το παιδι που κοροηδευει (του Παύλου)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Θα κάνω, και δεν θα σταματήσω ποτέ να κάνω, μια ακόμα απόπειρα να διασκεδάσω τους φόβους, τις επιφυλάξεις, τις ενστάσεις που προκαλούν το άκουσμα και το διάβασμα της λέξης κόμμα. Εάν μπορούσα να μεταχειριστώ κάποια άλλη λέξη, θα το έκανα αλλά υπάρχει άλλη λέξη; Θα μπορούσα να μεταχειριστώ τον όρο ομοσπονδία συμβιωτικών ομάδων, αλλά κι αυτή δεν θα ήταν κόμμα; Θα ήταν. Γιατί λοιπόν να παίζουμε με τις λέξεις; Όταν λοιπόν λέω κόμμα εννοώ μια ομοσπονδία συμβιωτικών ομάδων, πάσης φύσεως συμβιωτικών ομάδων, που έχουν σαφή επίγνωση ότι ανά πάσα στιγμή ενδέχεται να σκάσει μύτη ο ηγέτης και το θύμα – ο ηγέτης που θα προσπαθήσει να γίνει Κύριος και το θύμα που θα άρει της αμαρτίες της ομάδας. Αυτό το κόμμα είναι ένα κόμμα που δεν είναι κόμμα. Χωρίς μέλη, συνδρομές, αφισοκολλήσεις, συνέδρια, Κεντρική Επιτροπή, οργανώσεις βάσεις, τοπικές οργανώσεις, ιεραρχία, γραφειοκρατία, θυσίες, στρατωνισμούς, ασκητισμό, ακτιβισμό. Μπορεί να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα; Γιατί πρέπει να συγκροτηθεί, πώς; Από ποιούς; Ποιοί θα πάρουν την πρωτοβουλία της συγκρότησης; Ποιές θα είναι οι κομβικές, οι πυρηνικές επιδιώξεις αυτής της ομοσπονδίας συμβιωτικών ομάδων; Τί θα συμβεί εάν δεν συγκροτηθεί κι αν δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων;