του λαμπε ρατ
Οι σιωπηλότατες λέξεις είναι εκείνες που φέρνουν την καταιγίδα. Σκέψεις που έρχονται με πόδια περιστεριών οδηγούν τον κόσμο. Ω Ζαρατούστρα, πρέπει να πηγαίνεις σαν ίσκιος εκείνου που θα έρθει αναγκαστικά.
Ω Ζαρατούστρα, οι καρποί σου είναι ώριμοι, εσύ όμως δεν είσαι ώριμος για τους καρπούς σου! Γι’ αυτό πρέπει να γυρίσεις πίσω στη μοναξιά: γιατί πρέπει να ωριμάσεις καλά.
Φρίντριχ Νίτσε
Ναι, όχι, ναι, όχι, ναι, όχι… Όλη η χώρα σε παράκρουση. Όλη η χώρα έχει μπει μέσα στις τηλεοράσεις. Όλη η ζωή στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο μονοσύλλαβες λέξεις. Σκέτη παράνοια. Αγωνία, φόβος, άγχος, παράλυση.
Όχι, όχι, όχι, και πάλι όχι, αποχή, αποχή και πάλι αποχή… Όλο το κίνημα σε παράκρουση. Γιατί πρέπει να πούμε ΟΧΙ. Και τι σημαίνει το ναι και τι το όχι… Και τι εξελίξεις μπορεί να επιφέρει το καθένα… Και γιατί πρέπει να ΑΠΕΧΟΥΜΕ και να ρίξουμε ΑΚΥΡΟ. Και τι το ένα και τι το άλλο. Σενάρια, υποθέσεις, φαντασιώσεις, υστερίες, θέσεις, πολεμικές… Ο καθένας επενδύει τα νοήματα και τις σημασίες που προτιμά. Εφαλτήριο για νέους αγώνες, επανεμφάνιση του λαϊκού παράγοντα, πρόκληση χάους, φρένο στη βαρβαρότητα, αντισυγκεντρώσεις στο μαύρο μπλοκ της αντίδρασης και στο νέο Μαϊντάν, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, υπέρ πάντων ο αγών και τα ρέστα. Αυτή η συμμετοχή βρωμάει ακραίο υποκειμενισμό, βολονταρισμό και αγωνισμό, πέρα βέβαια από ναφθαλίνη και αριστερισμό. Και απ’ την άλλη, αποχή, καθαρόαιμη αποχή. Όχι στα φευτοδιλήμματα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Όχι στη νομιμοποίηση του όποιου χασάπη. Ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, αντικρατικοί αδιαμεσολάβητοι αγώνες, ο αγώνας (να) συνεχίζεται, μόνη λύση η κοινωνική επανάσταση και τα ρέστα. Αυτή η αποχή βρωμάει ιδεολογική αποστασιοποίηση και ακραίο μεσσιανισμό, πέρα βέβαια από ναφθαλίνη και πούρο αναρχισμό. Και όλοι, μα όλοι, φωνασκούν, βοούν, χαλούν το σάλιο τους και τη μελάνη τους. Προσπαθούν να πείσουν ή να μεταπείσουν. Το να πείθεις όμως είναι άγονο.