Νέα Δημοκρατία 31, 92 %

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλημέρες

ΚΑΠΟΙΕΣ βεβαιότητες που διαθέτουμε και κάποιες τάσεις που εντοπίζουμε και παρατηρούμε σε πολλά κοινωνικά πεδία, διαδικασίες και σχέσεις μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε ένα αδρομερές σκιαγράφημα της πενταετίας 2020 – 2025. Αν και αδρομερές, δεν παύει να είναι αρκούντως ευκρινές, όπως θα διαπιστώσετε, τόσο ώστε η εν λόγω πενταετία να μας βρει χωρίς αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, να μας βρει δηλαδή προετοιμασμένους να υποδεχθούμε και να χειριστούμε την όποια έκπληξη εκδηλωθεί· έκπληξη που θα είναι η ορατή, η αισθητή έκφραση του παγκόσμιου κοινωνικού πολέμου όπως αυτός συγκεκριμενοποιείται και διεξάγεται σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό.

Η πενταετία 2020 – 2025 θα είναι μια κομβική πενταετία για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Ο κομβικός κοινωνικός χρόνος είναι ένας χρόνος στον οποίο συγκλίνουν τάσεις, εκτυλίσσονται (και όχι αυτό το φρικτό λαμβάνουν χώρα) γεγονότα και αποκλίνουν επίσης τάσεις. Γνωρίζουμε έναν κομβικό χρόνο – την επανάσταση. Ένας άλλος είναι πολύ λιγότερο γνωστός: είναι ο χρόνος κατά τον οποίο εκβάλλουν και εδραιώνονται αλλαγές της κοινωνικής δομής μιας κοινωνίας – ιδίως εάν αυτές είναι ταχείες και δραστικές. Εάν συγκρίνουμε την ελληνική κοινωνία της εικοσαετίας 1980 – 2000 με την πενταετία 2020 –  2025 θα διαπιστώσουμε ότι οι διαφορές είναι σαφείς και έντονες και δεν χρειάζεται να είναι κανείς κοινωνιολόγος για να τις παρατηρήσει γιατί απλούστατα θα τις βιώσει, εάν βέβαια το 1980 είχε ήδη βγάλει τρίχες στ΄ αρχίδια και στο μουνί.

Continue reading →

 

του λαμπε ρατ

 

«Η σκέψη δεν είναι η νοητική αναπαραγωγή αυτού που ούτως ή άλλως υπάρχει. Στο βαθμό που δεν διακόπτεται, η σκέψη συντηρεί τη δυνατότητα. Η ακόρεστη πλευρά της, η αποστροφή της απέναντι στη βιαστική ικανοποίηση, αρνείται την ανόητη σοφία της παραίτησης. Η ουτοπική στιγμή στη σκέψη είναι τόσο ισχυρότερη όσο λιγότερο αυτή –επίσης μια μορφή υποτροπής– εξαντικειμενικεύεται σε ουτοπία, υπονομεύοντας συνακόλουθα την πραγμάτωσή της. Η ανοικτή σκέψη παραπέμπει πέρα από τον εαυτό της. Από την πλευρά της, αποτελεί μια συμπεριφορά, μια μορφή πράξης, που συγγενεύει περισσότερο με τη μετασχηματιστική πράξη παρά με μια συμπεριφορά που είναι συγκαταβατική για χάρη της πράξης».

Τέοντορ Αντόρνο

 

«Η ελπίδα είναι το αντίθετο της ασφάλειας, της αφελούς αισιοδοξίας. Η κατηγορία του κινδύνου ενυπάρχει πάντα μέσα της. Η ελπίδα δένει μια σημαία στο κατάρτι, ακόμη και μέσα στην παρακμή, με την έννοια ότι δεν δέχεται την παρακμή, ακόμη και όταν αυτή η παρακμή είναι ισχυρή».

Έρνστ Μπλοχ

Η Αριστερά ως ιδέα, σκέψη, ήθος και πρακτική πέθανε και επισήμως χθες το βράδυ στο Σύνταγμα (εντός και εκτός κοινοβουλίου). Εντός υπουργοί και βολευτές που διαφωνούν κάθετα με τα μέτρα -και αρκετοί/ές τα καταψηφίζουν χωρίς να παραιτούνται- αλλά στηρίζουν την πρώτη φορά κυβερνώσα Αριστερά, και εκτός ελάχιστοι διαδηλωτές και ακτιβιστές που αντιπολιτεύονται αμήχανα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με ντουντούκες και τραγούδια ή με μολότωφ. (Δεν αναφέρουμε καν το στρατό του ΚΚΕ που παρέλασε. Αυτοί δεν πρόκειται να πεθάνουν ποτέ. Θα παραμείνουν ανάμεσά μας νεκροζώντανοι για πάντα. Σαν το Μίκη Θεοδωράκη ένα πράγμα.)

Continue reading →