φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     Το ποσοστό της αποχής στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν 55%, στην Ελλάδα. Σε κάποιες άλλες χώρες ήταν πολύ μεγαλύτερο. Έχω υποστηρίξει, και το επαναλαμβάνω, ότι στις ευρωεκλογές του 2014, σε λιγότερο από ένα χρόνο, το ποσοστὀ της αποχής θα προσεγγίσει ή και θα ξεπεράσει το 70% και θα αυξηθεί και σε άλλες χώρες. Αυτή είναι η τάση. Η τάση είναι ένα φαινόμενο που ακολουθεί μια κατεύθυνση χωρίς να έχει ολοκληρώσει ακόμα την πορεία του. Επειδή δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα την πορεία του, μας επιτρέπεται να προβούμε σε κάποιες προγνώσεις και να διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα. Πως να εξηγήσουμε την ύπαρξη αυτής της τάσης, γιατί οι Υποτελείς απέχουν; Πως συγκροτείται και εμφανίζεται αυτή η τάση; Θα ανακοπεί; Πότε και γιατί; Τι θα συμβεί εάν δεν ανακοπεί; Πως θα εμφανιστεί η ολοκλήρωση της πορείας του φαινομένου; Ποιά είναι η σχέση αυτής της τάσης με την γενικότερη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου; Θα ενοχληθεί ο Κύριος εάν η αποχή φτάσει το 70%; Εάν από την περιγραφική προσέγγιση του φαινομένου μεταπηδήσουμε στην κανονιστική, εγείρεται το εξής ερώτημα: θα πρέπει να ενισχύσουμε την τάση ή να επιχειρήσουμε να την ανακόψουμε; Μπορούμε να την ενισχύσουμε ή να την ανακόψουμε;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

   Το σημείωμα το αφιερώνω στον Γιώργο και τον Γιώργο (ριφιφί).

   Δεν θα ήθελα να ήμουν ούτε δούλος ούτε δουλοπάροικος ούτε εργάτης. Το τί θέλουμε όμως και το τί δεν θέλουμε πολύ συχνά δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Είμαι στο μεροκάματο από τα έντεκά μου – σαράντα τέσσερα χρόνια, αν και ποτέ δεν δούλεψα πάνω από έξι μήνες το χρόνο. Στο ερώτημα του τίτλου απαντώ ως εξής – οφείλουμε να απαντήσουμε, έχει πολύ μεγάλη σημασία, και θα δούμε γιατί: θα ήθελα να ήμουν δουλοπάροικος παρά εργάτης· θα ήθελα να ήμουν εργάτης παρά δούλος. Γιατί αυτή η προτίμηση; Ποια είναι η δική σας; Και δεν εννοώ μόνο του Γιώργου και του Γιώργου.

Πέμπτη 27/6/13

    Είναι τέσσερις και μισή. Σε μια ώρα θα πάω να ποτίσω τα φασόλια και τα καρπούζια, με τον κουβά, από ένα ρυάκι που τρέχει όλο το χρόνο δίπλα στο χωράφι και στις εφτά θα πάω σε ένα χωράφι στους πρόποδες του βουνού για να το οργώσει ένας γνωστός από το χωριό κι εγώ θα μείνω να καθαρίσω τις πέτρες και ρίζες. Θα πάρω μαζί μου δυο αβγά βραστά, μας έφερε καμιά εικοσαριά ο  γείτονας που ο γιος του παίζει με τα παιδιά μας  και τρώει στο σπίτι μας όταν τον βρει το μεσημέρι, μια ντομάτα από τον κήπο, ψωμί δικό μας και λίγες ελιές. Εργάζομαι όπως θέλω, χωρίς ρολόι, κάθομαι να ξεκουραστώ όποτε θέλω και φεύγω όποτε θέλω. Το πόσο υποφέρω στο μεροκάματο και υπό το βλέμμα του Κυρίου, δεν μπορείτε να το φανταστείτε, ίσως και να μπορείτε. Ξέρετε ποιός είναι ο πόνος μου; Ότι εργάζομαι μόνος μου. Έρχεται μαζί μου καμιά φορά  η Τασούλα, αλλά καμιά φορά, δεν είναι και λίγος ο μόχθος του νοικοκυριού και μάλιστα μετά από μετακόμιση. Πόσο θα ήθελα να ήταν ένας φίλος να εργαζόμασταν μαζί! Πόσο θα ήθελα το μεσημέρι να πίναμε μαζί ένα τσιπουράκι και το βραδάκι να στρίβαμε ένα τσιγαράκι και να τα λέγαμε! 

Continue reading →

φίλες κε φίλοι, καλή σας μέρα

    Αν μπορούσα να σας δανείσω για λίγο τα μάτια μου, θα βλέπατε τους πολιτικούς ντυμἐνους με στρατιωτική στολή, με γαλόνια και σιρίτια κι αστέρια, με ξιφίδια στη ζώνη και το κινητό μέσα στη  θήκη του περιστρόφου – το συνηθίζουν οι καραβανάδες, μα την Παναγία, σε λέω! Όπως υπάρχουν μπάτσοι με πολιτικά, οι ασφαλίτες (και οι ασφαλιστές), υπάρχουν και στρατιωτικοί με πολιτικά, το πολιτικό προσωπικό του Κυρίου, του κυρίου του χρόνου, του χώρου και του κοινωνικού πλούτου, οι υπουργοί και οι υφυπουργοί της κυβέρνησης, οι διαχειριστές του Κράτους, οι συντονιστές της επίθεσης κατά των Υποτελών, οι θεοί,οι τοποτηρητές της κατάκτησης, της διαχείρισης του κομμουνισμού του παρόντος.

    Θα καταφύγω σε μια από τις πλέον διάσημες ιλιαδικές παρομοιώσεις για να σχολιάσω τις διαθέσεις και τις επιδιώξεις της νέας κυβέρνησης της Πασοκονεοδημοκρατίας.  Στη ραψωδία Π, ο Πάτροκλος πείθει τον τσαντίλα Αχιλλέα να ηγηθεί της επίθεσης κατά των Τρώων για να αναχαιτίσει την προέλασή τους και οι στρατιώτες είναι έτοιμοι, όπως και οι επικεφαλής των τμημάτων του στρατεύματος. Λαχταρούν τόσο πολύ να πολεμήσουν, να σφάξουν και να αποκεφαλίσουν!  Την πολεμοχαρή και αιμοδιψή διάθεση ο ποιητής την αποδίδει με την εξής παρομοίωση (Π 155-163, μετ. Καζαντζάκη-Κακριδή):

  Κι ωστόσο στα καλύβια τρέχοντας τους Μυρμιδόνες όλους

αρμάτωνε ο Αχιλλέας και φρένιαζαν αυτοί, σα σαρκοφάγοι

λύκοι, που δύναμη ακατάλυτη τους σπρώχνει, κι ως σπαράζουν

τρανή  λαφίνα,  διπλοκέρατη μες στα βουνά, την τρώνε

αρπακτικά· κι ως τα μουσούδια τους βαφήκαν μ΄ αίμα ακράτο,

κοπαδιαστά να πιουν ξεκίνησαν σε μαύρη νερομάνα·

και το βαθύ νερό απανάλαφρα με τις λιγνές τους γλώσσες

λάφτουν, κι αναξερνούν τα γαίματα· μα ατρόμητη στα στήθια

βαστάει η ψυχή τους, κι ας εβάρυνε τόσο πολύ η κοιλιά τους·

    Αν θα θέλαμε να ήμασταν συντομότεροι, η γνωστή ρήση του Χάρολντ Πϊντερ θα ήταν επίσης ένας καίριος σχολιασμός: οι μεγάλες πούτσες βγήκαν έξω.  

     Δύο από τις μεγάλες αυτές πούτσες ξεχωρίζουν σε τέτοιο βαθμό ώστε είναι δηλωτικές των διαθέσεων και των επιδιώξεων του Κυρίου ημών: ο αιμοδιψής ταξίαρχος Άδωνις Γεωργιάδης και ο αιμοβόρος και αιμοχαρής σωματάρχης (αντιστράτηγος) Κυριάκος Μητσοτάκης.  Η κυβέρνηση αυτή θα γαμήσει και δείρει απηνώς και ανηλεώς και αδιστάκτως.

    Μπορούμε να τη σταματήσουμε; Η απάντησή μου: μπορούμε. Πώς;   

Continue reading →

 

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Χτες φυτέψαμε φασόλια, για πράσινα και ξερά, φυτέψαμε όψιμο καρπούζι, σαντορινιό, μου έστειλε σπόρους από Σαντορίνη φίλος φιλίας τριάντα ετών, και βάλε, και πήγα  μετά για τσιπουράκι. Συνάντησα εκεί έναν, του ΚΚΕ,  από τους πέντε εργάτες που ζουν εδώ στο χωριό και  δουλεύουν σε μια κοντινή εξαγωγική βιομηχανία,  και πιάσαμε τη κουβέντα. Κάποια στιγμή μου λέει: Απεργία ίσον απόλυση.

     Ασφαλώς δεν πρόκειται για κάνα εντυπωσιακό νέο.  Η απειλή  όμως  ότι  όποιος απεργήσει, θα απολυθεί την άλλη μέρα χωρίς δεύτερη κουβέντα, είναι ένα κλειδί που μας βοηθάει να κατανοήσουμε την κοινωνική πραγματικότητα, τη συγκυρία, τον συσχετισμό δύναμης δήλα δή, μεταξύ των αντιπάλων του κοινωνικού πολέμου. Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε την απειλή, τον εκφοβισμό, τον φόβο και την υπακοή με έναν διαφορετικό τρόπο: πλήρης αφοπλισμός των Υποτελών Παραγωγὠν. Εάν η απεργία, το οδόφραγμα στον καπιταλιστικά οργανωμένο χωροχρόνο (ή χρονοχώρο), είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, τότε  η αδυναμία και η απροθυμία να απεργήσει το βιομηχανικό προλεταριάτο επιτρέπει στον Κύριο καπιταλιστή και τους υπηρέτες Του να εξαπολύει εναντίον όλων των Υποτελών εν γένει σφοδρότατες επιθέσεις και να καταγάγει αλλεπάλληλες περιφανείς νίκες και περίλαμπρους θριάμβους.

    Οι μόνοι που μπορούν να απεργήσουν είναι οι κρατικοί υπάλληλοι. Ο  Κὐριος όμως έχει φροντίσει να τους εξουδετερώσει: οι απολυμένοι, της ΕΡΤ λόγου χάριν, δεν μπορούν να απεργήσουν. Οι μη απολυμένοι, καθηγητές λόγου χάριν, δεν τόλμησαν να απεργήσουν, και δεν θα τολμήσουν ούτε στο μέλλον,  διότι γνωρίζουν ότι νικητής θα αναδειχθεί το Κράτος, μιας και δεν μπορούν να αντἐξουν μια μακροχρόνια απεργία. Εν τω μεταξύ, από ό,τι μαθαίνω, από τους 2.650 απολυμένους στην ΕΡΤ, προσέρχονται στη  συνέλευση μόνο 300, οι οποίοι μετά από λίγη ώρα γίνονται 50! Κι όταν θα κάνει ντου το Κράτος, εντός των ημερών,  για να εκκενώσει το κρατικό ραδιομέγαρο, ούτε πενήντα θα είναι!    Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Το πολιτικό και κοινωνικό εκκρεμές δεν μπορεί να παλινδρομεί αενάως μεταξύ ικεσίας και απειλών· αναγκαστικά,  θα έρθει μια στιγμή που θα ακινητοποιηθεί· σε αυτήν την περίπτωση,δεν θα υπάρχει Κυριαρχία, διότι, όπως το τονίζει εμφατικά και η γνωστή διαφήμιση Τράπεζας, (η Κυριαρχία)  είναι σταθερή, γιατί κινείται.

   Ο Κύριος το γνωρίζει πολύ καλά αυτό ήδη εδώ και πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια, κληρονομιά του ποιμένα προγόνου του μιας περιόδου που καλύπτει άλλα τρεις χιλιάδες χρόνια: 3+3=6.000 χρόνια! Επί 6.000 χρόνια η Κυριαρχία και οι πρόδρομες μορφές της είναι σταθερή, γιατί κινείται. Όποιος κινείται ή μπορεί να κινηθεί ή ελέγχει την κίνηση των άλλων (μέσα στα αχανή βοσκοτόπια) μαζί με τα ποίμνιά του, επιβιώνει, είναι δήλα δή νικητής, είναι Κύριος. Εάν δεν έχετε διαβάσει τον Επιτάφιο του Περικλέους/Θουκυδίδου, διαβάστε τον και αν θεωρήσετε ότι η πρόταση η Κυριαρχία είναι σταθερή γιατί κινείται δεν συνοψίζει το προαναφερθέν εξέχον κείμενο του Κυρίου ημών, τι να πω, δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω τι να πω εάν θεωρήσετε ότι τη σκυτάλη δεν την παίρνει ο Νικολό Μακιαβέλι, στον Ηγεμόνα του και ότι θα ήταν απρέπεια να συνοψίσουμε και αυτό το έξοχο κείμενο του Κυρίου ημών με την πρόταση η Κυριαρχία είναι σταθερή γιατί κινείται.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σήμερα θα θέσω το ερώτημα εάν μπορούν οι κρατικοί υπάλληλοι να νικήσουν το Κράτος. Και θα απαντήσω πως δεν μπορούν, κατά κανένα τρόπο. Κατά συνέπεια, η ήττα των εργαζομένων στην ΕΡΤ είναι προδιαγεγραμμένη, κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά οι συντονιστές και οργανωτές της επίθεσης κατά των εργαζομένων, όχι όμως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Θα το μάθουν όμως πολύ σύντομα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Έβρεξε χτες και σήμερα θα αργήσω να μπω στον λαχανόκηπο. Πολύ ωραία, θα γράψω!

    Εάν η πολιτική, κατά τον Φουκό, είναι η συνέχιση του πολέμου (και ο πόλεμος συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, κατά τον Κλάουζεβιτς), τότε μας επιτρέπεται να ονομάσουμε την πολιτική κοινωνικό πόλεμο (ο Πλάτων την αποκάλεσε ανθρωποβοσκητική) και να επισημάνουμε ότι μεταξύ του κοινωνικού πολέμου και του πολέμου θα υπάρχουν και ομοιότητες και διαφορές, τουλάχιστον όσον αφορά την διεξαγωγή τους. Δεν θα ασχοληθούμε με τις διαφορές αλλά με κάποιες από τις ομοιότητες.

  Μία από αυτές, κατά την καπιταλιστική Κυριαρχία,  είναι η αρπαγή του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι Υποτελείς Παραγωγή με τη μορφή εμπορευμάτων. Η αρπαγή αυτή εντείνεται σε εποχές μείωσης της κερδοφορίας, όπως είναι η εποχή μας και τα χρόνια, οι δεκαετίες που έρχονται. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος. Υπάρχει κι ένας άλλος, πιο βασικός: πρόκειται για την αναπαραγωγή και την ενίσχυση της καπιταλιστικής Κυριαρχίας.  Όσο πιο πολύς πλούτος παράγεται, τόσο πιο πολύς πρέπει να αρπάζεται, ώστε οι Υποτελείς να είναι εξαντλημένοι, να επικρατεί ο ανταγωνισμός μεταξύ τους και όχι η συνεργασία, ο φόβος, η απομόνωση και η αποβλάκωση, η αδυναμία δηλαδή να διεξαγάγουν τον κοινωνικό πόλεμο. Η οργανωμένη και συστηματική αποδυνάμωση του αντιπάλου είναι η βασική μεθοδος ενίσχυσης, συνέχισης και αναπαραγωγής της (καπιταλιστικής) Κυριαρχίας.

     Η αρπαγή λοιπόν εμφανίζεται όχι απλά ως κατάκτηση, διότι αυτή υπάρχει ήδη, αλλά ως μια ανανέωση της διαρκώς και αενάως επιβεβλημένης κατἀκτησης. Η όλη αυτή διαδικασία ακολουθεί τους κανόνες του πολέμου: κατάκτηση, μεταβολή της κατανομής ισχύης (του συσχετισμού δύναμης), σταθεροποίηση και ενίσχυση των θέσεων, προετοιμασία νέας επίθεσης (και πραγματοποίησή της). Το μεταίχμιο μεταξύ της σταθεροποίησης και της προετοιμασίας είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση, η οποία παρουσιάζει κάποια κοινά χαρακτηριστικά, όπου κι αν διεξάγεται ο (κοινωνικός) πόλεμος, τα οποία και θα εξετάσουμε.  Εκείνο όμως που δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας είναι αυτό που δεν χάνει ποτέ από τα μάτια του ο αντίπαλος – ο πολιτικός και ο σύμβουλός Του, μιλάω αφηρημένα και ιδεοτυπικά. νομίζω όμως πως είμαι σαφής. Εάν δεν είμαι, θα πιω ένα καφεδάκι,  θα καπνίσω ένα τσιγαράκι και αμέσως μετά θα γίνω σαφέστατος.

Continue reading →

https://www.badarts.gr/2013/04/%ce%ae-%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%cf%88%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1-%ce%ae-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1/