θα θυσιαστεί το ΠαΣοΚ στον βωμό της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης;

     φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Οι δηλώσεις και η πολιτική συμπεριφορά του Ευάγγελου Βενιζέλου, συζύγου κόρης βιομηχάνου, που είχε δηλώσει ‘ δεν θα πεθάνω αν δεν δω τον γαμπρό μου πρωθυπουργό’ , μας επιτρέπουν να  διατυπώσουμε τη βεβαιότητα ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ έχει πάρει την απόφαση να θυσιάσει το ΠαΣοΚ στο βωμό της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.  Πρόκειται για μια θυσία μακράς διάρκειας: θα χρησιμοποιεί το ΠαΣοΚ για να ολοκληρωθεί η επίθεση του Κυρίου καπιταλιστή κατά των Υποτελών Παραγωγών, ενεργών, ανενεργών και ανέργων, κατά των αυταπασχολούμενων, κατά των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων παραγωγικών, μεταποιητικών και εμπορικών επιχειρήσεων με σκοπό την επαναφορά και αύξηση της κερδοφορίας των μεγάλων,  ντόπιων και ξένων,  βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων. 

      Το μόνο μέλημα του αδίστακτου συνταγματολόγου, Υπηρέτη του Κυρίου καπιταλιστή, είναι η κοινοβουλευτική επιβίωση,  επιχαίρει και θριαμβολογεί, διότι αυτή του επιτρέπει να συγκροτείται το πολιτικό επιτελείο (κυβέρνηση) συντονισμού της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, οξυνόμενου και γενικευόμενου κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Το αίμα του θύματος χύνεται στάγδην, γι΄ αυτό και παραμένει ζωντανό. Μια μέρα όμως, όταν δεν θα εκπροσωπηθεί κοινοβουλευτικά,  το παλούκι θα μπηχθεί στην καρδιά του βρυκόλακος και η πολιτική εργολαβία του εξουσιομανούς συνταγματολόγου θα λήξει.  Το ΠαΣοΚ είναι μανεκέν για σάβανο. Στην ίδια πασαρέλα με τη ΔΗΜΑΡ.

    Στα μεγαλοπρεπή αρχίδια του Βενιζέλου εάν το ΠαΣοΚ εξαφανιστεί. Πάνω απ΄ όλα ο καπιταλισμός. Εάν θελήσει να συνεχίσει την πολιτική του καριέρα, μπορεί να κάνει τα πάντα –  θα εκπλαγούμε εάν τον δούμε να εντάσσεται στη Νέα Δημοκρατία;  Εγώ όχι. Εάν δεν μπορέσει να χωθεί κάπου, θα πάει σπίτι του –  λεφτά έχει να φάνε και οι τριάντα κότες μου, που θα τις κάνω σαράντα.

     Αυτό είναι το μοντελάκι που έχει στο κρανίο του ο ευάγελλος υπηρέτης. Θυσιάζω όμως το ΠαΣοΚ σημαίνει ρίχνω στον Καιάδα της πολιτικής ανυπαρξίας και απαξίωσης τα εκατοντάδες επαγγελματικά κομματικά στελέχη του ΠαΣοΚ, τα οποία αποκαλούνται, από τους συνεργάτες του ευάγγελου στρατηγού,  ‘ παιδιά του κομματικού σωλήνα’  και ‘ ανεπάγγελτοι’ .  Τα τσιράκια αυτά τα κάνουν πάνω τους  με τη σκέψη και

 

Continue reading

γιατί το πέος του ανθρώπινου αρσενικού είναι το μεγαλύτερο και το πιο περίβλεπτο;

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

      Δεν γνωρίζουμε και ίσως να μην το μάθουμε ποτέ, όπως και πολλά άλλα.  Δεν γνωρίζουμε, σε αυτήν την περίπτωση,  σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια γενικά αποδεκτή θεωρία, από τις δύο που έχουν προταθεί. Δύο γνωρίζω εγώ· το ότι υπάρχουν κι άλλες είμαι υπερβέβαιος, κι αν κάποιος φίλος, φίλη  γνωρίζει κάποια ή κάποιες άλλες θα του/της είμαστε ευγνώμονες που θα μας την/τις μάθει.  Δεν είμαι ειδικός, ούτε ανθρωπολόγος ούτε ηθολόγος, θα  τολμήσω όμως να εκθέσω τη δική μου γνώμη, με τον κίνδυνο, λόγω άγνοιας, να έχει ήδη διατυπωθεί. Έχω το δικαίωμα και την κάβλα να το κάνω και θα το κάνω.

   Θα εκθέσω εικασία, την οποία όμως θα επιχειρήσω να στηρίξω σε κάποιες βεβαιότητες, γνωρίζοντας ότι περνώντας από βεβαιότητα σε βεβαιότητα δεν καταλήγουμε πάντα σε μια άλλη βεβαιότητα, πολύ συχνά όμως καταλήγουμε. Η πρώτη βεβαιότητα: η υπερανάπτυξη του πέους του άνδρα δεν είναι μια ιδιοτροπία της φύσης, μια ιδιαιτερότητα ή μια τυχαιότητα –  έγινε τόσο μεγάλο για κάποιο λόγο, τον οποίο και αναζητούμε.

     Ας διασαφηνίσουμε ότι το ανθρώπινο αρσενικό διαθέτει το μεγαλύτερο πέος σε σύγκριση με τα άλλα πρωτεύοντα όχι με όλα τα άλλα θηλαστικά. Ας δούμε όμως πρώτα τις διακυμάνσεις του μεγέθους του πέους και τις δύο θεωρές που γνωρίζω και μετά θα εκθέσω την άποψή μου.

Continue reading

πως η Page duBois (Παζ ντιΜπουά) διαβάζει το ‘Περί Ποιητικής’ του Αριστοτέλους

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     Διάβασα στο Nomadic universality απόσπασμα από το 5ο κεφάλαιο ( Slaves in the tragic city) του  βιβλίου  της Παζ ντιΜπουά, καθηγήτρια της κλασικής και συγκριτικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Σαν Ντιέγκο),   Out of Athens:  The New Ancient Greeks, 2010, Harvard University Press, στο οποίο ο μεταφραστής Άκης Γαβριηλίδης έδωσε τον τίτλο Ο Αριστοτέλης και η αστυνόμευση της τραγωδίας.

     Στο απόσπασμα αυτό η συγγραφέας υποστηρίζει ότι

Η αρχαιοελληνική τραγωδία δεν αφορά μόνο τον μεγάλο άνδρα, ούτε καν τον ανθρωπάκο·

και διαπιστώνει ότι

Η πλούσια και πολύμορφη κληρονομιά της ελληνικής αρχαιότητας . . . έχει φιλτραριστεί μέσα από αναγωγιστικές και μεροληπτικές αναγνώσεις αιώνων . . .

     Την αρχή την έκανε ο Αριστοτέλης, μας λέει η καθηγήτρια, με τον τρόπο που διάβασε την τραγωδία (στο διάσημο σύγγραμά του Περί Ποιητικής). Και συνεχίζει:

Εγώ θέλω να κοιτάξω και άλλους τρόπους να δούμε την τραγωδία, να την ανοίξουμε σε ένα πιο ετερογενές, ασταθές και πολύμορφο είδος ανάγνωσης που θα μπορούσε να μιλήσει στη μετανεωτερικότητα ή σε ένα παγκοσμιοποιητικό κόσμο όπου η ισχύς και η αδυναμία πολώνονται όλο και περισσότερο.   

   Οποία σύμπτωσις!  Κι εγώ, καλή μου καθηγήτρια,  κοιτάζω με άλλους τρόπους την τραγωδία και μάλιστα την ιστορική της διαμόρφωση, τη γένεσή της –  τρόποι που διαφαίνονται στην ερμηνευτική  μετάφραση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, στον οποίο ο ποιητής χέζει πατόκορφα την αθηναϊκή δημοκρατία. Με αφορμή του τι υποστηρίζει η καθηγήτρια, θα εκθέσω και τα βασικά σημεία της δικής μου ανάγνωσης. Θα δείξω ότι η Παζ ντι Μπουά κινείται μέσα στα πλαίσια των παραδοσιακών αναγωγιστικών και μεροληπτικών αναγνώσεων, κάνει μια άτολμη προσπάθεια να τα ξεπεράσει αλλά δεν μπορεί, με αποτέλεσμα να διατυπώνει θέσεις και απόψεις που μερικά και αποσπασματικά μόνο υπερβαίνουν τα πλαίσια της καθεστηκυίας ανάγνωσης. Θα παραθέσω τις θέσεις της και στη συνέχεια θα τις σχολιάσω. Δεν θα προλάβω σήμερα, δεσμεύομαι όμως ότι θα τελειώσω αύριο, ορκίζομαι στη ζωή των δύο αρνιών και των τριάντα κοτόπουλων.  Μπέεεεεεε, κόοοοκοκοκοκοκο. . .

  Continue reading