φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΟΜΟΛΟΓΩ ότι μεταχειρίζομαι τον όρο Αριστερά με μισή καρδιά αλλά δεν μπορώ να επινοήσω κάποιον άλλον που θα τον αντικαθιστούσε. Με μισή καρδιά τον δέχομαι, με μισή καρδιά τον απορρίπτω. Τον δέχομαι γιατί δεν είμαι αχάριστος και αγνώμων, γιατί δεν ξεχνώ την Ιστορία, δεν ξεχνώ ότι, εάν στο παρελθόν ο κομμουνισμός του παρόντος διευρύνθηκε, εάν το δεκατετράωρο έγινε οχτάωρο, εάν μερικές φορές νικήσαμε, ήταν η Αριστερά αυτή που συντόνισε τον κοινωνικό πόλεμο και άλλαξε τον συσχετισμό ισχύος υπέρ των Υποτελών και σε βάρος του Κυρίου καπιταλιστή. Τον απορρίπτω γιατί ανήκει στο παρελθόν, γιατί δεν μπορούμε πια να πολεμήσουμε όπως πολεμούσαμε, γιατί είναι συνώνυμη με απάτες, αυταρχικότητα, στενομυαλιά, βλακεία, προδοσία, δειλία και άλλα πολλά και σε τέτοιο βαθμό που ο όρος έχει αποκτήσει μια πολύ αρνητική σημασιολογικά χροιά, όπως άλλωστε και άλλοι πολλοί.
ΚΑΠΟΙΟΙ και κάποιες θεωρούν την Αριστερά μια ακόμα έκφανση του φιλελευθερισμού, της ιδεολογίας της προόδου, του κρατισμού. Βεβαίως και θα συμφωνήσω, θεωρώ όμως ότι η διαπίστωση αυτή δεν αφορά όλη την Αριστερά, μιας και δεν υπήρξε μία Αριστερά αλλά πολλές, πάρα πολλές. Οι περισσότερες από αυτές τις Αριστερές έχουν αποχωρήσει ή αποχωρούν από το κοινωνικό, πνευματικό και πολιτικό προσκήνιο. Υπάρχουν όμως και Αριστερές που όχι μόνο δεν αποχωρούν αλλά, αν και καταχωνιασμένες δεκαετίες και αιώνες, τώρα θα αναζωογονηθούν και θ΄ ανθίσουν και θα καρποφορήσουν καρπούς γλυκούς.