φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Θα σχολίαζα σήμερα τις σκέψεις του Ίταλο Καλβίνο, στις Αόρατες Πόλεις, για τη διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος, του εμμενούς κομμουνισμού όπως εμφανίζεται σε έναν δεδομένο κοινωνικό σχηματισμό, αλλά το σχόλιο του jp στο προηγούμενο σημείωμα με ενθάρρυνε να επανέλθω στο ζήτημα του πρόσφατου επανασχεδιασμού της καπιταλιστικής επίθεσης κατά των Υποτελών Παραγωγών και των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.
Όταν οι καπιταλιστές Κύριοι και οι Υπηρέτες τους παραδέχονται πως η ελληνική κοινωνία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση εννοούν πως η ανηλεής επίθεση που στοχεύει στην αναδιάρθρωση του καπιταλισμού εν Ελλάδι δεν ολοκληρώνεται με τον ρυθμό που επιθυμούν. Η ελληνική κοινωνία είναι μια καπιταλιστική κοινωνία, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, αλλά όπως κάθε καπιταλιστική κοινωνία, όπως κάθε κοινωνία, είναι και μια κομμουνιστική κοινωνία, συρρικνωμένη ασφαλώς – δεν υπάρχει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Η (καπιταλιστική) Κυριαρχία είναι μια μορφή διαχείρισης του εμμενούς κομμουνισμού – δεν μπορεί να υπάρξει η οποιαδήποτε Κυριαρχία χωρίς τον εμμενή κομμουνισμό. Η ελληνική κοινωνία είναι μια κομμουνιστική κοινωνία πολύ λιγότερο συρρικνωμένη από ό,τι η σουηδική ή η αγγλική, λόγου χάριν.