φίλες κε φίλοι, καλή σας μέρα
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Χάρη
Η άποψη που εξέθεσα από τους πρώτους μήνες (2009) της ύπαρξης της Κακιάς Σχολής ότι η ιστορική Αριστερά δεν θα υπάρχει σε καμιά δεκαριά χρόνια, δηλαδή μέχρι το 2020, ας πούμε, ήταν μια άποψη στην οποία είχα καταλήξει πριν τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Αυτό το οποίο δεν μπορούσα να εκτιμήσω ήταν ο τρόπος της εξαφάνισής της. Το ότι θα ήταν το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας το θεωρούσα βέβαιο. Εκείνο που δεν ήταν βέβαιο ήταν οι φάσεις αυτής της διαδικασίας. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο σαφή. Το ΚΚΕ θα συρρικνωθεί σε μια εξωκοινοβουλευτική οργάνωση και θα εκλείψει. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου είναι η αρχή αυτής της διαδικασίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξαφανιστεί με τελείως διαφορετικό τρόπο. Εάν είναι το ΠΑΣΟΚ Β’ (όπως λέμε Εδουάρδος Α’, Εδουάρδος Β’, κλπ), που είναι, το ομολογούν τα ηγετικά στελέχη του άλλωστε, τότε θα έχει την ίδια τύχη με το ΠΑΣΟΚ Α’. Εάν για να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ Α’, διότι έχει διαλυθεί, πέρασαν πάνω από τριάντα χρόνια, θα πρέπει μάλλον να είμαστε βέβαιοι, και θα εξηγήσουμε γιατί, ότι το ΠΑΣΟΚ Β’, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα διαλυθεί πολύ πιο γρήγορα. Και εάν θέσουμε το ερώτημα ‘ποιό θα είναι το ΠΑΣΟΚ Γ΄’, η απάντηση είναι ότι δεν θα υπάρξει ΠΑΣΟΚ Γ΄, δεν μπορεί να υπάρξει, όπως θα δείξω στη συνέχεια. Θα φτάσουμε λοιπόν στο σημείο να μην υπάρχει ιστορική Αριστερά εν Ελλάδι, όπως δεν υπάρχει πλέον σε πολλές, σε όλες σχεδόν, τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Σε όσες υπάρχει, πολύ σύντομα δεν θα υπάρχει ούτε σε αυτές. Η τελευταία που θα απομείνει θα είναι ίσως η γαλλική ιστορική Αριστερά, μόνο που η κατάρρευσή της θα είναι η πιο εκκωφαντική, όταν θα συντρέξουν οι προϋποθέσεις, και δεν θα αργήσουν.