φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΘΑ αρχίσω να ξεδιπλώνω το νήμα των σκέψεων μου με την διατύπωση καινοφανών ερωτημάτων:
ΓΙΑ πόσα ακόμα χρόνια οι πρόσφυγες θα κατευθύνονται προς τις ευρωπαϊκές ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες; Θα αυξηθεί ο αριθμός τους ή θα μειωθεί; Θα σταματήσουν και πότε οι ευρωπαϊκές ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες να δέχονται πρόσφυγες; Πώς, πού θα τους σταματήσουν; Τί θα γίνουν όσοι δεν μπορέσουν να περάσουν τα τείχη του ευρωπαϊκού φρουρίου; (Το γερό κάστρο μας είναι ο Θεός μας, Λούθηρος, παροιμιώδης φράση των φεουδαρχών της Βαυαρίας). Θα ενισχυθούν τα τείχη αυτού του φρουρίου και πώς; Ποια είναι η θέση των προσφύγων σε αυτές τις κοινωνίες, πώς εντάσσονται; Ποιο είναι το μέλλον των ήδη ενταγμένων; Μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ότι θα εκδιωχθούν ή θα εξοντωθούν; Αν γίνει, πότε και γιατί θα γίνει η εκδίωξη και η εξόντωση; Οι ήδη εγκατεστημένοι πρόσφυγες θα είναι τα αυριανά θύματα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς; Θα είναι τα μόνα θύματα ή θα υπάρξουν και άλλα – ποια;
ΘΑ επιχειρήσουμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα, φίλες και φίλοι, αφού πρώτα φέρω στο προσκήνιο της συζήτησης και της σκέψης ένα επίσης καινοφανές ζήτημα, μια υπόθεση εργασίας. Μπορεί ο Νεύτων (που βρήκε τον Θεό στους νόμους του, που θεμελίωσε τη μηχανική σε παντελώς μεταφυσικά θεμέλια) να έλεγε ότι hypotheses non fingo (δεν επινοώ υποθέσεις), εμείς όμως θα επινοήσουμε μία, μόνο που δεν θα ζήσουμε να την δούμε να πραγματοποιείται – ή μήπως ζήσουμε; Να ποια είναι η υπόθεση: η διαρκούσα πολλούς αιώνες διαδικασία της εγκατάλειψης της γης, της μείωσης των παραγωγών της τροφής, της εξαφάνισης των χωριών και της γιγάντωσης των πόλεων κάποια μέρα θα λήξει και θα αρχίσει μια αντίστροφη διαδικασία – αυτή της εγκατάλειψης των πόλεων. Εξετάζω το ζήτημα των προσφύγων υπό το πρίσμα αυτής της μελλοντικής εξέλιξης, την οποία θεωρώ, και θα το δείξω, νομοτελειακή. Δεν μπορώ ασφαλώς να γνωρίζω πότε θα εκκινήσει αλλά πληθώρα ενδείξεων μας επιτρέπει να εικάσουμε βάσιμα ότι μπορεί να συμβεί και κατά τη διάρκεια της ζωής μας, εάν βέβαια ζήσουμε άλλα είκοσι χρονάκια, μπορεί και τριάντα, θα ήθελα σαράντα, δεν θα με χαλούσαν και τα πενήντα, αρκεί να περπατούσα κι ας μην γαμούσα.