτούν ν’ αφήσουν έναν ζωντανό για να μεταφέρει την είδηση της ήττας! Πάντα να κρατάς όλες τις πόρτες και τα μονοπάτια ανοιχτά για τους εχθρούς σου και κάλλιο να τους φτιάξεις ασημένιο γεφύρι, για να τους ξαποστείλεις”.

Και λίγο πιο κάτω προτείνει ο σοφός Γαργαντούας:

”Ας περιμένουμε εδώ σιωπηλοί γιατί νομίζω πως ξέρω αρκετά καλά τι μηχανεύονται οι εχθροί μας. Αυτοί πάνε όπως τους πάει ο άνεμος κι όχι η λογική”.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

για το χασίσι, τη φούντα, τον μπάφο, το μαύρο έχω δημοσιεύσει τρία κείμενα – κι αυτό είναι το τέταρτο. Στο πρώτο (Όταν το ελληνικό κράτος ενημέρωνε τους αγρότες) έδειξα ότι από το 1870 περίπου μέχρι το 1932 η καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης, η παρασκευή του εξαιρετικής ποιότητας ελληνικού χασισιού και η εξαγωγή του ήταν μια πολύ επικερδής δραστηριότητα των αγροτών της νότιας Ελλάδας – δραστηριότητα που ενισχύονταν και ασφαλώς φορολογούνταν από το κράτος (με πολύ μεγάλα έσοδα) . Το δεύτερο είναι η αναδημοσίευση της έκθεσης του Δημάρχου του Ορχομενού Μαντινείας (Αρκαδία) ‘Περί Χασίς’, στην οποία, κατόπιν παραγγελίας του Κράτους, ο δήμαρχος έδινε οδηγίες για την καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης και την παρασκευή του χασισιού. Στο τρίτο [Χασίσι και Κομμουνισμός (ένα τρίφυλλο μας ενώνει)], έδειξα ότι το χασίσι είναι ένα πολύτιμο φάρμακο, που μπορεί να γίνει, όπως όλα τα φάρμακα, δηλητήριο, και υποστήριξα την ελεύθεση καλλιέργεια και χρήση όλων των φαρμακευτικών βοτάνων, της μήκωνος της υπνοφόρου συμπεριλαμβανομένης, από την οποία παράγεται το πολύ χρήσιμο όπιο. Εάν σήμερα ο καπιταλισμός έχει κάνει τα φάρμακα εμπορεύματα, η κομμουνιστική προοπτική είναι η αποεμπορευματοποίηση της παραγωγής και κατανάλωσης των φαρμακευτικών φυτών, η δική μας (προσωπική, ομαδική, κοινοτική, τοπική) παραγωγή και παρασκευή φαρμάκων από τα βότανα.

Continue reading →