ο πμαπμας μου αρρωστος (της Αποστολίας)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Αυτή δεν ήταν γρἰπη, φίλες και φίλοι, δεκαπενθήμερες διακοπές στον Κάτω Κόσμο ήταν, μα την Παναγία! Ξεκουράστηκα όμως, ξανασκέφτηκα πολλά, αναθεώρησα πολλά (όσον αφορά τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, κυρίως) κι είμαι και πάλι γερός και χαρούμενος.
Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι σύνθημα πανού σε συγκέντρωση εργαζομένωνκαι ανέργων – το εντόπισα σε φωτογραφία στο RedNoteBook. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση γιατί καταγράφει με λίγες λέξεις, με αφέλεια και κυνισμό, όλο το κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό αδιέξοδο της ιστορικής Αριστεράς, από τη σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι όσο πιο Αριστερά γίνεται – μέχρι αυτούς που θεωρούν ότι η εργασία μια μέρα (κομμουνισμός) θα καταργηθεί και θα γίνει ελεύθερη ανθρώπινη δραστηριότητα και οι άνθρωποι θα περιμένουν πότε να ξημερώσει να πάνε να καθαρίσουν κοπριές στους στάβλους. Το αδιέξοδο αυτό συμπυκώνεται στο γεμάτο αγανάκτηση, απόγνωση και απελπισία ερώτημα που διατυπώνεται από τα στελέχη και τα μέλη της νεκροζώντανης Αριστεράς:
μα γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;
Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν έχει διατυπωθεί και δεν πρόκειται να διατυπωθεί, εάν βεβαίως εξαιρέσουμε την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών, η οποία απαντά:
ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται γιατί είναι σοφός
Ποιά είναι η σοφία του: Να ποια είναι: ξέρει πολύ καλά ότι εάν ξεσηκωθεί, εάν βγει δηλαδή στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί, να απειλήσει, να εκλιπαρήσει, να διαδηλώσει, να διεκδικήσει, δεν θα καταφέρει απολύτως τἰποτα, θα φάει το ξύλο της αρκούδας και θα γυρίσει στο σπιτάκι του δαρμένος, ταπεινωμένος, ηττημένος, γαμημένος και ξεφτιλισμένος!