ΑΠΟ τον Φεβρουάριο του 2009, από τότε που έσκασε μύτη η Κακιά Σχολή, μέχρι σήμερα δημοσίευσα πολλές δεκάδες κείμενα στα οποία διατύπωνα τη θέση ότι κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, μέχρι το 2019 δηλαδή, η ιστορική Αριστερά θα αποχωρήσει οριστικά και αμετάκλητα από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο, δεν θα υπάρχει – ή, εάν υπάρχει, θα υπάρχει με τέτοιο τρόπο που θα είναι σαν να μην υπάρχει: θα είναι ένα θλιβερό κατάλοιπο, ένα σύνολο εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων, με εξαίρεση το ΚΚΕ, το οποίο θα επιβιώνει κοινοβουλευτικά για ένα μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα έως ότου και αυτό αναπόφευκτα τεθεί εκτός Βουλής και έκτοτε χαθούν τα ίχνη του.
ΜΕ απασχολούσε πολύ ο τρόπος της εξαφάνισης της Αριστεράς. Υποστήριξα ότι ή θα φθίνει με τον χρόνο έως ότου περιέλθει στην κατάσταση της αμελητέας πολιτικής δύναμης ή θα γίνει κυβέρνηση και ακολούθως θα κατρακυλήσει ταχύτατα και αναπόφευκτα προς την πολιτική ανυπαρξία. Τα βασικά μου επιχειρήματα ήταν και είναι τα εξής.
ΣΤΟ The Press Project δημοσιεύτηκε κείμενο του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη με τίτλο Καταναλωτικός Φιλοτομαρισμός. Εάν έχετε χρόνο και διάθεση, διάβαστέ το, δεν είναι μακροσκελές. Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι φράση από αυτό το κείμενο, ελαφρώς αλλαγμένη για να να συνοψίσει και να τονίσει εμφατικά το περιεχόμενο της σκέψης του. Θα διαβάσετε και κάποια σχόλια – σε ένα από τα οποία απαντά ο συντάκτης του κειμένου κι αυτή την απάντηση θα την εξετάσουμε με μεγάλη προσοχή. Στο κείμενο αυτό ο Μακριδάκης έντρομος καταγράφει την ανησυχία του, την οποία και παραθέτουμε: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) κόβει χρήμα, 1 τρις, για να αντιμετωπίσει τη λιτότητα, το χρήμα όμως αυτό θα φτάσει στα χέρια ανόητων και απολίτιστων φιλοτομαριστών καταναλωτών, οι οποίοι είναι το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, που θα αγοράσουν διάφορα προϊόντα και έτσι θα κατασπαταλήσουν τους φυσικούς πόρους και θα καταστρέψουν το οικοσύστημα. Πρόκειται για πολύ μεγάλο κίνδυνο, τόσο μεγάλο που σε λίγα χρόνια θα αντιμετωπίσουμε πολύ μεγάλα προβλήματα. Κατά συνέπεια, συμπεραίνω εγώ και κάθε αναγνώστης και αναγνώστρια, θα ήταν καλύτερα να μην κοπεί και να μην φτάσει αυτό το χρήμα στα χέρια των ανόητων και απολίτιστων φιλοτομαριστών καταναλωτών. Αυτό είναι με λίγα λόγια η κεντρική ιδέα του κειμένου που εξετάζουμε και κρίνουμε. Για να είμαι όμως πιο σαφής θα παραθέσω κάποιες σκέψεις του συγγραφέα, όπως τις διατυπώνει, και θα τις σχολιάσω σκεπτόμενος πάνω σε αυτές.
ΟΤΑΝ εξετάζουμε, όταν κρίνουμε ένα κείμενο, φίλες και φίλοι, προσπαθούμε να βρούμε τις αντιφάσεις του, τις ελλείψεις του, τις παρανοήσεις του. Δεν ψάχνουμε να βρούμε αδύνατα σημεία για να ασκήσουμε πολεμική χάριν της πολεμικής αλλά οι αντιφάσεις, οι ελλείψεις και οι παρανοήσεις είναι όντως αδύνατα σημεία, κατά τη γνώμη του κρίνοντος βέβαια και ακολούθως του αντικρίνοντος, ας μου επιτραπεί ο όρος. Αυτό είναι το περιεχόμενο της δημόσιας συζήτησης – όσο για τους κανόνες της πραγματοποίησής της αρκεί να σημειώσουμε ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η επιχειρηματολογία και η ανταλλαγή σκέψεων, γνωρίζοντας ότι η αλλαγή τρόπου σκέψης είναι μια διαδικασία που έχει πολύ μεγάλη διάρκεια, οπότε η επιδίωξη της πειθούς ας υπάρχει μεν αλλά ας μην την λάβουμε και πολύ στα σοβαρά. Θα επιμείνω στο ζήτημα του σκοπού και της ηθικής της συζήτησης και θα παραθέσω μερικές ακόμα σκέψεις.
