φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η συμπεριφορά του απατεώνα, του πολιτικού συμπεριλαμβανομένου, είναι ένας απαράμιλλος συνδυασμός βλακείας και εξυπνάδας. Είναι έξυπνος γιατί μπορεί και μας εξαπατά· γνωρίζει όμως ότι δεν μπορεί να μας εξαπατά για πάντα. Θα έρθει αναπόφευκτα μια στιγμή που θα πρέπει να την κάνει, να φύγει για να μην αποκαλυφθεί και τιμωρηθεί – από το να τον φτύσουν μέχρι να τον λιντσάρουν. Πότε και πώς την κάνει για να τη σκαπουλάρει; Όσο έξυπνος και να είναι, το σημείο διαφυγής αποκαλύπτει την βλακεία του.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ , φίλες και φίλοι, δύο επιλογές, δύο στρατηγικές του απατεώνα. Η πρώτη: την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, αφού πρώτα έχει αρπάξει αυτό που θέλει ή έχει ολοκληρώσει το όποιο έργο του. Όταν θα αποκαλυφθεί ή θα είναι πολύ αργά ή θα είναι πολύ μακριά. Να ποια είναι τώρα η βλακεία αυτού του τρόπου και χρόνου διαφυγής: δεν υπάρχει πια πολύ αργά, δεν υπάρχει πια πολύ μακριά. Το καπιταλιστικό, τεχνικό χωρόχρονο είναι ένα διαρκές, ένα αέναα επαναλαμβανόμενο εδώ και τώρα. Η απόσταση και η διάρκεια έχουν εξαϋλωθεί – αν όχι ολοκληρωτικά, τείνουν να εξαντλήσουν την δυναμική τους. Θα γράψουμε περισσότερα όταν θα καταπιαστούμε με το αδιέξοδο της Κυριαρχίας, με την στειρότητά της, με την διαφαινόμενη εξάντληση της δυναμικής της καπιταλιστικής, κυριαρχικής πράξεως – δηλαδή της διείσδυσης, της αρπαγής, της καταστροφής, της εξόντωσης. (Πόσο αφελής, αφελεστάτη, ήταν η Χάνα Άρεντ όταν διέκρινε, στο Vita activa, τον μόχθον, την ποίησιν και την πράξιν της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας και έπλεξε το εγκώμιο της τελευταίας!).