φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν περάσετε την Παρασκευή (26/10) από το ‘Μικρόπολις’, στη Θεσσαλονίκη, θα βρείτε στο παντοπωλείο ψωμί που ζυμώνουμε και ψήνουμε εγώ και η Τασούλα. Μια φορά τη βδομάδα, προς το παρόν, στέλνουμε 3ο μισόκιλα (των 500-550 γρ. και όχι των 330-350). Ακούγεται λίγο παράξενο: ψωμί από την Αλεξανδρούπολη στη Σαλονίκη, γιατί; Τι έχει αυτό το ψωμί;
Θα ήθελα να διατυπώσω το εξής ερώτημα: Ας υποθέσουμε ότι σας καλούσαν να επιλέξετε ως μοναδική τροφή για ένα ολόκληρο χρόνο το κρέας ή το ψωμί. Τι θα επιλέγατε;
Δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα εάν πρώτα δεν ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε όταν λέμε ψωμί. Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε. Δεν θα το έλεγα, φίλες και φίλοι, δεν θα το έλεγα. Διότι, εάν μου πείτε ότι με τη λέξη ‘ψωμί’ αναφέρεστε στο ψωμί που πουλάνε οι φούρνοι, εγώ θα σας έλεγα ότι αυτό δεν είναι ψωμί. Θα μπορούσαμε να το πουμε τύπο ψωμιού αλλά ψωμί δεν είναι. Να λοιπόν που βρισκόμαστε ενώπιον του ζητήματος να επαναπροσδιορίσουμε τι εννοούμε όταν λέμε ‘ψωμί’. Θέτουμε εν αμφιβόλω το αυτονόητο, τον κυρίαρχο ορισμό, την επικρατούσα αντίληψη περί του ψωμιού κι αυτό είναι μια ένδειξη εκκίνησης μιας διαδικασίας επανεξέτασης πολλών, πολλών πρακτικών, αντιλήψεων, αξιών, συμπεριφορών. Το ότι αυτή η διαδικασία είναι μια πτυχή της εν εξελίξει πνευματικής επανάστασης είναι κάτι που δεν αργήσει να φανεί στον ορίζοντα του κοινωνικού πεδίου